Housewives of Middle Georgia

Vanochtend werd ik te laat wakker voor mijn geplande training. En voordat iedereen denkt ik dat wel heel erg lui ben; hier betekent op tijd staan om te kunnen trainen dus dat je om kwart voor zes naast je bed staat. Het is hier ondertussen zo warm dat als je niet om half zeven met de schoentjes aan de voeten op de oprit staat het niet meer verantwoord is om veel buiten te doen. En aangezien ik vandaag een "brick" training wilde doen (bike-run), was het dus nog belangrijker dat ik op tijd vertrok. Maar goed, toen ik om kwart voor acht wakker werd, was het al meteen duidelijk dat een "baksteen-training" er dus niet meer in zou zitten. Jammer. Nou ja, een beetje dan. Want fietsen en dan hardlopen is, in mijn beperkte mening, de ergste marteling die er bestaat. En stiekem heb ik best wel een hekel aan trainen in mijn vakantie. Het liefst lig ik namelijk de hele dag op de bank naar Real Housewives of Maakt Niet Uit te kijken. Of Ellen. Of een of andere vage documentaire over toekomstige rampen op de History Channel. Maar ja, als ik mijn tweede triathlon succesvol wil afronden, en er niet uit wil zien als de gemiddelde Real HouseWife of Middle Georgia, dan is dat natuurlijk niet de meest slimme actie. En eerlijk gezegd heb ik een nog grotere hekel aan niet kunnen trainen wanneer ik dat wel gepland had.

Dus, met al dat in mijn achterhoofd bedacht ik me dat ik toch maar beter iets moest doen. En dus berekende ik, aan de hand van mijn vorige triathlon, hoe snel ik het fiets-gedeelte van mijn volgende triathlon wilde doen, hees me in mijn meest luchtige fietsoutfit, en sprong op de fiets. Zevenveertig minuten, dertien mijl, tien blije state prisoners-wegwerkers, zes heuvels, en een bijna-ongeluk met een telefonerende housewife in een SUV later, stond ik bezweet weer op onze oprit.

En terwijl ik al na-zwetend mijn post-training chocolademelk mix maakte, zette ik Bravo aan; wie weet was er een of andere housewife special. Er is namelijk niks zo lekker als bezweet op de bank hangen en te kijken hoe vrouwen zich druk maken om het plannen van hun manicure, of de kleur van hun nieuwe gordijen. Maar in plaats van een special kreeg ik een serie reclames over gewicht en afvallen. De ene barbie pop na de andere vertelde over hoe zij dertig, veertig, tachtig pond waren kwijtgeraakt. En ging het over hard trainen? Zweten? Midden in de nacht op staan om te kunnen hardlopen? Spierpijn? Natuurlijk niet. De oplossing om af te vallen was volgens deze dames niet sporten, niet gezonder eten, niet eens minder eten. Nee, de oplossing lag in dingen zoals een pilletje nemen voor het eten. Of alleen eten kopen van een bepaald systeem. Of een drankje dat al je maaltijden zou vervangen. En terwijl ik daar al zwetend aan het bijkomen was van mijn inspanning, vroeg ik me af of hoe het toch kan dat mensen daarin geloven. Want geloven, dat doen ze. De reclames vliegen je om de oren, en in de supermarkt is er een heel gangpad alleen maar bestemd voor de nutrasystems, de boost producten, en de special K-bars. Maar als ik, zoals vandaag, midden in de dag op de fiets spring, dan ben ik, naast de state prisoners, de enige persoon op straat. In onze cirkel kennen onze buren ons als de mensen die altijd hardlopen en fietsen, omdat wij de enige zijn die dat doen. En zelfs in de gym op de basis zijn er altijd machines beschikbaar.

Soms denk ik wel eens dat mensen hier te hard geloven in een makkelijke oplossing. Alles gaat makkelijk; er zijn drive-through apotheken, je kan online pizza bestellen, en je hoeft nergens voor je auto uit. Dus, als je dan logisch doorredeneerd, dan geldt dat ook voor gewicht verliezen. Alleen bereik je dat echt alleen maar door hard werken, bloed, zweet, tranen, en nog meer zweet. Maar ja, wie gaat dat aan de Housewives of Middle Georgia duidelijk maken?