Katoen en sneeuw

Na vier jaar in Georia dacht ik ondertussen dat ik alles wel zo'n beetje gezien had aangaande katoenvelden. Zonsopgangen waarbij de velden bedekt zijn met mist, zonsondergangen waarbij de witte velden roze lijken te worden, en dan het maaien waarbij de lucht rondom het katoenveld een grote donzen deken wordt. Maar van de week was er toch weer een "first"; katoenvelden bij het maanlicht.

Sinds afgelopen weekend hier de klok een uur terug is gezet, rij ik 's avonds vaak in het donker naar huis. Nu moet ik toegeven dat ik daar meestal niet echt gecharmeerd van ben. Amerikanen hebben een enorme voorliefde voor het groot licht, en als je daarbij optelt dat de meeste mensen hier in grote SUVs of pick-up trucks rijden met de lichten precies op de hoogte van mijn voorruit, dan is het geen wonder dat ik soms half-verblind, druk met de ogen knipperend er van overtuigd ben dat ik zo oog in oog met mijn maker sta. De mogelijkheid tot het ontmoeten van onze lieve heer word verder nog verhoogd door het feit dat ik door allemaal prachtige bossen en landerijen rijd, die overdag echt prachtig zijn, maar 's nachts fungeren als de speeltuin van enorme herten en wilde zwijnen, die niks liever doen dan vlak voor een auto de weg over sprinten. Dat dat niet altijd goed gaat wordt een paar keer per maand bewezen door het karkas van een enorm hert of wild zwijn dat achteloos, omgeven door losse lichaamsdelen, aan de kant van de weg ligt. Fris is het zeker niet, en als je bedenkt dat die beesten vaak het formaat van mijn auto zijn, dan snap je dat ik in de wintermaanden vaak mijn hart vast houdt. En dan heb ik het nog niet eens over de lokale opgeschoten jeugd die er een hobby van maakt om met pick-up trucks vol met vrienden, bier, honden, en geweren over de weg te scheren.

Dus nee, 's nachts rijden door de Georgia country is niet echt een van mijn favoriete bezigheden.
Maar goed, er is geen andere weg naar huis, dus het is nou eenmaal niet anders. En deze week zag ik dus iets dat het eventjes helemaal goed maakte.

Ik reed weer eens over de beruchte "country highway" met bossen aan weerszijden en resten van meerdere overleden Bambi's langs de weg, en mens, wat was het donker. Maar toen maakte de weg een bocht, en kwam de maan achter de wolken vandaan. En in een keer leek het alsof een kant van de weg helemaal wit verlicht was. De bomen er om heen zagen er lichter uit, en de grond leek wel bedekt met sneeuw. Goed, nu woon ik in Georgia, dus die optie werd al snel verworpen. Enkele seconden later had ik in een keer door wat het was: een kilometers groot katoenveld, dat oplichtte door het felle maanlicht.
Het was ongelooflijk. Het katoen was een grote witte deken, de huizen aan de rand van het veld leken verlicht, en zelfs de grote metalen bewateringsstellages zagen er in een keer mysterieus uit. Het was werkelijk adembenemend, en maakte de lange, saaie reis in een keer helemaal goed.

Nu nog een fotografie cursus zodat ik de volgende keer al dat moois ook voor mijn geweldige lezers kan vastleggen.