De reflecterende riem

Goed, goed, als meerdere mensen er om vragen, dan wil ik best even een blog schrijven over de reflecterende riem, hoor. Steve vroeg er ook al naar, maar aangezien hij al een mooie Engelse uitleg heeft gekregen, en al mijn andere vragenstellers Nederlanders waren, is het gewoon weer eens tijd voor een Nederlands blogje. Gezellig!

Maar goed, die riem dus. Jullie kennen ze waarschijnlijk allemaal, helemaal als je je als sporter wel eens in het verkeer begeeft. Het gaat hier om plastic riemen die oplichten wanneer ze geraakt worden door het licht. Ze zijn meestal geel, maar ook blauw, en Steve had vrijdag zelfs een mooie regenboogkleurige gevonden. Ik denk dat ik die maar cadeau doe aan manlief, onder het mom van "don't ask, don't tell". Maar goed. Die riem dus.

De reden waarom ik daar over begon is dat op alle luchtmachtbasissen het dragen van een reflecterende riem verplicht voor alle sporters en mensen in uniform als deze zich in alles behalve dan fel licht buiten begeven. Lijkt heel simpel, nietwaar? Je doet je jas aan, kijkt naar buiten, ziet dat het schemert, en doet je riem om. Klaar. De meeste mensen hebben hun riemen dan ook aan de kapstok hangen, of in de auto liggen, of op het nachtkastje, of onder de stoel naast het bed, of in de badkamer, of manliefs geval, gewoon in al die plekken tegelijkertijd. Maar op zich geen reden tot een blog.

De reden zit er in dat de laatste tijd de luchtmacht klaarblijkelijk niet heel veel meer te doen heeft, want een aantal regels, waaronder die van de reflecterende riemen, zijn bijna tot op het komische aangescherpt. Tegenwoordig moeten mensen in uniform namelijk -altijd- een riem om, ook in het midden van de dag. Nu is dat bij ons op de basis geen probleem. Want als je in burger rondloopt, dan hoeft het niet, dus hoeven de meeste mensen er buiten hun werk niet aan te denken.

Maar in oorlogsgebieden kan deze regel echt tot hele vreemde situaties lijden. Stel je eens voor, je bent piloot, en hebt net een nachtvlucht van pak en beet zo'n veertien uur uitgevoerd. Je trekt je vliegerspak uit, en je PT uniform aan en duikt je bed in. Nu vraagt u zich waarschijnlijk af, PT uniform? En dat is een hele goede vraag. Sinds een jaar of wat mogen mensen die op uitzending zijn namelijk helemaal geen burgerkleding meer aan. Ze moeten of in uniform rondlopen, of in hun PT uniform (sportbroek en t-shirt). En dat betekent dus ook dat je in je sportkleding slaapt. Laten we stellen dat sinds die regel is ingevoerd, de uniform winkel op de basis een permanent terkort heeft aan shirtjes en shorts.

Maar goed, je bent dus nog steeds piloot, of navigator, of kok, of in ieder geval iets dat je 's nachts kan doen, maakt niet uit, je hebt je broekje en je shirtje aangedaan, en je gaat eindelijk slapen. Om een uur tien word je wakker, en moet je naar de WC. Je tent, of container, of trailer, heeft geen WC, daarvoor moet je naar buiten, naar de latrines. En dus worstel je je zelf uit bed, denkt er met je duffe hoofd nog net aan dat je toch echt sokken en sportschoenen aan moet doen, en je stopt je shirt in je broek, want dat allemaal is allemaal ook een verplicht onderdeel van de PT uniform dresscode. Dan stap je naar buiten, en de hitte, de felle zon, en het allersoverheersende felle licht slaat tegen je hoofd. Je waggelt met je ogen half dicht naar de WC, en net als je de deur wilt open maken, wordt je tegengehouden. Het is een overijverige sergeant, en je hebt je riem niet om. Je moet subiet terug naar je slaapruimte, om de riem op te halen. En dus draai je je om met je volle blaas, je duffe hoofd, en het idee dat je hier volgens jou toch echt was om een oorlog te voeren, en dat je niet helemaal snapt wat de reflecterende riem daar mee te maken hebt, en zo strompel je terug naar je kamer. Alwaar je besluit dat een leeg waterflesje eigenlijk ook prima is.

Dit hele lange verhaal is dus reden waarom het dragen van een reflecterende riem in een van de regels waarom ik de luchtmacht soms niet helemaal zie zitten.

En mocht u dit nou een interessant verhaal vinden, iemand die veel beter kan schrijven dan ik heeft er een prachtig boek over geschreven: Catch 22. Een aanrader.