Een beetje dom

Mijn Nederlands gaat tegenwoordig met sprongen achteruit. Zo vervoegde ik in mijn vorige Nederlandse post "ruissen" al verkeerd, en ik weet zeker dat deze post niet heel veel beter zal zijn. Nu kan ik allerlei excuses aandragen natuurlijk. Zo had ik tot vijftien minuten voor mijn Nederlands eindexamen nog nooit van het kofschip gehoord, las, en lees, ik voornamelijk Engels, woon ik ondertussen al weer lang buiten Nederland, en spreek ik thuis eigenlijk nooit Nederlands.

Maar laten we eerlijk zijn, voor een echte Nederlander is dat natuurlijk allemaal flauwekul. Want al woon je honderd jaar in het buitenland, je Nederlands moet gewoon perfect blijven. Klaar. De rest is allemaal aanstelleritus. Zelfs Jan de Bont en Femke Jansen komen hier niet onderuit, dus laat staan een onbekende miep als ik zelf.

Maar goed, de bottomline (kijk, dit kan dus echt niet. Maar ja, hoe zeg je "bottomline" in het Nederlands? De bodemlijn lijkt me niet echt een optie) is wel dat mijn Nederlands niet alleen stil staat (want zo heb ik geen idee wat men in Nederland tegenwoordig zegt als iets heel leuk is. Gaaf? Vet? Cool?), maar eigenlijk langzaamaan toch ook wel echt minder aan het worden is.

Als ik met een "echte" Nederlander praat, dan valt het meestal niet zo op. Linguistisch ben ik namelijk een enorme kameleon. Praat ik met iemand die echt uit het diepe zuiden komt, dan klink ik binnen vijf minuten net als Scarlett's jongse zus. Is mijn conversatie partner iemand uit het noorden, dan is binnen mum van tijd al het "southern" uit mijn spraak verdwenen, en praat ik met iemand die duidelijk moeite heeft met het Engels, dan moet ik heel erg oppassen om niet hun grammatica over te nemen. Dus spreek ik met iemand die in Nederland woont, dan klink ik binnen een minuut of wat weer helemaal "normaal".  Ik bedoel, u vraagt, wij draaien.

Maar het wordt pas echt interessant, kwam ik gisteren achter, als ik met een Nederlander praat die net zoals ik, en al heel lang in het buitenland woont, en een kameleon is. Dan krijg je dus een gesprek tussen twee mensen die echt heel erg hun best doen om Correct Nederlands te spreken, maar er, naarmate de conversatie vordert, steeds minder van bakken. Zelfs manlief had door dat mijn Nederlands in een keer wel heel erg Amerikaans klonk. En het erge? Ik kon er echt helemaal niks aan doen.

Het is maar goed dat ik volgende week een weekje terug naar mijn "roots" ga. Dan kan ik eindelijk weer eens normaal leren praten. Want dit is natuurlijk ontzettend (vet? ongelooflijk?) belachelijk.