Het emigranten-argument

Het moest er een keer van komen. En eerlijk gezegd was ik verbaasd dat het zo lang heeft geduurd. Maar gelukkig, afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zo ver. Afgelopen vrijdag kreeg ik namelijk voor het eerst sinds ik deze keer uit Nederland vertrokken ben, te horen dat ik over een bepaald onderwerp weinig kon zeggen omdat ik "al zo lang niet meer in Nederland woon."

Het heeft zes jaar en vijf maanden geduurd, maar dan heb je hem eindelijk te pakken, het voor emigranten welbekende "jij mag eigenlijk niet meer meepraten" argument. Maakt u zich niet ongerust, ik ben niet beledigd. Eerder verbaasd dat het zo lang heeft geduurd. In mijn herinnering ging dat voorgaande keren veel sneller. En ik heb zelfs een paar keer in Nederland mogen meemaken dat men zich op het emigranten-argument beriep omdat ik "toch wel best wel lang uit Nederland weg was geweest." Sja, een mens moet wat, om een argument te winnen.


En weet u, ze hebben allemaal nog gelijk ook. Niet in de specifieke discussie van vrijdag avond uiteraard, want ik heb als Nederlandse vrouw natuurlijk altijd gelijk, maar met de opmerking dat ik sommige dingen niet weet omdat ik al zo lang weg ben. Dat is namelijk een waarheid als een koe. Zo zou ik tegenwoordig volgens mij geen idee meer hebben hoe te betalen in het Nederlands openbaar vervoer (zouden ze ook aan ruilhandel doen?), zegt "rtlXL" mij helemaal niks, de drie L-en of J's of wat dan ook, ook al niet, en heb ik geen idee wie er op dit moment in het Nederlands kabinet zit. Oh ja, en kan iemand mij in hemelsnaam vertellen wie Amira is?

En voor iemand die eigenlijk nog steeds helemaal niet past in de bible-belt-luchtmacht-conservatieve-culturele-woestijn waarin ze belandt is, begint zelfs dat eigenlijk best wel te wennen. Ik weet het, ik moet me diep schamen, maar weet u, op een gegeven moment wordt je afzetten tegen alles toch ook wel erg vermoeiend. En ontdek je dat sommige dingen toch ook best wel meevallen. Zo is de hitte prima te doen als je een zwembad hebt. De conservatieve buurman ook, zolang je hem maar van de politiek af weet te houden. En de oergelovige luchtmachtvrouwen die hun 28 kinderen allemaal homeschoolen ook, zolang je die maar gewoon niet meer spreekt.

Toen ik met deze blog begon heb ik ooit een label voor dit posts aangemaakt. Ik weet niet of u is het opgevallen, maar dit label heet "you will be assimilated". Voor de niet-Trekkies onder us, dit is een not-so-covert verwijzing naar de Borg, het buitenaardse volk uit Star Trek, dat als catch phrase "resistance is futile, you will be assimilated" heeft.  De vraag is nu natuurlijk, ben ik dan eindelijk echt assimilated? Soms, als ik weer eens in mijn auto zit, vraag ik me dat echt af. Ben ik nou echt helemaal ingeburgerd? Ben ik ook een "Too blessed to be stressed" southern conservative geworden?

Gelukkig hoef ik dan maar even een korte aanval van road rage te hebben, of een "you have got to be kidding me" moment met een mega-religieuze collega/student/buur, om te weten dat dit gelukkig niet zo is. Nog niet. Ik ben nog steeds een vrijheid-blijheid, don't-tread-on-me treehugging hippie. Aan de andere kant heeft deze hippie de laatste zes jaar wel geleerd om bijvoorbeeld gewoon niet en plein public te vloeken. En zich in te houden als iemand iets zegt waarmee ze het perinent oneens ben. Te genieten van de kleine dingen, zoals de kleine muziek en film festivals hier in de buurt, de mooie fietsroutes door de omgeving, en het feit dat de zon bijna altijd schijnt.

Hier in het zuiden hebben we een uitspraak, "It is what it is". Mooi in zijn eenvoud, maar ook tenenkrommend in de laissez-faire houding die er van uitstraalt. Die houding die zoveel zuiderlingen aannemen als het op een moeilijk onderwerp aankomt. Maar in deze situatie is "it is what it is" helaas wel echt waar. Ik woon hier nou eenmaal. En dit is niet de plek die ik zelf uitgekozen zou hebben. Maar het is nou eenmaal zo. En zolang mijn beste vriend, de liefde van mijn leven, mijn auto-wasser-boodschappen-doener-maaltijden-koker-laundry-meneer hier woont, is dit mijn thuis. It is what it is.

En dan gaat het emigranten-argument best wel op. Want alhoewel Nederland altijd een onderdeel van mij zal zijn, is het niet mijn thuis meer. Dus. Als jullie je met zijn allen wereldwijd belachelijk willen maken met God-weet-wat-nu-weer, mijn zegen heb je. Ik hoor er namelijk eigenlijk niet meer bij.


Oh ja, en Oma? Zoals u ziet gaat het prima met mij. Alleen ben ik de laatste tijd zo gewend aan alles dat ik eigenlijk niks meer om over te mopperen heb. Misschien moet ik dit mopper-blog maar gewoon eens omtoveren in een bakblog, wat vindt u daarvan?