Zoe gaat sinds twee weken naar een “puppy class”, een cursus voor, jawel, puppies tot 5 maanden oud. Mevrouw heeft het hard nodig ook, want er is tegenwoordig geen schoen, plant, of hand meer veilig voor haar geknaag.
Toen manlief en ik bedachten dat het goed zou zijn om ons hondje op cursus te sturen zag ik het al helemaal voor me. Nu ben ik in Nederland nooit met een hond op cursus geweest, maar had genoeg meegekregen aan de zijlijn om er een beeld van te vormen. En dus zag ik mezelf al elke zaterdag ochtend om zeven uur ’s ochtends samenkomen met mensen wiens honden allemaal namen hadden als “Brutus” en “Wodan”. Het liefst zouden we elkaar dan treffen op zo’n afgelegen oud-voetbalveldje bedekt met bevroren dauw, onder begeleiding van een man met een half-juten pak aan en een hele harde stem. Onze honden zouden leren, nou ja LEREN!, hoe ze over muurtjes moesten springen, enge mannen moesten aanvallen (vandaar het juten pak), en ze zouden nuttige commandos herkennen als DOODLIGGEN!, STIL!, en PAK!. Juist. Misschien is het tegenwoordig helemaal veranderd in Nederland, maar ik kan me nog goed herinneren dat ik een keer op een verlaten zaterdag ochtend als negen-jarige scout gillend door het bos ben weggerend omdat er een, in mijn ogen, hele enge valse hond een man aanviel. Of die keer dat ik te paard langs een hondentraining reed, en het paard zo schrok van het BLIJVEN ZITTEN BRUTUS NU!, dat ik met moeite in het zadel kon blijven.
Hier in de Verenigde Staten gaat dat gelukkig allemaal heel anders. Sowieso zijn er in de wijde omgeving geen met bevroren dauw bedekte veldjes te vinden op dit moment, en heb ik zo’n vermoeden dat “Brutus” waarschijnlijk niet ‘de’ naam is voor de grote hond. En misschien zou dit eens niet een cursus zijn die om zeven uur ’s ochtends begon.
Nee hoor. Wij gaan tegenwoordig heel gezellig elke zaterdagochtend om elf uur met onze Zoe naar de lokale PetSmart voor de hondentraining. We zitten daar letterlijk midden in de winkel, in een cirkel van stoeltjes met wat attributen. De cirkel is begrenst met een knie-hoog ondoorzichtig scherm zodat de honden niet teveel worden afgeleid, maar verder krijgen ze alles mee wat er in de winkel gebeurd. Van de jankende Deense Dog die voorbij komt, tot de aankondigingen over de uitverkoop. Zo leren we onder begeleiding van een allerliefste en superenthousiaste Ruth hoe we onze hond het bijten afleren, hoe we haar zover krijgen dat ze “sit” op commando, en het hele belangrijk “relax” wordt ook niet vergeten. Er wordt niet geschreeuwd, het hardste geluid komt van de “clickers”, er zijn geen mannen in juten pakken, en afgelopen zaterdag week hebben we zelfs een prijs voor “beste relax/settle” gewonnen.
Nu kan het best zo zijn dat puppy cursussen in Nederland ondertussen helemaal veranderd zijn. Ook kan ik me voorstellen dat sommige mensen misschien vreemd opkijken bij het idee van les krijgen in een winkel. Maar ik ben erg blij dat we niet in de wind, regen, zon, en sneeuw met onze hond naar een enge man met een luide stem hoeven om te leren hoe we ons hondje moet omtoveren in de volgende Lassie.