Grote schoonmaak

In vergelijking met Europeanen zijn Amerikanen vriendelijker, gastvijer, en misschien zelfs avontuurlijker. Maar er is in ieder geval een ding waarvan ik vind dat Europeanen, en dan vooral Nederlanders en Duitsers, het eigenlijk beter doen dan de Amerikanen: schoonmaken.

Nu wil ik op geen enkele manier impliceren dat Amerikanen vies zijn, of hun huis niet proper houden. Maar ik ben er ondertussen wel van overtuigd dat het schoonhouden van een huis in (Noord-) Europese kringen een veel hogere prioriteit krijgt dan hier in de VS. Ik heb het bijvoorbeeld al een paar keer gehad over het feit dat Amerikanen niet heel braaf twee keer per jaar hun ramen lapen, en al helemaal niet op zaterdag ochtend hun auto wassen en daar hun stoepje een goede beurt geven. En ook ken ik hier niemand die, zoals in Nederland, een rooster heeft voor het schoonmaken van hun huis. Daarentegen ken ik meerdere Nederlanders, werkende en niet-werkende, die een duidelijke indeling hebben wat betreft het schoonmaken van de badkamers, de keuken, en bijvoorbeeld de caviakooi.

Laat ik vooropstellen dat Amerikaanse huizen vaak prima in order en netjes zijn. Maar je kan er waarschijnlijk niet met de witte handschoentjes langs de plinten; iets dat ik in Nederland bij meerdere kennissen met gemak kan doen. Aan de andere kant wordt er bij Amerikanen, in ieder geval diegene die ik ken, vaak veel minder moeilijk gedaan over modderige kinderschoenen, natte jassen, of over-enthousiaste honden. En waar in Nederland het huis vaak nog even “aan kant”wordt gemaakt voordat er gasten komen, hoor je hier regelmatig een excuus omdat er nog niet gestofzuigd is.

Deze culturele kloof komt zo nu en dan ook wel eens in huize DixieChick naar boven, vooral als ik vind dat iets schoongemaakt moet worden omdat het “al een week niet gedaan is”, en manlief dat totaal niet nodig vindt omdat het “totaal niet vies is”. Of wanneer ik de guest bathroom nog een keer onder handen wil nemen omdat er bezoek komt, terwijl manlief een doekje over de spiegel eigenlijk wel voldoende vindt.

Dit weekend was het weer eens tijd om deze culturele kloof verder onder de loep te nemen. Dit naar aanleiding van onze veranda achter het huis. Sinds Zoe de beruchte “Georgia red clay” heeft ontdekt, ziet deze veranda er namelijk uit, pardon my French, als een beest. Ik wilde dit al veel eerder schoonmaken, maar was er door mijn drukke rooster nog niet aan toegekomen. Zaterdagochtend vond ik het dus absolute noodzaak dat, in de twee uur tussen het opstaan en de puppycursus, naast het poetsen van de badkamers, het stoffen van het huis, het schoonmaken van de koelkast, ook de veranda geschrobt moest worden. Manlief, die nu het gras in winterslaap is mij helpt met de chores, zag dit wilde plan echter totaal niet zitten. Hij redeneerde dat we een hele drukke dag voor de boeg hadden, we allebei een hele drukke week hadden gehad, en we deze twee uur beter konden benutten om slechts het hoogst noodzakelijke te doen, en verder te relaxen. Laat ik volstaan met te zeggen dat deze suggestie bij mij niet helemaal in goede aarde viel. En dus werd het schoonmaken even op de lange baan geschoven terwijl we druk bezig gingen met het uitzoeken hoe we deze culturele kloof te overbruggen. Gelukkig zijn we eruit gekomen, en hadden we ook nog genoeg tijd om een badkamer te poetsen en de koelkast uit te mesten.

Het grote verschil in waarom Nederlanders veel meer aan een soort schoonmaakwoede lijden heeft, volgens mij, niks te maken met hygiene of properheid, maar met tijd. Als ik een ding kan zeggen over het leven hier, dan is dat het vele malen sneller en drukker is dan in Nederland. Natuurlijk ben ik, met mijn reistijd, geen standaard, maar dan nog denk ik echt dat mensen in de VS harder moeten lopen om hetzelfde als in Nederland te bereiken. Kijk alleen maar eens naar het concept “boodschappen doen”. In Nederland kun je in de meeste gevallen even tussen op de fiets naar een winkel om een vergeten boodschap op te halen. Hier, in ieder geval in onze stad, moet je meteen minstends ene kwartier in de auto zitten. En dat geldt ook voor de sportschool, de muziekles van de kinderen, en ga zo maar door. En hoe klein het ook lijkt, het scheelt wel. Ook denk ik dat je in Nederland veel makkelijker part-time werken, of zo nu en dan een vrije dag opnemen, zodat je even wat klusjes kan opknappen, je ramen kan lappen, of lekker kan uitrusten, waardoor je in het weekend makkelijk zin kan maken voor al dat schoonmaken. Hier in de VS ken ik eigenlijk niemand die uberhaupt part-time kan werken, en als je eindelijk eens vrij hebt, dan heb je geen zin om op die schaarse vrije dag je stoep te gaan schrobben.

Dit weekend heb ik dus moeten concluderen dat ik toch echt water bij de wijn moet doen. Een Nederlandse schoonmaakhouding is geweldig, als je in Nederland zit, op de fiets naar je werk kan, en dertig vrije dagen per jaar hebt. Die luxueuze positie heb ik helaas niet meer, en dus zal ik, als ik in ieder geval niet helemaal gek wil worden, me erbij neer moeten leggen dat je in mijn huis ook niet meer de witte handschoentjes langs de plinten kan. Makkelijk? Nee. Van alle culturele compromissen die manlief en ik hebben gesloten, was dit een van de lastige. Maar manlief heeft beloofd dat hij een bordje voor de front porch gaat maken: “Friends coming to see me can stop by anytime. Friends coming to see my house need to make an appointment first”.

En de veranda? Die heeft de oudste vanochtend geschrobt totdat het blonk.