Boven water

Na een paar dagen van flink sjouwen, schuiven met meubels, klooien met lampen, en vaststellen dat we toch echt een “iets” nodig hebben voor in de nu nog lege hal, ben ik dan eindelijk weer boven water. Nou ja, eigenlijk was ik dat gisteren al, toen ‘s ochtends het internet weer aangelegd was, maar ja, toen ging een geode vriendin bevallen, en dus werd het blog even opzij geschoven.

De verhuizing was denk ik een van de meest aparte waarvan ik ooit deel heb gemaakt. Waar voorgaande verhuizingen of bestonden uit een dozijn sterke mannen met dezelfde t-shirts en een vrachtwagen vol met houten containers met onze naam erop gestencilled, of een mooie geel met blauwe, overdekte, boedelbak, voelde ik me zaterdag meer een lid van de Familie Flodder. De truck waar ik een paar weken geleden zo lovend over schreven was inderdaad een godsend (hoe zeg je dat?); de lift heeft meerdere mensen van een hernia gered, en omdat het een open bed was paste echt alles erin. Maar ja, een open bed betekent ook dat iedereen op straat al je spulletjes kan zien, en dat gecombineerd met het feit dat de vrachtwagen twee verschillende zijspiegels had, onder de roestplekken zat, en klonk als een tractor was het toch niet helemaal. Daarnaast hadden alle vrienden die meehielpen ook een pick-up truck of SUV mee, en om dingen makkelijker te maken, besloten we die ook maar vol te laden met dozen, planten, boekenkasten, de porch swing, en de grill. En zo reden we in een kolonne van auto’s vol met spullen duidelijk zichtbaar voor iedereen op straat van ons oude naar ons nieuwe huis. Laat ik voorop stellen dat ik heel dankbaar was dat het allemaal zo makkelijk ging, maar toch wel heel blij toen al onze spullen gewoon in ons huis stonden.

Verder zijn we nu dus vooral bezig met het regelen van de allerlaatste dingetjes. Zoals een router die niet sterk genoeg is voor het hele huis dat nu in een keer twee verdiepingen heeft (alle tips zijn welkom!), en het doorgeven van adreswijzigingen. Dat laatste is ook een heel ander verhaal hier in de VS dan in Nederland. Toen ik nog in Nederland woonde had de PTT (of de KPN) van die hele handige mapjes. Ze waren rood met wit, en je kon er niet alleen je post mee laten doorsturen, maar ook aan allerlei instanties je nieuwe adres laten doorgeven. Toen ik laatst in Nederland was zag ik dat de PTT nu de TNT heet (dat was toch een pakjesbedrijf?), en alles oranje met grijs is, dus ik weet niet of deze pakketjes nog bestaan, maar handig, dat waren ze zeker. Je kruiste gewoon je verzekering, je bank, je oude universiteit, je abbonnement aan, en klaar. Hier hebben ze deze superhandige mapjes niet. Wel sturen ze hier je post gratis een heel jaar door, maar dan moet je wel voor alle namen die je hanteert, een ander formulier invullen. Zo moesten wij dus drie keer een Change of Address invullen. Een keer voor onze familie naam, een keer voor de familie naam en mijn meisjesnaam, en een keer, omdat de meeste instanties in Nederland nog achterlopen (of eigenwijs zijn, de meningen zijn er nog over verdeeld), mijn meisjesnaam. Het is eventjes werk, maar het geeft je wel een jaartje de tijd om je adreswijzigingen te regelen.

Vandaag moet ik ook de laatste hand leggen aan onze termieten garantie. Dat is dus een garantie dat je huis geen termieten heeft, en niet andersom. Hier in het zuiden is dit bijna verplicht; als je geen garantie op je huis hebt dan heb je a) het risico dat je hele huis op een dag weg is, opgegeten door een termieten familie, en b) wil je niemand je huis kopen. Nu zat er garantie op ons huis toen we het kochten. Maar toen ik vorige week belde bleek dat deze dus dit jaar afliep. Dat is niet heel erg netjes, want dit betekent dus dat wij voor de kosten van de “booster” treatment moeten betalen, terwijl bij de koop gesuggereerd werd dat dat de komende jaren niet zou hoeven. Zo’n treatment betekent (volgens mij dan) dat ze je huis behandelen, en dan is het gegarandeerd termieten-vrij voor vijf of tien jaar (afhankelijk van voor welke booster je kiest). Het kost dan ook tussen de $500 en $1000. Juist. De termieten meneer komt zometeen op bezoek, en we zullen dus wel horen hoe of wat.

Verder is er natuurlijk ook de bekende "honey do" lijst; het lijstje met dingen die de honey (lees:manlief) "has to do". Zo moeten de muren her en der bijgewerkt worden, wat oude apparatuur die nog uit de attic tevoorschijn kwam moet naar de dump, er moet dus waarschijnlijk een nieuwe router gekocht en geinstalleerd worden, en deze honey moet ons oude huis nog schoon maken. Werk genoeg!