Het-moet-niet-gekker-worden

Soms moet ik toegeven dat ik toch best wel jaloers ben op mijn Nederlandse collega's. Naast het ontbreken van een drie-uur durende afstudeer ceremonie aan het einde van elk semester, en het recht op vrije dagen, hebben zij ook een aantal andere zaken veel beter op orde dan wij hier in de VS.

Neem nou bijvoorbeeld midterms. "Midterm" duidt op, jawel, het midden van het semester, waar studenten een "midterm" cijfer krijgen, dat in een ideale situatie, aanduidt wat ze ongeveer als eindcijfer kunnen verwachten. Wat betreft studie voortgang is dit natuurlijk ideaal. Waar op Nederlandse universiteiten je eindcijfer vaak afhangt van een tentamen (en als je mazzel hebt, een werkstuk), wordt in de VS je cijfer bepaalt door proefwerken, papers, presentaties, een midterm tentamen, en een eindtentamen. Niet alleen heb je dus meer kansen om goed te scoren, maar je krijgt ook halverwege het semester een kleine "reminder" over dat er naast football games, homecoming, ontgroening, en duizend-en-een feestjes, ook nog zoiets als colleges bestaan. De meeste studenten scoren dus niet zo heel geweldig met midterms, en door die waarschuwing gaan ze dan in de tweede helft van het semester als een razende aan het werk om alsnog die felbegeerde "B" te halen.

Maar voor de docenten betekenen midterms gewoon enorm veel werk. Niet alleen moet je er voor zorgen dat je werk eerlijk over het semester verdeeld is, je moet ook, midden in het semester, tussen het geven van colleges door, een pak tentamens nakijken, en cijfers berekenen en invoeren. En dat is iets waar elke docent echt een broertje dood aan heeft. Maar goed, we zijn de beroerdsten niet, we snappen het belang van de "midterm reminder", en dus berekenen we rond week 8 elk semester heel braaf de midterm cijfers, en tellen achteraf de extra grijze haren die dit ons bezorgt heeft.

Omdat midterms an sich nog niet erg genoeg was, heeft mijn universiteit, in al haar wijsheid, besloten om midterms nog meer "student oriented" te maken (lees: om nog meer bureacratie voor de docenten). Wat moeten we namelijk sinds dit semester doen? Niet alleen moeten we nu bij elke student die een onvoldoende heeft aangeven wanneer ze voor het laatst naar college zijn geweest, we behoren nu ook aan te geven wanneer en hoe we met deze studenten contact hebben opgenomen over hun slechte cijfers. Vorige week kregen alle docenten dus voor het eerst een geweldig spreadsheet, waarin we per zakkende student kunnen aangeven of we ze via email, telefoon, of in persoon gesproken hebben, en wanneer dit was.

Voor diegene onder u die nu denken, "En wat is daar nou mis mee?", laat ik ingaan op het principe achter deze kwestie. De discussie omtrent de tijd die het kost om met elke zakkende student (en rond midterms zijn er dat altijd veel) om tafel te gaan zitten over zijn of haar cijfer laten we voor het gemak maar even achterwege.
Persoonlijk heb ik namelijk veel meer problemen met principe. En principes, die heb ik. Best wel veel ook nog. Ik vind namelijk dat wanneer je gaat studeren, je niet meer aan het handje gehouden hoeft te worden. Als freshman, in je eerste jaar, goed, daar kan zelfs ik nog een beetje inkomen. Alles is nieuw, en eng, en oh jee, hoe werkt een wasmachine. Prima. Maar ik geef geen les aan freshmen. Ik geef alleen les "in the major", dus in de studierichting zelf, waar studenten pas in hun tweede jaar aan beginnen. Tegen die tijd ga ik er vanuit dat ze het basisprincipe van oorzaak-en-gevolg, van niet-studeren = slecht cijfer toch echt wel begrijpen. En dat ze dus geen gezellige gesprekjes met hun professor nodig hebben over dingen zoals "Goh, je hebt een onvoldoende, hoe zou dat komen denk je?" en, "Wat kun je er aan doen?", en nog erger, "En wat kan ik doen om je slaagkans te verhogen?". En als ze dat op hun 20e nog niet snappen, sorry voor mijn vast onbegrijpelijke botheid, maar dan vind ik het toch echt een kwestie van Helaas Pindakaas. Niemand hield mijn hand vast toen ik studeerde, en ik weiger te geloven dat mijn huidige studenten echt zoveel meer moeite hebben met het leven dan ik dat ze een soort permanente life coach nodig hebben.

En als het midterm cijfer na college even ter sprake komt, en dat doet het bij 95% van de zakkende studenten, dan wil ik het er daar best over hebben. Maar dan in de trant van, "Nou, je had een vier op die toets, je paper was ook onvoldoende, en de dag dat je moest presenten was je niet op college", en niet a la Oprah, "Goh, wat naar, wat kunnen -we- hier aan doen". En zo kan ik dat spreadsheet dus ook met een goed geweten invullen. Maar ik ga pertinent geen midterm conferences houden. Ik bedoel, het moet natuurlijk niet gekker worden.

Zeg.