Pie en Tie

Pie en Tie - dat is sinds afgelopen donderdag het centrum van mijn leven. De reden van mijn bestaan. Daar sta ik mee op, en ga ik mee naar bed. En soms droom ik er zelfs over.

Pie en Tie staat natuurlijk voor "promotion and tenure", het gevreesde "maken of breken" moment van elke Amerikaanse academicus. Waar je in Nederland na een jaar een vast contract krijgt, mits je niemand vermoord hebt, de secretaresse te vriend hebt gehouden, en je studenten ook niet gillend weggelopen zijn, is het hier in Amerika een heel ander verhaal. Hier mag je na zes vijf jaar bewijzen, door middel van een enorme portfolio, dat je een mega-geweldige onderzoeker-slash-onderwijzer-slash-community-activist bent. Kan je dat, dan krijg je promotie (naar Associate Professor) en "tenure", oftewel, het felbegeerde vaste contract.

Volgens mijn planning de planning van mijn vakgroepsvoorzitter zou ik in 2013 opgaan voor "p & t". En mijn planning hield dus in dat ik de hele zomer voor de deadline mezelf bezig zou houden met het in elkaar zetten van een prachtige portfolio. Ik zou een mooie, zakelijke-maar-simpele map uitzoeken. Er zouden bijpassende tabbladen bijkomen, met mooie geprinte labels. Ik zou de tijd uittrekken om elk stuk bewijs, elk certificaat, elke inhoudsopgave, elke studentenevaluatie te scannen en van pagina nummer te voorzien, zodat alles makkelijk te vinden was. Ik zou een wel-doordachte afweging maken over welke zwaarte ik aan welke categorie zou toekennen (onderwijs, onderzoek, academische ontwikkeling, service). En ik zou mooi de tijd er voor nemen. Ik zou, met andere woorden, niet alles tot het laatste moment laten liggen en moeten stressen.

Juist.
Toen ik afgelopen donderdag dus vernam dat mijn vakgroepsvoorzitter een cruciale berekeningsfout had gemaakt, en mijn portfolio op 7 september af moest zijn, vielen al die mooie plannen in een keer in duigen. In plaats van een mooie, zakelijke maar simpele multomap, heb ik een zwarte three-ring-binder bij Staples gekocht. Mijn tabbladen vond ik in de keukenla die we normaal gebruiken voor de schoolspullen van de jongens, en de nummering doe ik gewoon met de hand. Ik hoop en bid dat ik met mijn gekozen percentages mezelf niet al teveel in mijn vingers snij, en probeer ondertussen vooral te blijven lachen. Want dit is natuurlijk, voor een triple-A-persoonlijkheid als mijzelf de allerergste nachtmerrie.

Maar als ik eerlijk ben is dit eigenlijk heel erg goed nieuws. Want of ik weet dit jaar of ik tenure heb, en me dus niet meer met onbeschofte studenten hoef bezig te houden, of ik hoor dat ik volgend jaar op zoek mag naar een nieuwe baan, en dan hoef ik me dus ook niet meer onbeschofte studenten bezig te houden.

Eigenlijk is het dus gewoon een win-win situatie.

Nou ja, een beetje dan.