Lichtjes

Als iemand mij een paar jaar geleden had verteld dat ik me druk zou maken of dat wij dit jaar de enigen in de straat zouden zijn met kerstverlichting buiten, had ik waarschijnlijk hartelijk gelachen. Alhoewel kerst altijd een van mijn favoriete jaargetijden is geweest, en ik altijd met heel veel plezier mijn eigen huisje versierde, was buitenverlichting niet mijn ding. Ik vond al die verlichte rendieren, kerstmannen, knipperende lampjes, en flikkerende sterren maar helemaal niks. Simpel en natuurlijk, dat was mijn motto

De nadruk ligt hier op “was”, want alhoewel we nog geen rendieren en kerstmannen in de tuin hebben, is ons huis sinds vorige week, net als vorig jaar, een festival van gezellige kleurtjes. De Indian Hawthornes en mini-palmboompjes voor het huis zijn bedekt met rijden kleurige lichtjes, er hangen verlichte ijspegels aan de veranda, en om beide pilaren is een streng gekleurde lichtjes gewikkeld. De jongens vinden het geweldig, manlief is er ook helemaal mee in zijn nopjes, en ik ben er tot mijn grote verbazing eigenlijk ook best wel tevreden over.

Vorig jaar was dat wel anders. Onze eerst kerst na ons vertrek uit Duitsland, en vooral ik moest erg wennen aan de Amerikaanse uitbundigheid. In Duitsland leek de buitenversiering niet verder te komen dan kerstmannetjes die op laddertjes uit ramen en van balkonnen hingen, en een eventuele spar of den waar men wat witte lampjes om heen gewikkeld had. Ondanks dat ik me van de vorige verblijven in Texas en New England het enorme carnaval aan lichtjes nog goed kon herinneren, kwam de hoeveelheid versiering toch weer als een verrassing. Want ook al begint het buitenversiering-fenomeen in Nederland ook steeds meer op te komen, ik kan me niet voorstellen dat mensen daar bereid zijn hun leven wagen om een levensgrote verlichte slee met kerstman en rendieren op het dak te platsen, of om honderden dollars aan electriciteit kwijt zijn zodat ze de hele dakrand, alle kozijnen, en alle deurposten van lampjes kunnen voorzien, of om de hele buurt te verblijden met een groots verlichte religieuze boodschap.

Maar goed, alhoewel ik dus nog niet zo veramerikaanst ben, was ik vorige week toch best wel teleurgesteld dat nog niemand op onze “cirkel” zijn huis had versierd. Sommige mensen hadden de beschaafde kransen en slingers die ik altijd gebruikte, maar niemand had nog lichtjes. In onze oude buurt waren wij een van de laatsten met onze lichtjes vorig jaar, dus ik begon me een beetje druk te maken dat wij in deze buurt, ondanks al mijn pogingen te integreren, straks de “lichtjes-paria’s” zouden zijn. Weet je wel, dan heb je een nette buurt, met allemaal sjieke versieringen, en dan staat er een zo’n Flodder-huis tussen; dat van ons dus. Dus het was een pak van mijn hart toen ik vrijdag een buurman zijn veranda ook zag versieren met verlichte slingers, en toen een andere buurman gisteren helemaal losging met een verlichte dakrand, verlichte kozijnen, en een rij van verlichte ijspegels over het hek, wist ik dat we goed zaten. Een derde en een vierde buurman zijn nu ook overstag (ook al moet ik nummer vier toch maar eens vertellen dat rode lichtjes echt niet kunnen), en ik heb goede hoop voor de rest van de buurt.

Kerstmis, we zijn er klaar voor!