Dan zeg ik lekker bil!

Weet u waar ik niet tegen kan? Naast mandarijntjes die met het openmaken hun sap over je net gestreken blouse morsen, en mensen uit Florida die 60 rijden in de middelste baan? Ik kan dus absoluut niet tegen mensen die mij vertellen wat ik moet doen. In mijn vrije tijd dan wel te verstaan. Op mijn werk kun je me vanalles vertellen, en ik doe het met liefde. Of ik doe in ieder geval alsof ik het met liefde doe. Soms dan zal ik je zelfs vragen wat je wil dat ik doe. Maak ik totaal geen punt van zelfs. Maar in mijn vrije tijd wil ik graag zelf de touwtjes in handen hebben. Heel raar, maar ja. Er is nou eenmaal niks aan te doen.

Dus toen ik vorige week van een van de dames van de Nederlandse koffie te horen kreeg dat "Ja, omdat je er vorige keer niet bij kon zijn, bel ik je maar even. Want we hebben vorige keer besloten dat het de volgende keer bij jou is. En oh ja, het is op 16 November", begrijpt u dat ik niet echt een gat in de lucht sprong. Naast mensen die me vertellen wat ik moet doen, kan ik er namelijk al helemaal niet tegen als mensen mijn tijd voor me indelen. En dan doet het er nog niet eens toe 16 November voor ons het begin van de laatste weken voor commencement is, en dus het begin van "hell's weeks". Nee, het gaat erom dat het mijn tijd is. En daar ben ik heel zuinig op. Wederom erg vervelend, maar ja. Ik ben nou eenmaal een mini-scrooge.

Maar goed, ik ben ook de minste niet, en was bereid om dit gewoon maar zonder zeuren te doen, of in ieder geval alleen met zeuren tegen manlief. Want die is wel wat gewend. Alleen toen ging vrijdag weer de telefoon, en het was weer een van de Nederlandse dames. Ik wil u het daaropvolgende gesprek niet onthouden, en dat ging ongeveer zo:
"Ja, ik wil niet vervelend zijn, maar heb je al gedacht wanneer je mensen ging bellen over de volgende Nederlandse koffie?"
"Uhm. Nou, ik dacht.."
"Ja, want dat is 16 November al, en dat is al heel erg snel, en dus dacht ik, je moet toch wel morgen gaan bellen, want anders hebben mensen al andere plannen."
"Nou ja, ik dacht dat ik komende week kon gaan bellen"
"Nee joh, dat moet veel eerder. Anders hebben mensen al andere afspraken. Heb je alle nummers al?"
"Ja, die heb ik. Maar ik wilde het eigenlijk verzetten naar de 23e. Dan hebben de kinderen namelijk vrij."
"Oh maar dan mag je wel helemaal opschieten. Zal ik anders nu gaan bellen? Anders heeft iedereen al andere dingen. Het kan anders ook wel bij mij hoor, de 16e."
"Nou... ja..."
"Weet je, bel jij iedereen vanavond op, en dan laat mij maar weten of ze wel of niet op de 23e kunnen. Anders doen we het bij me. Dan bel je ze gewoon terug dat het veranderd is."
"Oh."

U begrijpt, dit streek recht tegen de haren van de innerlijke rebel en de innerlijke southern lady in. Het is ongeloolijk, maar het is deze vrouw maar liefst gelukt om deze twee tegenpolen tegelijkertijd te beledigen. En wat deed ik, als volwassen, goed opgevoede vrouw nadat dit telefoongesprek was beeindigd? Juist, ik stak mijn tong uit, riep in goede oude Annie M.G. stijl, "Ik wil niet meer, ik wil niet meer!", en heb nog geen enkele Nederlandse vrouw gebeld. Dat doe ik lekker wanneer ik daar zin in heb. Lekker puh.