Foto album

Ik vind mezelf best wel nieuwerwets. Ik hou een blog bij, zit op Facebook, verstuur SMSjes, heb een iPod, en zo'n stoere adaptor voor in de auto, en heb zelfs een digitale camera. Maar wat betreft een ding ben ik nog steeds heel erg ouderwets: foto's plakken. In de twintig jaar (is het al zo lang? Echt waar?) dat ik nu al foto's maak, is er heel veel veranderd aan de manier van fotograferen, maar het inplakken is niet veranderd. Nog steeds bewaar ik tickets, kaartjes, gidsjes, en folders, en creeer van elke belevenis een soort explosie van kleuren, foto's, informatie, en dus ouderwets afgedrukte foto's.

Nu wil ik een ding wel even duidelijk gemaakt hebben: ik doe niet aan "scrapbooking", en maak dus geen "scrapbooks". Ik krijg zelfs een beetje de kriebels van al die scrapbook materialen die je bij de lokale Hobby Lobby en Michael's kan kopen; al die voorbedachte stickertjes en plakkertjes en etiketjes, en voorgedrukte commentaren passen niet bij mijn "doe-het-zelf-en-simpel" inplak manie. Mijn mening over dat soort zaken is dat als je het niet bij het evenement zelf gekregen hebt, het ook niet in je plakboek thuishoort.

Maar ja, zoals ik al zei, ik ben ouderwets. Zo ouderwets zelfs dat manlief (die ondanks zijn sci-fi-achtige baan helemaal niet van gadgets en moderne techniek houdt) de laatste keer dat we bij de Walmart weer eens een stuk of honderd foto's afrekende opmerkte of het niet tijd werd een foto-album online te maken en die dan af te laten drukken. Hij had namelijk gehoord dat dat veel makkelijker, en vooral goedkoper was. Manlief was namelijk een zeeuw in een vorig leven, of een Schot, of misschien wel gewoon een echte Hollander.

Nu ben ik wel van de gadgets, maar ik wil geen digitaal foto-album. En ik wil het al helemaal niet af laten drukken door een of ander semi-professioneel iemand. Natuurlijk is dat veel mooier dan mijn enorme boekwerken. En natuurlijk zou mij dat uren werk schelen. Maar daar gaat het juist om. Mijn foto albums zijn het namelijk altijd net niet. Vaak zit een foto scheef. Of is die nare doorzichtige plakbladzijde niet helemaal netjes erop gedrukt. Of is iets half los gegaan. Maar dat hoort zo. En daarnaast; de grootste lol in een foto album zit voor mij in het maken van het gevaarte. Het passen en meten met foto's en toegangskaartjes. Het handmatig versnijden van half-gelukte foto's. Het klooien met lijm, het doorspitten van tasjes met mementos, en het kijken of je toch niet een onderzetter ingeplakt kan krijgen.

Dus. Ik ben ouderwets, en ik vind dat eigenlijk wel prima. En troost je, ik doe ten minste geen dia avondjes.