Musical schilderijen

Vandaag was ik ons huis echt even zat. Eigenlijk begon het gisteravond al, toen een geweldig nieuw boekenrekje dat ik gekocht had niet leuk stond. U moet namelijk weten dat wij al ruim anderhalf jaar in dit huis wonen, en we nog steeds een aantal lege plekken hebben. Meestal kan ik die heel goed negeren, maar gisteren was ik ze zat. Ik wilde dat het huis "af" was, en wel op mijn manier, en niet die van manlief, en wel direct. Maar ja, van haast moet tegenspoed of zoiets, en dus viel mijn plannetje in duigen. Gelukkig ik heb een hele inventieve, begripsvolle, en tolerante man, en die stelde, tot mijn grote genoegen voor, dat ik dan maar wat schilderijen moest verhangen. En ik was in mijn sas.

Zie, wij hebben namelijk samen een enorme collectie schilderijen, foto's, en allerlei andere vormen van wandversiering. Helaas is manlief niet al te gek van sommige van mijn geweldige kunstaankopen (een Corneille! Wie kan die nou niet mooi vinden?), en vind ik sommige van zijn schilderijen meer dan monsterlijk. Nou ja, het is een schilderij. En het is niet eens het schilderij zelf, want ik heb niks tegen Normal Rockwell of zijn printen. Nee, het is de oerlelijke groen-met-goud-en-bruine lijst die zijn moeder erom heen heeft laten zetten. En helaas is manlief -gek- op dat schilderij. Dus terwijl mijn Corneille onder het bed ligt (zo lelijk vond manlief hem), en mijn andere kleurrijke creaties in een hoekje hangen, hangt, of ik moet zeggen, hing zijn Norman Rockwell pontificaal in de woonkamer. En daar was ik het al maanden niet meer mee eens. Maar ja, om nou een schilderij, in een soort unilateral redecoration plan weg te halen zonder dat we er iets anders voor in de plaats hadden vond ik ook weer zo wat. Dus hing het er nog steeds.

Het probleem met teveel wand en te weinig meubels en frutsels is eerlijk gezged ook iets nieuws. Voordat we naar Georgia verhuisden was er altijd wand te kort eigenlijk. Op een of andere manier hadden we altijd zo'n grote hoeveelheid ramen en deuren dat we maar met moeite plek konden vinden voor onze "pieces". Zo stond in Duitsland manliefs nachtkastje in de hal, en mijn bruidskist in de garage. Hier in Georgia hebben we eerder het tegenovergestelde probleem. Huizen worden gebouwd met zo min mogelijk raam, en dus hebben we heel veel muur. En maak het dan maar eens gezellig.

Gelukkig zijn we vandaag, middels een soort schilderijen-stoelen-dans, een stap in de goede richting gekomen. En het leuke is dat ondanks dat mijn persoonlijke doorn in het oog naar een hoekje van de kamer is verhuisd, ook manlief helemaal gelukkig is. Hij vind namelijk dat de Rockwell daar beter licht krijgt. Juist. Maar goed, na het verplaatsen van de Rockwell, kon het nieuwe rekje daar staan, konden twee van mijn schilderijen naar een meer prominentere plaats in de kamer verhuisd worden, en konden twee nieuwe schilderijen van onder het bed hun debut maken in huize DixieChick.

Nu alleen nog manlief overtuigen dat het kleed in de woonkamer niet meer kan, we echt gordijnen nodig hebben, en onze slaapkamer en de logeerkamer geschilderd moeten worden, en we zijn al een heel eind op weg.