Ik ben een meisje van negen jaar...

Of zestien dan. Of, als ik me bijzonder volwassen voel, eenentwintig. Maar dan heb je het ook wel gehad. Nooit, maar dan ook nooit voel ik mij mijn ware leeftijd (29. Al jaren. Echt). En ik voel me al helemaal nooit "Dr", of "professor". Laat staan "de vrouw van". En laten we het maar helemaal niet hebben over dat hele stiefmoeder gedoe. Ik ben negen. Of zestien (of 21), en als ik later groot ben wil ik brandweervrouw worden.

Ik heb zo eens rondgevraagd, en klaarblijkelijk hebben wel meer, voornamelijk vrouwelijke, collega's hier last van. Het geval dat je veel jonger, veel onervarener, en ook veel minder slim bent dan dat je bent. Of dat men denkt dat je bent. Of dan de indruk die jij hebt achtergelaten. Volgt u het allemaal nog? Stiekem zijn we allemaal 'frauds' die nog lang niet klaar zijn om een 'working professional' te zijn, en die hun PhD bij elkaar gespaard hebben met de zegeltjes van de Becel. Of, om cultureel-relevant te blijven, met de pakjes Cracker Jacks.

En soms is dat best wel lastig. Want dan word je in een keer voor dingen gevraagd waar je als negen (of 16) jarige nog helemaal niet aan toe bent. Of denkt te zijn. Zo werd ik van de zomer gevraagd om "chair" van de IRB aan mijn universiteit te zijn. En uiteraard riep ik meteen ja, want naast dat ik klaarblijkelijk moeite heb met tellen, ben ik ook nog eens een ontzettende type-A persoonlijkheid, die altijd moet bewijzen dat ze toch echt slim is. En weet wat ze doet. En alles kan.
Maar ja, dan zit je daar dus. Als kersverse chair van de IRB. Dan in een keer word jij geacht leiding te geven aan het orgaan dat onderzoek goed- of afkeurt. En dat onderbouwd met bewijslast uit federale stukken. En meer van dat soort moeilijke dingen. En alhoewel je dat best kan, want sja, je bent al vier jaar lid van de IRB, roept je hoofd steeds dat dit natuurlijk helemaal geen taak is voor een meisje zoals jij. Je bent veel te jong, veel te onervaren, en die PhD, dat was natuurlijk gewoon puur toeval. Je had gewoon een paar jaar lang even niks anders te doen.

Vandaag moest ik er echter echt aangeloven. Mijn eerste vergadering. Met de secretaresse naast me, die me zo nu en dan dingen toefluisterde als "Vergeet de motie om goed te keuren niet", riep ik hele professionele dingen als "Do we have a second?" en "Can you design a policy for that?", en deed alsof ik precies wist waar ik het over had.
Pfft.


En toen bedacht ik me, wat als iedereen zich nou eens zo voelt? Wat als iedereen die leiding geeft stiekem een acht-jarig meisje of elf-jarig jongetje is, die er toevallig uitziet als een volwassen man of vrouw? Wat als iedereen nou het gevoel heeft dat ze maar "wat doen", maar dat gewoon leuk, of stoer, of streng verpakken? Wat als iedereen nog steeds droomt over hoe het zijn om politie agent te zijn, of boswachter, of brandweervrouw? Zijn we dan eigenlijk allemaal niet heel druk bezig om te doen alsof we weten waar we het over hebben, en is er eigenlijk niemand die -echt- weer hoe het moet? Does everyone just make it up as they go along?

Stiekem, he, stiekem denk ik dus dat dat het is. We doen allemaal maar wat. Alleen de slimme onder ons hebben geleerd om dat heel professioneel te verpakken. En daardoor denkt de rest van ons dat zij het wel weten, en wij niet. Maar dat is dus eigenlijk helemaal niet zo. Om in de woorden van Brigitte Kaandorp te blijven, "Het hoeft niks te zijn, als het maar wat lijkt."

Als ik er zo over nadenk, dan valt dat chair-schap eigenlijk nog best wel mee.
Bring it.