Zoe gaat sinds twee weken naar een “puppy class”, een cursus voor, jawel, puppies tot 5 maanden oud. Mevrouw heeft het hard nodig ook, want er is tegenwoordig geen schoen, plant, of hand meer veilig voor haar geknaag.
Toen manlief en ik bedachten dat het goed zou zijn om ons hondje op cursus te sturen zag ik het al helemaal voor me. Nu ben ik in Nederland nooit met een hond op cursus geweest, maar had genoeg meegekregen aan de zijlijn om er een beeld van te vormen. En dus zag ik mezelf al elke zaterdag ochtend om zeven uur ’s ochtends samenkomen met mensen wiens honden allemaal namen hadden als “Brutus” en “Wodan”. Het liefst zouden we elkaar dan treffen op zo’n afgelegen oud-voetbalveldje bedekt met bevroren dauw, onder begeleiding van een man met een half-juten pak aan en een hele harde stem. Onze honden zouden leren, nou ja LEREN!, hoe ze over muurtjes moesten springen, enge mannen moesten aanvallen (vandaar het juten pak), en ze zouden nuttige commandos herkennen als DOODLIGGEN!, STIL!, en PAK!. Juist. Misschien is het tegenwoordig helemaal veranderd in Nederland, maar ik kan me nog goed herinneren dat ik een keer op een verlaten zaterdag ochtend als negen-jarige scout gillend door het bos ben weggerend omdat er een, in mijn ogen, hele enge valse hond een man aanviel. Of die keer dat ik te paard langs een hondentraining reed, en het paard zo schrok van het BLIJVEN ZITTEN BRUTUS NU!, dat ik met moeite in het zadel kon blijven.
Hier in de Verenigde Staten gaat dat gelukkig allemaal heel anders. Sowieso zijn er in de wijde omgeving geen met bevroren dauw bedekte veldjes te vinden op dit moment, en heb ik zo’n vermoeden dat “Brutus” waarschijnlijk niet ‘de’ naam is voor de grote hond. En misschien zou dit eens niet een cursus zijn die om zeven uur ’s ochtends begon.
Nee hoor. Wij gaan tegenwoordig heel gezellig elke zaterdagochtend om elf uur met onze Zoe naar de lokale PetSmart voor de hondentraining. We zitten daar letterlijk midden in de winkel, in een cirkel van stoeltjes met wat attributen. De cirkel is begrenst met een knie-hoog ondoorzichtig scherm zodat de honden niet teveel worden afgeleid, maar verder krijgen ze alles mee wat er in de winkel gebeurd. Van de jankende Deense Dog die voorbij komt, tot de aankondigingen over de uitverkoop. Zo leren we onder begeleiding van een allerliefste en superenthousiaste Ruth hoe we onze hond het bijten afleren, hoe we haar zover krijgen dat ze “sit” op commando, en het hele belangrijk “relax” wordt ook niet vergeten. Er wordt niet geschreeuwd, het hardste geluid komt van de “clickers”, er zijn geen mannen in juten pakken, en afgelopen zaterdag week hebben we zelfs een prijs voor “beste relax/settle” gewonnen.
Nu kan het best zo zijn dat puppy cursussen in Nederland ondertussen helemaal veranderd zijn. Ook kan ik me voorstellen dat sommige mensen misschien vreemd opkijken bij het idee van les krijgen in een winkel. Maar ik ben erg blij dat we niet in de wind, regen, zon, en sneeuw met onze hond naar een enge man met een luide stem hoeven om te leren hoe we ons hondje moet omtoveren in de volgende Lassie.
5 comments:
Dat klinkt allemaal wat vriendelijker. Toen ik vorig jaar in Nederland was liepen we in het bos langs zo'n hondetrainingplek die je beschrijft. Er waren alleen maar herdershonden, en volgens mij waren dit toekomstige politiehonden. Nee, zo zou ik ook niet willen trainen!
Toen wij met onze eerste hond in 1991 op cursus gingen was het inderdaad zo. Het ras wat wij hebben is helemaal niet gediend van de hardhandige aanpak (en ik eigenlijk ook niet) Dus we zijn twee keer blijven zitten in de beginners klas destijds.
Met onze twee schatjes van nu ging het gelukkig heel anders op cursus bij de plaatselijke kynologen vereniging in Nederland. En nu ook veel betere resultaten, mede daar door denk ik. Slipkettingen waren al helemaal uit de boze en positieve beloning was het motto. En dat werkt gewoon veel gezelliger. Ook clickertrainingen doen ze in Nederland, alleen stond ik wel op zo'n door weer en wind veldje, maar dat was vervelender voor de baas dan voor de hondjes ;-)Die van mij vonden dat heerlijk. Hoe drassiger, hoe beter....
Succes in ieder geval met de cursus!!
Heb je trouwens het boek Marly en Me al eens gelezen? Echt een aanrader voor "puppy ouders". Je zal er zeker herkenbare dingen in lezen. Ik in ieder geval wel, hi hi hi.
@Petra -- Blijven zitten in Puppy klas? LOL! Marly and me is ook verfilmd, komt binnenkort uit.
@Judith -- De PetSmart hier heeft een eigen klaslokaal. Verder vond ik hun trainingen erg goed!
Onze puppycursus in Nederland in 1991 was weliswaar op een voetbalveldje, maar toch echt gewoon om 11 uur op zaterdag, en zonder juten pakken of rare obstakels. Gewoon een leeg veldje, waar je instructie kreeg en je dan moest oefenen met "zit", "blijf", "volg" en van een afstandje je hond bij je moest roepen (dat zal in die winkel wel lastig worden, afstand van 10 meter).
De training die jij als Nederlands beschrijft, klinkt meer als een politiehondentraining of behendigheidstraining dan als een puppycursus als je het mij vraagt. Maar misschien zijn er hier in Nederland ook wel heel veel lokale varianten.
Ik denk dat jij een cursus 'pakwerk' hebt gezien in Nederland. Da's iets totaal anders dan de puppyklas of de gehoorzaamheidstraining die jij nu volgt (en die ik ook gevolgd heb, nu 4 jaar geleden).
En Marley and Me is een echte aanrader! Ik heb het als luisterboek maar eigenlijk is dat levensgevaarlijk. Die man beschrijft taferelen die ik zo voor me zie, en schrijft bij momenten ook op zo'n grappige wijze dat ik reeds een aantal keren de auto aan de kant heb moeten parkeren omdat ik zat te schokken van het lachen in mijn auto. Voorbijgangers moeten vast gedacht hebben dat ik ontsnapt was uit een psychiatrische instellling of zo, maar ik geniet werkelijk van dat boek!!! (ben nu bijna op het einde, snif snif snif)
Post a Comment