Terpetine

Soms zijn er dagen dat ik me echt afvraag of het niet beter is als ik een baan zou zoeken op de basis, 8 mijl van huis. Of van mijn part bij de lokale Taco Bell. Niet omdat mijn werk zo erg is, maar omdat de afstand eigenlijk niet te doen is. Vorige week dinsdag was duidelijk zo'n moment. Een tornado die zich recht boven ons huis dreigt te vormen zet je namelijk toch wel aan het denken. En gisteren was ook zo’n dag.

Ik zat gisteren om zes uur in de auto naar huis, toen ik een lichtelijk bezorgd telefoontje van manlief kreeg. Hij wilde weten wat er in het potje zat dat op de grond van de garage stond waar de verfkwasten in stonden uit te lekken. Met diezelfde verfkwasten had ik van het weekend het kozijn van de nieuwe stormdeur geverfd, en deze moesten schoongemaakt worden voordat ze terug de kast in konden. Dus stonden ze al een paar dagen in een potje met terpetine. Manlief had me gevraagd het op te ruimen, maar ik was er niet aan toegekomen.

En dan sta je dus op de parkeerplaats van je college, en hoor je manlief ergens ver weg zeggen dat Zoe per ongeluk het halve potje terpetine heeft leeggedronken. Manlief was heel even omgedraaid om de sprinkler uit te zetten, en onze kleine ukkie-puppy was zo op het potje afgestapt. Manlief, die dacht dat het gewoon water was schrok enorm, en zou subiet de dierenarts bellen.

Ik had nog negentig mijl voor de boeg, en dacht, misschien uit een soort zelf-bescherming, dat het nog wel mee zou vallen. Maar bij afslag 9, met nog zo’n 45 mijl te gaan, ging mijn telefoon. Het was manlief, en hij was net terug van de dierenarts. Zoe was, na drie spuiten, eindelijk opgehouden met overgegeven, maar de dierenarts kon niet zeggen hoeveel schade de terpetine had aangericht. We moesten er ernstig rekening mee houden dat ze het wel eens niet zou kunnen halen.

Dan is 45 mijl heel erg ver van huis.

Ik heb volgens mij alle snelheidslimieten ruim verbroken terwijl ik tussen de semi’s door naar huis vloog. Thuis aangekomen lag Zoe als een hoopje hond in haar crate. Ze kon haar ogen bijna niet openhouden, en ze probeerde me te begroeten maar zakte steeds door haar pootjes. Manlief vertelde me dat hij haar al schuimbekkend en draai-ogend naar de dierenarts had gebracht, en dat we nu niks meer konden doen, behalve wachten.

En dan zit je daar, met zijn allen voor de crate. Met tranen in mijn ogen gaf ik mezelf de schuld van het terpetine incident, terwijl manlief hetzelfde aan het doen was. Zoe leek te slapen, maar elke paar minuten gingen we toch even kijken of ze nog ademde. We wilden niet gaan slapen, maar op een gegeven moment zijn we toch in slaap gevallen. Hopend en biddend dat ze het tot de volgende ochtend zou redden.

Om half vier werden we allebei wakker omdat Zoe aan het janken was. Eerst dachten we het ergste, maar toen ze bijna parmantig de kooi uit kwam lopen en naar de slaapkamer deur liep, waar ze ongeduldig naar ons keek wanneer we haar nu eindelijk eens uit zouden laten, wisten we dat het misschien nog wel eens goed zou komen. En ik ben nog nooit zo blij geweest als toen ze, terwijlik haar afdroogde, met de handdoek probeerde te worstelen.

En vanochtend leek Zoe weer helemaal de oude. Ze sprong in het rond, wilde op bed, en keek ons verontwaardigd aan toen duidelijk werd dat we, op dokter´s orders, haar geen eten zouden geven. Puppy was duidelijk moe, en afgevallen, maar ze heeft waarschijnlijk de crisis overleefd. Een feit dat ook door de dierenarts bevestigd werd. Helemaal zeker weten doen we het pas over een paar dagen, maar we hebben goede hoop.

En wat betreft die baan dichterbij….sja..dat weet ik nog niet zo net.

Maar nu moeten we naar bed; mevrouw ligt al een kwartier in haar mand in de slaapkamer terwijl ze zo nu en dan ongeduldig komt kijken waar we nu toch blijven.


Een teken dat het de goede kant op gaat met Zoe; stiekem kauwen op schoenen terwijl je denkt dat niemand het ziet.