Toen ik naar Georgia verhuisde, wist ik zeker dat er een ding was waar ik nooit aan zou kunnen wennen: het weer. Toen wij hier in Juni vorig jaar aankwamen was het zo onbeschrijflijk, verschrikkelijk, ongelooflijk warm dat enige twijfels over de opwarming van de aarde meteen van tafel geveegd waren, en je zeker wist dat je hier nooit, maar dan ook nooit, aan zou kunnen wennen. Maar toen ik van de week om kwart voor vijf ’s ochtends Zoe naar buiten bracht, en ik het bij een temperatuur van 60 graden Fahrenheid (zo’n 15 graden Celcius) echt ijskoud vond, bedacht ik me dat dat eigenlijk best nog wel meeviel. Een kennis wist me te vertellen dat je lichaam zich aanpast aan de buitentemperatuur, en dat je daardoor na een poosje beter tegen extreme hitte of kou kan.
Ook al had ik dit een jaar geleden niet gelooft; ik vrees toch echt dat ze gelijk heeft. De laatste weken begint het hier namelijk af te koelen (van gemiddeld veertig graden naar zo’n achtentwintig graden celcius), en ik vind het maar bar koud. Zo was het gisteren vijfentwintig graden, en liep ik in rok, laarzen, blousje met korte mouwen en blazer rond. De perfecte combinatie voor dit weer, vond ik zelf. Ik heb ook al een keer panties aangehad toen het ergens onder in de twintig graden celcius was, want ik vond dat eigenlijk best wel kon. Vorig jaar waren de dagen dat ik een winterjas aanmoest op een hand te tellen, en lachte ik de mensen die in November al een jas aanhadden hartelijk uit. Hierbij wil ik mijn welgemeende excuses aanbieden, want ik denk dat het nog een paar weken is voordat ook ik toe ben aan een jas.
Dit is wel eens heel anders geweest. Misschien is mijn geheugen niet meer wat het wat is, maar het staat mij bij dat als het in Nederland boven de 25 graden werd, mensen klaagden dat het eigenlijk niet meer te doen was, werken in pak. En raakte het kwik de dertig graden, dan liep de helft van de vakgroep in zo min mogelijk kleding, terwijl de andere helft gewoon niet meer kwam opdraven vanwege de hitte. Nu draai ik daar mijn hand niet meer voor om. Aan de andere kant kan ik me niet echt meer voorstellen dat ik met 18 graden lekker heb liggen zonnen in het park. Of dat ik met vorst op de fiets sprong zonder enige bijwerkingen zoals een hartaanval.
Het meest frappante vind ik nog wel dat mijn idee over wat warm en koud is verschilt afhankelijk van in welke temperatuurschaal ik denk. Zo klinkt 85 graden Fahrenheit als lekker weer, niet te warm, niet te koud. Daarentegen denk ik bij dezelfde temperatuur in Celcius, 27 graden, aan een dampende hitte waarbij je het beste op het strand kan liggen, omdat het elders niet uit te houden is. En 18 graden celcius klinkt als een lekkere buiten-zijn temperatuur, terwijl als ik op de radio hoor dat het 63 graden Fahrenheit wordt, dan begin ik al te mopperen dat het toch echt niet veel kouder moet worden.
Dus moet ik mijn woorden terugnemen? Uiteraard. Alweer. Ik moet toegeven dat ik ondertussen al zover ben dat ik de dag vrees waarop we besluiten om in de winter terug naar Nederland te gaan. Geef mij maar de zoele warmte van Georgia. En dat bewijst nog maar een keer dat het weer onvoorspelbaar is, maar er in feite niets zo veranderlijk is als de mens zelf.
5 comments:
Heerlijk, warm weer! En het wordt gelukkig weer warmer hier, want onder de twintig graden in oktober is belachelijk ;). Maar ik kan me helemaal vinden in je betoog! Aan de andere kant vind ik een paar heel winterse dagen (niet teveel, dat ook weer niet) wel heerlijk.
Je vergeet dat in de meeste gebouwen in Nederland geen airconditioning is aangelegd. Dat maakt nogal een verschil in de perceptie van warm en koud...
Overigens heb ik het nu ook koud, maar dat komt omdat de verwarming hier centraal wordt uitgeschakeld na 23.00 uur en het buiten nu ongeveer 5 graden celsius is (brrrr!).
Van de week was het hier 24 graden en ik had het koud.....
Het zegt genoeg denk ik. Ben vreselijk verwend geraakt met de lekkere temperaturen hier. Het is net wat je zegt, wat ik vroeger strand weer vond en ook echt de zee in ging om af te koelen, vindt ik nu een lekkere dag.
Het is toch wat?
Precies wat je zegt, je went aan de temperaturen. In het voorjaar zullen na de koude winter met 15C lekker in tshirts buiten lopen, nu voelt dat nog koud aan.
Toch had ik het op bezoek in Nederland vorig jaar zo koud, ik denk dat het door dat waterige weer kwam, toch weer een ander soort koud.
Tja, temperatuurperceptie blijft een apart iets. Toen mijn vader voor zijn werk in IJsland was, en het daar net de 15 graden haalde, liepen de IJslanders al in de korte broek omdat het zo lekker warm was. Toen mijn schoonouders uit zuid Texas ons de eerste keer bezochten in februari liep ik met enkel een hemd en de winterjas open, terwijl zij met het thermisch ondergoed, dikke winterjas, handschoenen, muts en sjaal het nog steeds koud vonden...
Maar als ik het zo hoor, dan vind ik gemiddeld 40 graden toch wel erg veel van het goede. Maar goed, ik trek liever een extra laag kleding aan, dan dat ik met goed fatsoen niet nog een laag kleding kan verwijderen... ;-)
Post a Comment