Rommeldagje

Naast uitdrukkingen zoals “Als je het nu niet kent, ken je het morgen ook niet” en “We hebben een beller!” heb ik van mijn moeder ook het concept “een lekker rommeldagje” geerfd. En vandaag was precies zo’n rommeldag, alleen dan wel met Amerikaanse slag natuurlijk.

Zo is er als eerste de kwestie van wat het ideale rommeldag weer is. Terwijl in mijn herinnering rommeldagen in Nederland altijd plaatsvonden bij bewolkt en regenachtig weer, zouden we er hier niet aan denken om dan te gaan “rommelen”. Die dagen zijn hier zo bijzonder dat we ze “gezellig” noemen, en dan allemaal leuke familiedingen binnenshuis gaan doen. Nee, hier vinden mijn rommeldagen bijna altijd plaats als buiten de zon meedogenloos straalt en het kwik minstens boven de 35 graden komt. Er is niks beter dan binnenshuis allemaal klusjes doen terwijl het buiten niet uit te houden is, alhoewel dit natuurlijk helmeaal tegen het Nederlandse “mooi weer = terras” principe gaat. Maar goed, onder het mom van “If you can’t change your mind, are you sure you still have one” pas ik mij graag aan aan het lokale klimaat.

En uiteraard is de timing niet het enige dat anders is. Terwijl in Nederland een rommeldag voor mij vaak begon met enigzinds uitslapen (het is ten slotte een vrije dag!), beginnen hier de rommeldagen, net als alle andere dagen, toch echt voor dag en dauw. Dit is deels te wijten aan mijn arme manlief, en deels omdat ik als ik nog enige vorm van hardlopen wil uitvoeren zonder een zonnesteek op te lopen, ik voor acht uur weer binnen moet zijn. Naast dat hardlopen nou eenmaal een favoriete bezigheid is, is in mijn wereld een rommeldag nou eenmaal niet compleet zonder een of andere enerverende component. Nu kon ik dit in Nederland makkelijk realiseren met een tochtje op de fiets naar de Albert Heijn, of het flink poetsen van de ramen, hier moet dat toch echt door echt fysieke inspanning, temeer daar ik niet van plan was om minstens twee uur kwijt te zijn met alle horren van de ramen af te wrikken.

In Nederland was een rommeldag voor mij ook niet compleet zoder een flink aantal wasjes en het wegwerken van een onmenselijke berg strijkgoed. Op de momenten dat ik daaraan terug denk, ben ik altijd heel erg dankbaar dat ik in de VS woon, de “convenience society” ten top. Want wat doe ik hier als het tijd is om de werkkleding uit de kast te trekken? Juist. Ik laad de blousjes, blazers, broeken, en rokken in de auto, en rij naar de dichstbijzijnde stomerij. Waarom moeilijk dan als het makkelijk kan?

Andere klusjes blijven wel hetzelfde. Het organiseren van de werkkamer, het plegen van de verplichte telefoontjes naar o.a. de tandarts en de verzekering, en het doorlopen van de laatste verhuisdozen zodat ze van de garage naar de zolder kunnen. Het enige echte verschil is dat ik hier uberhuapt kan spreken over een garage en een zolder, en dat deze zich ook nog eens op redelijke loopafstand van elkaar bevinden. Toen ik in Nederland nog alleen woonde ben ik nooit verder gekomen dan een appartement. Alhoewel dat voor mij destijds ideal was (ik rolde zo uit de keuken de bank voor de TV op), besefte ik me vanochtend hoe gelukkig we zijn dat we in een gebied wonen waar we ons een echt huis kunnen veroorloven. Ja, je sjouwt je wat af, als je iets kwijt bent, ben je echt de pineut, en als ik een kwartje kreeg voor elke dat we “Stop yelling and go into his room if you want to talk to him” tegen de kinderen moeten roepen was ik een rijke vrouw, maar het hebben van een eigen huis is toch echt een zegening die ik me in Nederland niet had kunnen verlooven.

Een echte rommeldag is natuurlijk ook niet compleet zonder het “running errands”, en super-handige, alles-omvattende Amerikaanse uitdrukking die het beste vertaalt kan worden als “Ik stap in de auto en ga allerlei boodschappen en klusjes buitenshuis afhandelen”. Terwijl ik in Nederland voor errands altijd op de fiets sprong, gaat dat hier natuurlijk allemaal met de auto. De afstanden en de hitte laten hier helaas niets anders toe. Maar als ik soms terugdenk aan hoe ik vaak met drie volle boodschappentassen, een rugzak vol spullen en iets zoals een lamp of een tafeltje op de fiets stapte, dan kan dat “helaas” best weggelaten worden.

Bij het einde van een rommeldag hoort natuurlijk makkelijk eten. En alhoewel dit in Nederland vaak een tripje naar de locale friettent betekende, bestaat het avondeten hier vandaag uit een echt Amerikaans “breakfast dinner”. Het is de ideale oplossing als je geen inspiratie meer hebt voor het avondeten: je eet gewoon nog een keer ontbijt. En dan niet die gezonde hap, zoals brinta of cornflakes maar een echt Amerikaans ontbijt compleet met pankcakes, eieren, bacon, en hashbrowns. Het klinkt vast heel bizar, maar ik heb er enorm zin in.

Bon appétit!

Hang up and drive!

Just like probably everybody else, I don’t really like it when someone tells me what to do without adding a “please”. I don’t care if someone is a police officer, a security guard, or even my husband, my motto has always been manners don’t cost a thing, so use them. Although I understand that signs directing people or traffic aren’t always big enough to obey Miss Manners’ ground rules for interaction, I am pleasantly surprised when they do. And, fortunately for me, here in the US they seem to make a hobby out of making all signs, even traffic signs, as pleasant as possible.

When leaving any store here, a sign will remind you, just in case it had slipped your mind in the frazzle of shopping, to have a great day. When you want to return your cart, a sign will tell you to “please return your carts here”. When leaving the post office parking lot, residents of my town are confronted with a little sign that reminds them to “please buckle up, it is the law". The fact that you are actually breaking a law if you don't and can get a hefty fine if you're caught is simply reduced to a "please, it would be really great if you could cooperate if at all possible". At the same time a sign by the gate on base tells drivers to “please have your IDs out and ready”. Obviously, you're not going to get anywhere on base without an ID, and hey, if the John Lennons at the gate don't like the looks of you you, they can take as long they want, but at least they make it sound pleasant and nice. Like you actually have a choice. But I digress. All these signs are a pleasant change from some of the traffic signs in Europe. Not only do Europeans prefer the odd symbols I wrote about earlier, their signs are also a whole lot more direct. Now I hate to point fingers, but when it comes to directness, German road signs probably take the cake. Their signs are usually very terse, leaving the driver wonder what on earth s/he is supposed to do. To this day, I am still not sure what sort of action I’m supposed to take when I see a red triangle with the word “rollspitz!”in it. I’m pretty sure they don’t want me to roll over, or get on point shoes, which are the only two things that come to mind right away. Or how about those random red triangles with exclamation marks they seem to put every 100ft? I realize they mean I’m supposed to watch out for something, but what? Grocery store parking lots don’t have signs reminding you to please put your cart here, they merely have a symbol of a cart and an arrow. Efficient? Definitely. Nice? Not so much.

What I absolutely love about traffic signs is when you can see that the makers tried to be creative. I love the slogans they post all over the Georgia interstate, with cute little rhymes like “clicket or ticket”, and “don’t drink and drive, arrive alive”. Or how about little signs of storks with babies in diapers in their mouth and the words “stork parking: Pregnant women and women with little children only”? Not only is the sign absolutely adorable, having traveled with very pregnant friends, the principle is really great. Although my liberated little soul can't help bu wonder where this leaves the stay-at-home dads. Anyway, my absolute favorite would have be the sign I saw in the maternity center’s parking lot the other day: “Buckle up! Somebody needs you!”. It’s a road sign and Oprah boost of confidence all in one!

Fortunately, European road sign producers have started to catch on to this trend as well. When I visited Holland a few months ago, I was absolutely delighted at a sign I saw at a highway ramp. It accompanied a traffic light that let drivers know when they could merge on to the highway and read “Groen: Een auto. Rood: Een foto” (Green: one car. Red: One photo). Although the rhyme is a little iffy, I thought the whole idea of reducing a ticket received because your picture was taken by a police camera to “a photo” was absolutely brilliant.

And you know what’s great about these little rhymes? They stick. Perhaps I’m a tad neurotic, but I can probably recite every odd slogan I have ever seen alongside the road. Maybe if we were to turn every road sign into a little rhyme, people would have less trouble sticking to the rules. How about "Hang up and drive" for cellphones? Or how about "There is never a need for speed" for sticking to the speed limit? And if these don't help increase traffic safety, they would at least make my day far more enjoyable, so what's the hold up?

Brainwashed?

When I first met the love of my life, I used to always laugh at the strict regulations regarding outward appearances in the military. Having grown up hearing stories from my dad, who served in the Dutch army, about soldiers with long hair wearing hairnets, I never quite understood the fixation the American military has with hairstyles, haircolor, facial hair, and jewelry. And when I say fixation, I guess I mean total obsession, for they have got their rules down to the tee. For instances, mustaches are permitted, as long they do not grow beyond the corner of one´s lips. And male hairdos are not allowed to exceed 1 ¼ inch in bulk on the top of their heads. I have always wanted to tell my husband to grow his hair out to 1 ½ inch, and see if his commander would pull out a tape measure, but, well, knowing my husband, there is really no point in asking. Although I still think it would be funny (and he doesn’t). And you know what, it’s not just a matter of obeying these rules, military members also have to know them by heart. So my husband is not only aware of the rules that apply to males in the air force, but was also able to inform me of the hair and jewelry rules that apply to women. Now I used to think that as long as you could completely obey your superiors without question, it did not matter what you look like, but I guess that in the American military, they don’t quite share that emotion.

Now up until Friday, I was convinced that all these rules were really, well, silly. In fact, when I got a haircut the other day I even joked with my husband about how before the haircut my hair would not have met military standards (it touched my collar), and that after the cut it did, and so now should he expect me to be a more obedient wife? Yes, I still thought I was the little rebel. That was until I went grocery shopping on base, and was absolutely appalled by the contractor at the gate who was checking IDs. Well, I wasn’t so much shocked by him, as I was by,well, his appearance. I hate to admit it, but I really think that maybe I have, well, become one of “them”. Before I proceed, please note that on our base ID checks are sometimes carried out by contractors, i.e., people who are not military, and who thus do not have to meet all the military standards. And that includes outward appearances. I never really thought I cared what gate guards looked like until the day before yesterday when I had my ID checked by someone with curly hair longer than mine, a scruffy black beard, and an untucked shirt. It felt like the hippy from "That 70s show" was checking my ID. Now I happen to really like the hippy from that show, and I generally don't care what someone looks like (to the point where I don't even blink an eye when my students come to class in their pyjamas), but the moment I laid eyes on this man, I was in shock. My first thought was "How can they let someone who looks like that work here?!". And my second thought was "How can I think that?!". And my third thought was "Yeah, but I really really think he shouldn't look like that!". I felt really torn, but in the end, my discomfort with someone looking like John Lennon wearing a gate guard uniform won out. It's terrible, and admittedly, slightly embarrassing, but there you have it. I guess, in spite of all my claims to the contrary, the little rebel in me is slowly disappearing. Hmph.

Martha-Margaret Mead Stewart part II: Flowers or straight lines?

When growing up, and visiting American homes, I remember being under the impression that all Americans loved chintz wallpaper, floral patterns on sofas and chairs, and curly oak semi-antique furniture. Dutch homes, on the other hand, seemed to prefer bright, primary colors, such as reds and blues, and even whites, straight lines, and ultra-modern furniture. When visiting American friends’ homes, it was like stepping into another world. One where every nook and cranny was filled with pictures, squashy chairs and sofas, and fancy dining room sets. Conversely, my American friends must have felt the same when they entered my parents’ home, which, at that time, was decorated in tones of white, gray, and an occasional splash of color.

Fortunately, this era I’m talking about is several decades ago. My parents have long abandoned their white furniture, and no American I know still has chintz wallpaper throughout their entire house, although, judging by the type of wallpaper we removed from our kitchen, some people just never give up. However, in spite of this apparent closing of the decoration-gap, I still see a real difference in taste between the two countries, a continental decorating divide if you will.

This decorating divide became most obvious when my husband and I merged our two homes. I was the proud owner of several very bright pieces (a wooden chest painted burnt orange and six blue dining chairs to name two examples), as well as several extremely colorful paintings. My walls were painted white, and I had a light wooden floor, all to make the colors stand out even more. My husband, on the other hand, was absolutely in love with his “distressed” oak bedroom suit, black wooden entertainment center, and huge dark green recliner. To say I did not share the love would be an understatement, and to be honest, he did not exactly dig my penchant for anything bright and colorful either. I couldn’t imagine having his dark Norman Rockwell hanging anywhere but the garage, and he claimed that if he would wake up to a fuschia wall every morning, he would have a permanent headache. So, in the name of love, we compromised. The walls became soft beige, the Norman Rockwell was hung in the living room, but slightly out of sight, my colorful paintings were relegated to my office, while his bedroom suit was brightened up with some happy, yet less-colorful pictures, and the recliner was given away.

Although we have been capable of compromising, and finding our own Euro-American style, I can still see vast differences between how people in Holland and the US decorate their homes, differences which usually become apparent when either husband-dear or I go ape over something that the other one absolutely abhors. I, for one, can’t imagine many people in the Netherlands opting for a floral-patterned sofa. Yet, I know several people my age in this area, who are very proud of their rose-covered settee. At the same, my husband does not understand why I, and many of my fellow Nederlanders, love minimalism; very little on the walls, uncluttered living space, and small (although I would call it “just normal") furniture. And while he will love pictures in thick, wooden, and preferably ornate frames, I prefer them with a simple glass cover, and maybe (on a good day) a thin, thin silver or black frame. Whenever I get the love of my life to go to Ikea with me, I will drool over chairs with odd grass-like patterns, or bright stripes, while he will shudder and point at a deep-green pinstriped rocking recliner (yes, just like the one he gave away). I also don’t know of any of my friends here who have painted part of a wall a different color; e.g., painted a red band on an otherwise white wall. Conversely, this appears to be the rage among some of my friends back in the Netherlands. Chair rails and crown molding also don’t seem to be big in newer homes in Holland, while over here, I would have to say it is all the rage right now. Our house alone has crown molding in every room, a chair rail in the kitchen, and wainscoting in the library. And no, we don’t live in a two-hundred year old mansion either.

I could go on and on about quilt racks versus shoe racks (although recently my husband admitted to regretting getting rid of my very handy plain Ikea shoe rack), plants or no plants (fortunately, husband-dear has a real green thumb), and throws on every couch versus, well, I guess Dutch people nap in their bedrooms…but I won’t. It’s a shame my Corneille paintings won’t ever make it back in the living room, and I’m sure husband-dear is, as we speak, plotting a way to purchase another enormous green recliner, but in spite of all that, I think we’re managing our divide quite well.

Martha-Margaret Mead Stewart

Now that we’ve just (almost) finished moving into and redecorating our new home, I have to admit that I’ve become slightly obsessed with furniture, decorating styles, and other minute home-oriented details such as the shape of the porch pillars. We have found ourselves driving somewhere, and we will both be checking out the houses we pass for the color of their clapboard, the style of their shutters, and then discuss their quality in serious Martha Stewart discourse. Since our new home has some unexpected empty walls, we have been shopping for furniture. A lot. More than I really care for. However, besides leading to the purchase of a pretty rug, a nice end-table, and a very simple but lovely hallway table, it’s also once again given me the opportunity to play the furniture anthropologist. A sort of a combination between Margaret Mead and Martha Stewart if you will.

I hate to state the obvious, but, honestly, American furniture is big. Or at least bigger. For instance, did you know that although IKEA stores all over the world carry roughly the same products, the furniture sold in their American stores is on the whole a little bigger than it is in the rest of the world? I always knew that our American furniture is bigger than some of the European pieces we own, but it’s nice to see it confirmed like that.

We became painfully aware of the size of our American furniture when we lived in Germany. We always felt like the entire living room was dwarved by our entertainment center, and the bedroom set just about barely fit into the bedroom. We used to have to squeeze in between the two dressers to get to our hamper, and only one dresser could be opened at the time, while the bed only fit when pushed up against a wall, which meant I spent several years with my nose pressed against the most horrid floral-patterned wallpaper. When we moved to Georgia, we had been so conditioned into believing that our furniture was, apparently, huge, that when we first saw our rental home, we were convinced that our furniture would, once again, barely fit into the different rooms. So then when our shipment finally came in, and we saw our furniture for the first time in months, my husband couldn’t help but wonder if it had shrunk on the way over. Because when we put our different pieces into place, we found that not only did they fit, we had more than ample room left over on either side. It was a very exciting moment to realize that I would no longer have to crawl over husband-dear to get to the bathroom.

Now many people have told me that the reason that American furniture is big, is because Americans are bigger too. Not to make a point here, but I refuse to believe that. I don’t for a minute believe that if Europeans had the room they wouldn’t trade in their full-sized bed for a California King. I honestly think American furniture is larger because it can be. American homes tend to be larger than European homes, and so the age-old truth of “if you got it, flaunt it” applies. Why squeeze yourself into a 22” Ikea Stockholm chair if you can have a 36” La-Z-Boy recliner? I really enjoy our king-sized bed, especially right after my husband leaves in the morning, since I can go back to sleep pretty much diagonally. And even though I loved our home in Germany (nothing can compare to a mountain view from your living room window), I love being able to pick furniture and rugs without having to worry about whether it will fit or not. And the best part about our new home? Well, for the first time, we now have room for a second chair next to our couch, so momma is finally getting a big old American reclining chair of her own! Of course, I’ll make sure it’s got a European-style pattern, but more about that tomorrow.

Coming up next: Martha-Margaret: Flowers or straight lines?

Boven water

Na een paar dagen van flink sjouwen, schuiven met meubels, klooien met lampen, en vaststellen dat we toch echt een “iets” nodig hebben voor in de nu nog lege hal, ben ik dan eindelijk weer boven water. Nou ja, eigenlijk was ik dat gisteren al, toen ‘s ochtends het internet weer aangelegd was, maar ja, toen ging een geode vriendin bevallen, en dus werd het blog even opzij geschoven.

De verhuizing was denk ik een van de meest aparte waarvan ik ooit deel heb gemaakt. Waar voorgaande verhuizingen of bestonden uit een dozijn sterke mannen met dezelfde t-shirts en een vrachtwagen vol met houten containers met onze naam erop gestencilled, of een mooie geel met blauwe, overdekte, boedelbak, voelde ik me zaterdag meer een lid van de Familie Flodder. De truck waar ik een paar weken geleden zo lovend over schreven was inderdaad een godsend (hoe zeg je dat?); de lift heeft meerdere mensen van een hernia gered, en omdat het een open bed was paste echt alles erin. Maar ja, een open bed betekent ook dat iedereen op straat al je spulletjes kan zien, en dat gecombineerd met het feit dat de vrachtwagen twee verschillende zijspiegels had, onder de roestplekken zat, en klonk als een tractor was het toch niet helemaal. Daarnaast hadden alle vrienden die meehielpen ook een pick-up truck of SUV mee, en om dingen makkelijker te maken, besloten we die ook maar vol te laden met dozen, planten, boekenkasten, de porch swing, en de grill. En zo reden we in een kolonne van auto’s vol met spullen duidelijk zichtbaar voor iedereen op straat van ons oude naar ons nieuwe huis. Laat ik voorop stellen dat ik heel dankbaar was dat het allemaal zo makkelijk ging, maar toch wel heel blij toen al onze spullen gewoon in ons huis stonden.

Verder zijn we nu dus vooral bezig met het regelen van de allerlaatste dingetjes. Zoals een router die niet sterk genoeg is voor het hele huis dat nu in een keer twee verdiepingen heeft (alle tips zijn welkom!), en het doorgeven van adreswijzigingen. Dat laatste is ook een heel ander verhaal hier in de VS dan in Nederland. Toen ik nog in Nederland woonde had de PTT (of de KPN) van die hele handige mapjes. Ze waren rood met wit, en je kon er niet alleen je post mee laten doorsturen, maar ook aan allerlei instanties je nieuwe adres laten doorgeven. Toen ik laatst in Nederland was zag ik dat de PTT nu de TNT heet (dat was toch een pakjesbedrijf?), en alles oranje met grijs is, dus ik weet niet of deze pakketjes nog bestaan, maar handig, dat waren ze zeker. Je kruiste gewoon je verzekering, je bank, je oude universiteit, je abbonnement aan, en klaar. Hier hebben ze deze superhandige mapjes niet. Wel sturen ze hier je post gratis een heel jaar door, maar dan moet je wel voor alle namen die je hanteert, een ander formulier invullen. Zo moesten wij dus drie keer een Change of Address invullen. Een keer voor onze familie naam, een keer voor de familie naam en mijn meisjesnaam, en een keer, omdat de meeste instanties in Nederland nog achterlopen (of eigenwijs zijn, de meningen zijn er nog over verdeeld), mijn meisjesnaam. Het is eventjes werk, maar het geeft je wel een jaartje de tijd om je adreswijzigingen te regelen.

Vandaag moet ik ook de laatste hand leggen aan onze termieten garantie. Dat is dus een garantie dat je huis geen termieten heeft, en niet andersom. Hier in het zuiden is dit bijna verplicht; als je geen garantie op je huis hebt dan heb je a) het risico dat je hele huis op een dag weg is, opgegeten door een termieten familie, en b) wil je niemand je huis kopen. Nu zat er garantie op ons huis toen we het kochten. Maar toen ik vorige week belde bleek dat deze dus dit jaar afliep. Dat is niet heel erg netjes, want dit betekent dus dat wij voor de kosten van de “booster” treatment moeten betalen, terwijl bij de koop gesuggereerd werd dat dat de komende jaren niet zou hoeven. Zo’n treatment betekent (volgens mij dan) dat ze je huis behandelen, en dan is het gegarandeerd termieten-vrij voor vijf of tien jaar (afhankelijk van voor welke booster je kiest). Het kost dan ook tussen de $500 en $1000. Juist. De termieten meneer komt zometeen op bezoek, en we zullen dus wel horen hoe of wat.

Verder is er natuurlijk ook de bekende "honey do" lijst; het lijstje met dingen die de honey (lees:manlief) "has to do". Zo moeten de muren her en der bijgewerkt worden, wat oude apparatuur die nog uit de attic tevoorschijn kwam moet naar de dump, er moet dus waarschijnlijk een nieuwe router gekocht en geinstalleerd worden, en deze honey moet ons oude huis nog schoon maken. Werk genoeg!

My husband on coffee

This morning was an early on; we have people coming in at an ungodly hour to help us get some of the heavier furniture over to the new house, and so we needed some time to get ready. However, this morning was also, for some reason, particularly tough on my husband, who really did not wake up until his first cup of coffee. His words as he was drinking his java were quite poetic, and made me laugh so hard (and all that before seven in the morning), that I really wanted to share them with you all.

So here we have DixieChick's husband on the subject of coffee. Please imagine a sleepy, slow voice for the special effects:

"Oh, yes, the elixir of life...I can just feel it running through my veins..like a young boy chasing a girl across a school playground. It bounces, it springs, it swings. It's warm, like a warm body up against yours on a cold, cold night. Hmmm-mmmm...."

Then he put on his "endorphine junkie" t-shirt and told me he was ready for the day to commence. Whatever it takes!