Een NederAmerikaan op reis

Omdat ik niet weet of ik vanuit China bij mijn blog kan, heb ik een aantal posts in het vooruit geshreven. Dit is er een van. Mocht ik niet kunnen bloggen vanuit China, dan zal ik er zeker voor zorgen dat ik bij thuiskomst al mijn interessante bevindingen in een paar posts op mijn blog plaats! 

Het hele "Ik heb twee nationaliteiten" is meestal bijzonder leuk. Natuurlijk is er het hele gegeven dat je twee paspoorten perfect weergeven hoe je je van binnen voelt, maar er zijn nog veel meer voordelen. Als je ene thuisland iets vreemds doet bijvoorbeeld, dan kun je je onmiddelijk distantieren door in geval van land #1, "Ja maar ik ben er ook al zo lang weg!", en in het geval van land #2 te roepen, "Ja maar ik ben niet een geboren staatsburger. Da's toch anders". Je mag in twee landen stemmen (ook al heb ik dat, tot groot genoegen van sommige polici in beide landen nog nooit gedaan), en je hebt, tijdens de Olympische spelen, altijd twee landen om voor te juichen (en in het geval van een te enthousiaste Willem Alexander, dan treedt voorbeeld 1 onmiddelijk in werking).  Ideaal.

Het wordt alleen wat ingewikkelder als je naar een derde land reist, en helemaal als dat derde land een visum vereist. Want sja, wat ben je dan? Wat is het handigst/eerlijkst/goedkoopst*? Toen ik mijn visum voor China aanvroeg, was dit besluit gelukkig snel gemaakt. In het geval van een Chinees visum moet je namelijk, als je je aanvraag doet vanuit een land waarvan je niet de nationaliteit bezit, een wettige verblijfsvergunning kunnen overhandigen. En die heb ik voor de VS natuurlijk niet meer. Dus vroeg ik het visum aan als Amerikaan**.

Maar ja, dan is er de visum aanvraag zelf. Want de Chinese ambassade wil zo mogelijk nog meer van je weten dan de Amerikaanse overheid bij de aanvraag voor een groene kaart. Zo willen ze de namen, addressen, beroepen, en werkgevers van je echtgenoot, kinderen, ouders, broers, en zussen weten. Ze willen weten wie er voor je reis betaald heeft, en waar je het laatste jaar allemaal naar toe gereisd bent. En als klap op de vuurpijl willen ze ook weten of je nog andere nationaliteiten bezit dan de Amerikaanse.

In eerste instantie had ik, als brood-eerlijke NederAmerikaan dus gewoon ingevuld dat ik ook Nederlander was. Want dan ben ik. En wie gaat daar nou moeilijk over doen? Iedereen met een beetje boerenverstand kon bedenken dat dat geen enkel probleem kon zijn. Vond ik dan. Maar blijkbaar is mijn versie van boerenverstand toch niet helemaal hetzelfde als het Chinese boerenverstand. Want niet alleen was onze Chinese visum-agent het niet met me eens, ook onze reisagent, een bevriende reisagent, een ervaren China-reiziger, en een tweetal Chinese professoren op mijn universiteit het daar niet mee eens. Volgens al deze mensen erkent China namelijk het principe van de dubbele nationaliteit niet, en zou ik het mezelf enorm moeilijk maken door dit aan te geven.

En wat doe je dan, als brood-eerlijke NederAmerikaan? Want liegen, of vooruit dan, niet de hele waarheid vertellen, daar doen we niet aan. Maar ja, als ik als enige geen visum naar China zou krijgen, dan hadden we toch best wel een probleem van enorme proporties. Van "het hele programma kan niet doorgaan" proporties. Maar ja, niet eerlijk zijn...mensen, dat kan ik niet. En dan heb je dus een dilemma.

Gelukkig komt de oplossing soms geheel onverwachts. In mijn geval werd mijn visum aanvraag als voorbeeld opgestuurd naar onze visum agent (onder het mom van "controleer dit even voordat we alle studenten het verkeerd laten invullen"). In deze versie was het vakje voor de andere nationaliteit toevallig leeg (application v1 was-ie ingevuld, app v2 niet, app v3 wel, app v4 niet...u snapt hem), en in de email die ik terugkreeg was het vakje keurig netjes ingevuld met het woord "Netherlands", met als verklaring van de agent, "Er staat op het formulier dat je in Nederland geboren bent, en dus weten ze automatisch dat je Nederlander bent."

Hmm. Dit zou een mega-logisch redenering zijn, ware het niet dat in Nederland de regelgeving omtrent nationaliteit nou juist niet zo werkt. Maar goed. Ik heb het maar zo gelaten. En drie weken later had ik, alle doemscenarios ten spijt, mijn Amerikaanse paspoort, met Chinese visum in mijn hand.

Zo zie je maar, dat hele dubbele nationaliteit gedoe is nog best wel ingewikkeld. Dus terecht dat ze er in Nederland vanaf willen. Al die profiteurs ook


*We benne natuurlijk wel 'ne Hollander, he?
** En dat was dan weer erg jammer, want een visum aanvraag voor China is veel goedkoper voor een Nederlander dan voor een Amerikaan.