Als ik later groot ben...

..dan word ik een brandweervrouw! En dokter! En helikopterpiloot! En straaljagerpiloot! En diepzeeduiker!

Ik ben helaas geen van dat alles geworden. Niet eens een vrijwillge brandweervrouw. In plaats daarvan heb ik een baan waarvan ik zeker weet dat mijn zes-jarige ik het een enorm saaie, stoffige bedoening zou vinden. Gelukkig heb ik nog steeds wel een lijstje van alle dingen die ik worden wil als ik -echt- groot ben, zoals een justice of the peace, om dan al mijn bekenden te kunnen trouwen. Ondertussen, na twee-en-een-half jaar in middle Georgia heb ik ondertussen ook een lijstje van dingen die ik eigenlijk liever niet had willen zijn. Want dan was mijn leven zoveel makkelijker geweest.

Ik bedoel, stelt u zich eens voor, een Dixiechick zonder PhD, zonder baan, maar met twee of drie koters. Een stay-at-home spouse die altijd tijd heeft om te bakken, te koken, te scrapbooken, naar leuke uitjes te gaan, en die ook mee kan praten over zwangerschapskwaaltjes, potty training, en wat nu echt de juiste primary school is. Een DixieChick die diepgelovig is, en dus het nut zit van twee keer per week naar de kerk, twee verschillende bible studies, en die ook nog met liefde en plezier tijd vrijmaakt voor vrijwilligerswerk in de kinderkerk. Door deze diepgelovigheid, zou ze ook totaal geen probleem hebben met het verbod op vloeken, de dominantie van de man, de onderdrukking van de vrouw, en zou ze het ten alle tijden eens zijn met de meningen verkondigd door haar kennissen en vrienden. Een vrouw die haar huis prachtig wist in te richten, en nooit te laat was met verjaardagskaarten, condoleancekaarten, koekjes voor de zieken, maaltijden voor de zwangeren, en het plannen van een spouse support groep. Zo'n vrouw die wel het nut van alle regels in het leger in ziet, en die het rank spelletje wel speelt.

Zo'n vrouw zou ik moeten zijn. Dan zou mijn leven hier een stuk makkelijker verlopen. En dat zou best wel lukken, ware het niet dat ik nu al een hekel aan d'r heb. Naar perfectionistisch mens. Gatsie.

En ziehier dus het dilemma van mijn bestaan. Om erbij te horen moet ik iemand worden met wie ik zelf niet eens door een deur zou kunnen.

En hoe los je dat op?
Nou, niet.

Je drinkt eens een kopje thee, zeurt met je man over hoe moeilijk het toch iets om normale mensen te leren kennen hier, gaat dan naar bed, staat de volgende dag weer vrolijk op, en schrijft er een blogje over.
Mooi toch?