Pages

Sunday, March 30, 2008

Schapen en oy: Nederlandse les

I promised myself I would write one post in Dutch per week...so for my English-speakers, I'm sorry, I'll return to posting in English tomorrow.

En daar gaan we dan:) Ik kan niet beloven dat dit een hele vloeiende post gaat worden;
doordat ik als kind ook in het buitenland heb gewoond was mijn Nederlands al nooit zo denderend, en sinds mijn leven zich nu voornamelijk in het Engels afspeeld, merk ik dat mijn Nederlands minder wordt. Maar goed, we gaan het gewoon proberen.

Zoals ik net ook al een beetje aangaf, is de voertaal in ons huishouden voornamelijk Engels. Het grappige is dat je daardoor heel snel dagelijkse woorden kwijtraakt. Zo heb ik laatst heel lang na moeten denken over het Nederlandse woord voor een "screen" (een hor), en ook andere woorden haal ik door elkaar. "Hete thee" is in het Nederlands bijvoorbeeld overbodig, maar hier hoef je weer niet om "iced tea" te vragen. En waarom heet een "combo" bij de Nederlandse McDonald's een "menu"? En hoe noem je een "side order" in het Nederlands? Het is schandalig, ik weet het. Maar ja, als de hele dag door Engels praat en denkt, dan is het omschakelen soms erg lastig.

Het is niet dat de goede voornemens er niet zijn hoor. Toen manlief en ik net daten (daar heb je het weer, hoe het dat nou weer?), hadden we ooit eens een Dr Phil-achtig gesprek over "dealbreakers", dus redenen waarom een relatie tussen ons absoluut afgelopen zou zijn. Tot over mijn oren verliefd kon ik zo snel niets bedenken, en dus riep ik dat hij wel Nederlands moest leren. De lieve schat heeft dit ter harte genomen, en begon meteen de volgende dag met vragen hoe alles in zijn huis heette in het Nederlands. Alle Nederlandse woordjes werden op aparte knalroze post-its geschreven, en op het bijbehorende meubel geplakt. Ze hingen werkelijk overal, met bijbehoren uitspraak; kast (cost), spiegel (spee-ghul). Maar toch, ondanks zijn pogingen om toch maar Nederlands te leren, bleven we met elkaar vooral Engels praten.
Maar zo nu en dan werd ik blij verrast. Zoals toen manlief mij ten huwelijk vroeg. Hij had, nadat hij officieel "toestemming"aan mijn ouders had gevraagd, ook geinformeerd hoe hij mij in het Nederlands ten huwelijk moest vragen. Dus was ik een paar weken later nietsvermoedend met toen-nog-vriendje in een restaurant, toen hij in een keer vroeg "wil je met me trouwen?". Totaal verbijsterd staarde ik hem aan, en mijn eerste gedachte was dat hij vast iets heel anders bedoelde, zoals waar het toilet was, of dat hij een grapje maakte. Dus mijn eerste reactie was "What?!". Manlief herhaalde zijn vraag nog een keer, en weer kon ik mijn oren niet geloven "Say it in English!" eiste ik. Maar nee, dat wilde manlief niet, en hij herhaalde zijn vraag nog een keer. Eindelijk kon ik het niet ontkennen, hij wilde echt met me trouwen. En eindelijk kreeg mijn man zijn langverwachte "ja". Het was niet het romantische aanzoek waar hij op gehoopt had, maar het is zeker veel leuker om aan vrienden te vertellen!
Mijn tweede verrassing kwam toen manlief een programma bestelde van Rosetta Stone, en serieus elke dag een uur Nederlands ging leren. In een keer kwamen er volledige zinnen uit zijn mond, die wel of niet relevant ("de hond springt op de jongen"), toch heel goed Nederlands waren. Sindsdien gaat het Nederlands iets beter. Als manlief een Nederlands gerecht wil maken is hij zelfs al zover dat hij Nederlandse recepten kan lezen, en ook krantenkoppen gaan goed. Maar het blijft een moeilijke taal; "schrapen" wordt "schapen" (wij schapen onze wortelen), en "ui" is "oy", een voorruit is een voorraam, en vroeger noemde hij "vlees" nog wel eens "vlies", tot groot vermaak van mijn familie.

Al met al gaat het met zijn nederlands steeds beter, en gaat dat van mij langzaam achteruit. Misschien dat we over een paar jaar op hetzelfde niveau zitten :)
En de post-itjes die we jaren later soms nog steeds vinden, die hou ik gewoon.

2 comments:

Petra said...

Alweer zoveel herkenning! Rick heeft het meeste van zijn Nederlands geleerd van mijn familie, bij wie ik nog woonde, toen ik hem ontmoette. Hij spreekt ook Nederlands met de kinderen zo goed en zo kwaad als het gaat. Maar ik herken ook het vergeten van "gewone" Nederlandse woorden. Ik probeer in mijn blog wat bloemeriger te schrijven, maar dat valt nog niet mee.

Petra said...

Het is eng hoe snel het kan gaan. Na een week bij mijn vriend in de VS, waar we voortdurend engels spraken om hem niet uit te sluiten, merkten we het al.
Thuis gekomen ontglipten mijn 13 jarige zoon al regelmatig engelse woorden en dit terwijl hij de keer daar voor nog te bleu was om ook maar een woord engels te spreken.
Ik vrees de situatie na 4 weken VS deze zomer.
Ondertussen heeft hij nog steeds moeite het woord vliegtuig uit te spreken.