Southern Tales: Puppy Post: De Shelster

Normaliter zijn er maar drie redenen waarom ik op zaterdag ochtend om zes uur al achter mijn bureau zit. Een: Het is commencement day, ik word over twee uur in vol ornaat in het theater verwacht, en moet nog even controleren wat mijn plek in de "marching order" is. Twee: het is de week voor commencement en er moeten gewoon twintig papers nagekeken worden. En drie: Het is lenter/zomer/herfst, en ik wil een flink eind hardlopen voordat het te warm is. Het is, zoals u wel weet, nog lang geen commencement, of finals week, en aangezien het midden in winter is, is er ook geen reden om op allerlei godsonmogelijke tijden te sporten. Nee, de reden waarom ik vandaag zo ontzettend vroeg wakker ben ligt momenteel op mijn voeten te slapen: Shelby. Of "the shelster" zoals de jongens haar noemen

Shelby is een typisch geval. Zoe trouwens ook, maar daarover later meer. Shelby is aan de ene kant nergens bang voor, is vriendjes met alles en iedereen, en kan zichzelf prima vermaken. Waar haar zus een typische asielhond is in dat ze het liefst 24/7 geknuffeld wil worden, is Shelby het andere typische asiel geval omdat ze het eigenlijk allemaal prima zelf kan. Niet dat ze niet het liefst met aandacht omringd wordt, maar het hoeft niet. Maar aan de andere kant schrikt Shelby van de meest vreemde dingen. Dingen zoals mannen met petten op. Zaklantaarns (aan en uit). Gefluit. Dingen waardoor wij ons afvragen wat er in hemelsnaam met haar is gebeurd voordat ze bij ons kwam. En soms schrikt ze van dingen die ze eerder heel normaal vond, zoals haar Bob the Builder pop. Of haar eigen staart waarmee zichzelf slaat. Of mama die met luide stem tekeer gaat over de belachelijke (non-)acties van het Amerikaanse congres. Dat laatste, daar kan Zoe trouwens ook niet tegen. Stemverheffingen, verhitte discussies, luide gesprekken, de honden verdwijnen werkelijk onmiddelijk onder ons bed. Het maakt niet uit of manlief en ik elkaar het huis uitvechten, we het juist roerend eens zijn over de achterlijkheid van iets, of ik een Hamlet-achtige monoloog aan het uitvoeren ben over de Amerikaanse politiek, Zoe en Shelby vinden het maar doodeng.

En sinds vanochtend is Shelby dus ook bang van noodweer. Het stormt hier al weken af en aan, maar de laatste twee dagen heeft het ononophoudelijk geregend, gedonderd, gebliksemd, en gewaaid. Normaal trekt Shelby zich daar niks van aan, en dartelt met wapperende oren door alle modder die ze maar kan vinden in de achtertuin. Haar zus is degene die werkelijk niks van nattigheid moet hebben, en met opgetrokken neus heel snel door het natte gras huppelt, haar behoefte doet, en dan als een speer naar binnen wil. Nu. Nu! Maar goed, vanochtend, toen het weer eens aan het rommelen was, voelde ik het bed opeens trillen.

"Ben jij dat?" vroeg ik aan manlief.

"Nee, het is Shelby."

"Shelby?"
Ik voeld op de vloer, en zeker, daar lag Shelby, tegen een van de poten van ons bed aan. Elke keer als er een donderslag door het huis galmde, begon ze te trillen.

Nu zijn wij hele slechte puppy ouders in dat wij 's ochtends de honden altijd eventjes op bed laten. En alhoewel het nog erg vroeg was, konden we het niet over ons hart verkrijgen om Shelby op de vloer bang te laten zijn. En dus deden we wat je vast nooit moet doen: we namen haar op bed. Voor de goede orde lieten we Zoe ook maar op ons voeteneinde klimmen, want sja, ook bij honden geldt gelijke monniken, gelijke kappen, niet waar? En toen hadden we een trillende hond op bed. Een hond die zo trilde dat ons hele matras, dat nota bene een tempurpedic is, en dus helemaal niet kan trillen, meedeinde.

Nu staat er vast in alle hondenboeken die we niet gelezen hebben dat als een hond bang, je haar moet negeren om het niet te stimuleren. Ook dat hebben we niet gedaan. We hebben Shelby zo goed en kwaad als het ging in een van onze dekens gezwachteld, en haar sussend toegesproken. En het trillen werd minder. Maar bij elke donderslag kromp het arme beestje in een. En dus, terwijl Zoe lekker lag te snurken aan het einde van het bed, bewogen manlief en ik ons tussen waken en slapen. En na een half uur trillend geprobeerd hebben weer in slaap te komen, heb ik het op gegeven.

En daarom zit ik om zes uur 's ochtends achter mijn bureau met een hele grote kop thee. Met een slapende hond op mijn voeten. Zij wel.