Asjemenou!

Wie kent Loekie nog? Of beter, wie kent Loekie niet? Het rare leeuwtje dat vroeger tussen de reclames door kwam met allerlei kunsten, en dan altijd “asjemenou!” riep? Loekie was het toppunt van hoe jaren zeventig kunst-en vliegwerk toch heel schattig kon zijn. Volgens mij is Loekie de Leeuw al jarenlang van de Nederlandse televisie verdwenen, maar in mijn hoofd leeft hij verder. Het komt namelijk regelamtig voor dat ik hier kleine dingen hoor of zie waarbij ik alleen maar “asjemenou” (soms ook “sjonge, jonge, jonge”) kan denken. Dingetjes die net even anders gaan dan hoe ik het verwacht. Soms heel Amerikaans, soms heel Southern, en soms gewoon “bijzonder”.

Zo hoorde ik laatst een verhaal over een wel heel vreemde bekeuring voor rijden onder de invloed. Een van de airmen van een kennis van manlief had een feestje bij hem thuis, en was tijdens het feestje even naar zijn auto gelopen om een CD uit het dashboard kastje te halen. Terwijl hij, met de autosleutels in de hand, in een open bijrijdersdeur door het kastje staat te rommelen rijdt er een politie auto langs die prompt stopt. De politie agent wilde weten wat meneer daar aan het doen was, en of hij ook gedronken had. De airman legt uit dat hij een CD aan het zoeken was, en ja hij had gedronken, maar ja, hij was dan ook niet aan het autorijden. Maar helaas is de regel in Georgia dat als je teveel op hebt, en met je autosleutels in je hand bij je auto staat, dat als een overtreding geldt. Dus de airman moest blazen, en mocht mee naar het bureau, alwaar hij een boete opgelegd kreeg, zijn rijbewijs werd ingenomen, en zijn commandant werd geinformeerd. Nu ben ik helemaal voor streng straffen van rijden onder de invloed. Van mij mogen ze je rijbewijs afpakken, je auto, het maakt me niet uit, maar dan moet je, naar mijn bescheiden mening, wel aan het rijden zijn. De volgende keer dat ik tijdens een feestje iets uit mijn auto moet halen, dan doe ik denk ik maar mooi de garagedeur dicht zodat niemand mij ziet. Asjemenou.

Vrachtwagenchauffeurs krijgen trouwens ook vaak een “asjemenou”. Als er eentje weer eens een halfnaakte vrouw op zijn cabine heeft geschilderd bijvoorbeeld. Of een lichtgevend kruis op de grille heeft laten zetten. Of zijn wagen met allerlei creatieve spreuken heeft versierd, van "Get 'r done" tot "Truckin' ain't for sissies", of een of andere bijbelcitaat. Of, zoals ik nu al een paar keer heb gezien, een plastic variant van het “mannenkruis” achter aan de trailer heeft hangen.

Amerikaanse moeders kunnen bij mij trouwens ook regelmatig een “asjemenou” moment oproepen. Zo waren we vorig semester bij een bijeenkomst over de veranderingen in het math curriculum van de school van de kids. Georgia wil namelijk overschakelen van een systeem waarin alle math onderdelen los gegeven worden (Algebra, Geometry, etc), naar een “integrated math” principe. Vraagt een van die moeders, wiens uk niet ouder kon zijn dan tien; “How will that affect their ability to get into an ivy league school?”. Nu ben ik helemaal voor het stimuleren van je kinderen, maar bij een kind dat nog niet eens op middle school zit? Asjemenou!
En dan heb ik het nog niet eens over de semi-vriendelijke opmerkingen die wij soms krijgen omdat wij onze kinderen zonder helm op door de straat laten fietsen, en ze niet verplicht naar een of ander educatief summer camp sturen. Of over die moeders die bij de locale politiechef zijn gaan klagen omdat de groep van staatsgevangen die onder begeleiding van twee gewapende agenten de crepe myrtles op de grote weg hier in de buurt hebben staan toch wel twee mijl van de lagere school aan het werk waren. Misschien ben ik onderbezorgd, maar dat soort dingen kan ik mij toch echt niet druk om maken. En als ik dan zie hoeveel energie hieraan besteed wordt, dan kan ik maar een ding zeggen: Asjemenou