Een moratorium

Een moratorium. Om specifieker te zijn: een afscheidsmoratorium.
Ik weet niet eens of 'moratorium' een Nederlands woord is, eigenlijk.

Maar goed, ik stel dus een afscheidsmoratorium in. Een (tijdelijke) stop op het nemen van afscheid. Ik doe het gewoon niet meer. Niet. Dus als u binnenkort weggaat, ik hoef het niet te weten, want ik doe het niet meer, dat afscheid nemen.

Ik zit denk ik in een verlate 'nee' fase, want u moet namelijk weten dat ik, toen ik zes was, al in mijn vierde woonplaats woonde. En toen ik met negentien jaar op kamers ging, begon ik aan mijn tiende stad, in drie verschillende landen. Ik zou dus eigenlijk enorm goed moeten zijn in het nemen van afscheid. En dat ben ik eigenlijk ook wel. Ik noteer adressen, stuur emails, en denk er eens in de drie jaar zelfs aan om een kerstkaartje te sturen.

Maar ik ben het gewoon beu.

Want nadat Summer, onze chaplain, Kay zijn vertrokken, en dan straks ook nog Shelly weggaat, is het vertrek van mijn ouders morgen gewoon niet leuk meer.

Dus. Pap, mam, afscheid nemen, dat doen we gewoon niet meer. En als ik het helemaal niet meer zie gebeuren, dan breng ik jullie gewoon niet eens naar het vliegveld. Dan blijven jullie gewoon gezellig hier. Ik bedoel, iemand moet toch zorgen dat de boel hier aan kant blijft, de lokale Walmart goed zaken blijft doen, en ik niet vergeet te eten?

Goed plan?