Ik hoor er sinds een paar maanden helemaal bij hier. Naast de verplichte junkmail over aanbiedingen, credit cards, en gratis leningen, krijg ik namelijk sinds een paar maanden ook minstens twee catalogi per week. Ik krijg bladen van LL Bean, van Land's End, van the Vermont Country Store, RoadRunners, Cold Water Creek, en weet ik veel wat voor een andere kledingmerken. Het zijn er in ieder geval meer dan genoeg om elke week de bodem Gertie's kooi mee te bedekken, en dan is er nog genoeg over om te bewaren als "stuffing" in pakketjes naar Nederland. Dus. Het heeft een paar jaar geduurd, maar de Amerikaanse catalogus industrie heeft Dixiechick ontdekt.
Nu zou het leuk zijn als ik zou kunnen zeggen dat ik niet weet waar deze zondvloed in een keer vandaan komt. Maar helaas. Dat is niet waar. Dankzij mijn lichtelijk neurotische instelling, weet ik dat namelijk wel. Ik ben namelijk zo'n vreemd iemand die aan bijna elk bedrijf waarbij ze iets koopt een net andere naam door geeft. Dat heb ik ooit eens geleerd van een mede-student. Als student heb je nou eenmaal niks beters te doen dan te traceren welk bedrijf jou naam en adres aan wie doorverkoopt. Naast hard studeren natuurlijk.
Maar goed, ik geef dus aan sommige bedrijven mijn meisjes naam door, aan andere mijn getrouwde naam, soms met initialen, soms niet, en heel soms gebruik ik zelfs mijn titel. Dat laatste is natuurlijk totaal overbodig. Maar ja, ik moet dat ding ergens voor gebruiken natuurlijk. Anders is al dat werk voor niks. En de schuldige aan al dit postordercatalogus geweld? Allereerst: LL Bean. Maar de grootste boosdoener lijkt en een Nederlandse producten verkoop punt in de VS. Namens mijn cavia en Nederlandse ontvangers van mijn pakketjes: Bedankt!
Vorige week kreeg ik echt een catalogus die ik jullie niet wil onthouden. Deze kwam van de Vermont Country Store. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken, behalve dan dat iemand ergens bedacht heeft dat DixieChick een emigrant is van ergens in de zeventig. En even for the record, dat ben ik dus niet. Nog niet.
De catalogus begint heel veelbelovend met "European Chocolate Bottles Filled with Top-Shelf Liqueurs", "Traditional German Stollen Sweetened Up With Plump Cranberries and Creamy Marzipan", "Sugar and Spice Windmill Cookies" en ""Licorice Caramels from Holland - Soft, Chewy, and Loaded with Flavor". Zo gaat het een paar bladzijdes door, met allerlei soorten soepen en koekjes, en andere "typisch europese" kerstversnaperingen. Tot zover vond ik dit wel een prima catalogus, en was zelfs aan het overwegen of de "Dutch pick and mix" de $15 waard was.
Op pagina 27 begint men echter met de kerstversieringen. En meteen wordt het minder. Ik weet dat mijn smaak misschien niet de typisch Amerikaanse smaak is, maar deze kerstversieringen deden mij denken aan het huis van mijn Oma anno 1978: "Old-Fashioned Glass Ornament Adds Genuine Sparkle" en "Colorful Bubble Lights, A Magical 1950s Tree Favorite". En laten we ook de "1940s Style Steel Ornament Hooks Won't Bend Like Flimsy Wire" niet vergeten. Ik kan u niet vaak genoeg vertellen hoe gefrustreerd ik ben met de ballen-haakjes van anno 2009. Ze zijn zeker niet meer wat het geweest is. In 1940, toen wisten we hoe ten minste echt hoe het moest! Juist.
Maar het werd nog erger. Veel erger. Wat dacht u van de volgende pyjama set, "Hot Flashes or Night Sweats? Our Feel Good Sleepwear Wicks the Wetness Away So You Finally Get a Good, Comfortable Night's Sleep". En dat staat bij een pyjama die mij nog het meest doet denken aan de pyjama's uit Enid Blyton boeken anno 1946. Met alle respect voor mensen met opvliegers, maar het enige dat tussen mij en een goede nachtrust staat is mijn wekker. Een pagina verderop wordt een "Vintage-Looking Rose Chenille Bedspread" geadverteerd die een exacte kopie is van de sprei die mijn oma in de jaren 60 en 70 op haar logeerbed had liggen. En die toen eigenlijk al niet meer kon. De catelogus adverteert verder met "Terry-Lined Waterproof Showercaps", de "Elegant Lace Table Linens designed for Mamie Eisenhour", en een haardroger in de vorm van een zachte kap die men over het hoofd plaatst, en waar een stofzuigerslang naar een handige draagbare droger leidt, waardoor "Best of all! Your hands stay free!". En als klap op de vuurpijl is er het European Toning System, waarbij de combinatie van een lotion en een strak verband in een paar dagen tijd men kan helpen bij het "tonen" van mens "jiggly arms", "Chin and Neck", en "Tummy".
Er is natuurlijk niks mis met geen van deze producten. Ik bedoel, ik ben al jaren op zoek naar een systeem waardoor ik terwijl ik mijn haar droog ontbijt kan maken voor de kinderen. En het is fijn om te weten dat ik als ooit last krijg van "jiggly arms" er nu een oplossing is. Maar ik vind het toch redelijk alarmerend dat mijn koopgedrag fabrikanten blijkbaar doet denken dat ik oud genoeg ben om dingen uit de jaren 40 te missen. Schijnbaar doe ik ergens iets niet goed. Misschien moet ik toch maar meer Apple Bottom Jeans en Coach Bags gaan bestellen. Dan komen de hippe catalogi vanzelf.
2 comments:
hihi, ik krijg ook wat van die catalogi, alleen de LLBean weet ik waar ze vandaan komen want van dat degelijke spul bestel ik wel eens wat.
Sinds kort weet ik wat hot flashes zijn en ik moet er niet aan denken om zo'n pyama aan te hebben :)
LOLLOLLOL oooh nou geweldig zeg, ik zou er lekker voor gaan zitten met een kop chocolademelk. Hoe je het omschrijft doet het me ook een beetje denken aan mijn favoriete tijdschrift Skymall.
Die haardroger heb ik volgens mij wel eens gezien in een catalogus van een Duits bedrijf, toen ik nog in NL woonde, of was het misschien de Wehkamp, sterker nog....! Mijn moeder had zo'n ding! En ze heeft hem maar 1 keer gebruikt, het maakte zo'n herrie en het ging haar veel te langzaam dus dat was geen succes.
....Die Skymall heb ik trouwens al een tijd niet meer ontvangen....zal maar weer eens mailen. Wil jij er ook een?
Post a Comment