Driemaal..

..is scheesprecht.

Na het verrassende succes van de gevulde koeken van vorige maand was ik overtuigd dat alle Nederlandse lekkernijen vanaf nu binnen handbereik waren. Brinta, roze koeken, spekkoek, erwtensoep, de Amerikaanse recepten zijn allemaal te vinden The Dutch Table, en dus was het een kwestie van tijd maken en de juiste ingedrienten kopen, voordat al die versnaperingen ook in mijn pantry te vinden waren. 

Mijn eerste, of nou ja tweede, success story zou eierkoeken worden. Hoe moeilijk kon een koek die voornamelijk uit eieren bestaat nou zijn? 

Nou, erg moeilijk. 

Het begon met het recept van The Dutch Table. De eierkoeken, die tot mijn grote verbazing corn starch bevatten ( een middel waarmee je sauzen dikker maakt), waren groot en dik, mooi goudkleurig, maar ook hard en redelijk smakeloos. Manlief en de jongens vonden ze heerlijk met jam of honing, maar laten we wel wezen, een eierkoek behoort men met honing noch met jam te eten. 

En dus werd het tijd voor het zwaarder geschut: mijn oom Jan (die voor de verandering ook eens echt Jan heet). Jan is namelijk professioneel brood en banketbakker. Zo iemand die om middernacht naar zijn werk gaat zodat wij allemaal vers tijgerbrood, sesambolletjes, en slagroompunten kunnen kopen. Die na bijna veertig jaar dienst de favoriete patient van zijn tandarts is, en niet omdat hij zoveel snoept, maar omdat suiker in een bakkerij letterlijk in de lucht zit, en hij dat decennia lang al aan het inademen is.  Iemand wiens baan een duidelijk nuttige bijdrage aan de samenleving levert (terwijl dat bij mijn baan nog maar te zien valt). Na een recept dat maar liefst 75 eierkoeken zou produceren afgewezen te hebben als ietwat onrealistisch, kwam Jan met een simpel, klein recept aan. Eieren, bloem ('dat is flour voor jou'), suiker, citroenschil en bakpoeder ('en dat is baking soda voor jou'). Het leek reuze makkelijk. En dat was het ook. En de koeken zagen er prachtig uit. Alleen smaakten ze werkelijk voor geen meter. Niet zoet genoeg, en met een vreemde vissige bijsmaak. 

U begrijpt, dit was het. Het teken dat opegeven geen optie was. It was on. Challenge accepted. In it to win it. 

En zo ging ik op zoek naar een Amerikaans recept. Van een Amerikaanse kok. En kwam na veel wikken en wegen bij een recept uit dat wel wat leek. Zo was er geen corn starch nodig. Maar wel baking soda. En baking powder. En als semi-wannabe-bakker weet ik dat je die combinatie nodig hebt als je enige fluffiness wil krijgen. Wel moest er corn syrup aangeschaft worden, en de oven op een onfatsoenlijke temperatuur voorverwarmd worden, maar mensen, dan heb je ook wat. Want deze derde keer zijn ze dus mooi gelukt. Perfect, goudbruine, luchtige, plakkerige eierkoeken. Van Amerikaans mega-formaat, maar dat nemen we voor lief. 

En ik heb maar meteen besloten dat mijn volgende poging boterkoek gaat worden...en dan? De moeder van alle banket: spekkoek.