Waterrat

Manlief en ik hebben een meningsverschil. Nu hebben we die wel vaker, en daar is helemaal niks ergs aan, maar ik weet niet of we deze ooit opgelost krijgen. Zie, ik wil een zwembad en hij niet. Ik wil echt heel graag een zwembad in de tuin, en manlief vind het echt absoluut totale onzin. Dat is het. Simpel he? Ja, heel simpel, alleen wel lastig als je vrouw een enorme waterrat is en jij absoluut geen zin hebt in de kosten en het onderhoud van een zwembad. Dus voor nu hebben we het er maar niet te vaak over. Maar toch, het blijft knagen.

Van kinds af aan ben ik een enorme waterrat. Vroeger was ik overal op vakantie gelukkig, als er maar een zwembad was. Vakantiehuisjes werden uitgezocht op basis van de grootte van het zwembad, en als we zoals altijd eens per jaar naar Sporthuiscentrum gingen (want zo heette dat toen), dan was ik niet uit het subtropisch zwemparadijs te slaan. En nog steeds wordt ik helemaal blij van waterparken. In Duitsland was ik gek op het Monte Mare zwembad, mogelijk nog meer dan de kinderen, en vorige zomer was ik teleurgesteld dat we niet ook nog naar het Dollywood Splash country konden gaan.

Toen we naar Zuid-Frankrijk verhuisden, was ik dan ook helemaal dolgelukkig. Want nu zouden we zeker een zwembad krijgen. En inderdaad, dat deden we. Het heeft nog wel een jaartje geduurd, maar uiteindelijk stond het er, compleet met drijvend volleybalnet en douche. Ik was door de dolle heen, en lag elk moment van de dag in het zwembad.

In mijn hoofd wordt een warm klimaat dan ook altijd geassocieerd met een zwembad. En het liefst eentje in eigen tuin. Dus nadat we naar Georgia verhuisd waren, begon ik al vrij snel over een eigen zwembad. Manlief kon zich er in ons eerste huis nog vrij makkelijk vanaf maken, want dat was een huurhuis, maar nu we een eigen huis gekocht hebben, wordt dat toch iets lastiger. En natuurlijk is het achterlijk duur. En helemaal niet praktisch, temeer omdat onze septic tank ook in de achtertuin ligt. En onhandig als het weer eens enorm stormt. Maar een zwembad hoort er toch gewoon bij? Vooral als je bedenkt dat het openluchtzwembad op de basis zoveel regels heeft dat de kinderen er niet eens met een bal in mogen spelen, laat staan lekker ravotten.

Laatst opperde ik het weer aan mijn man. "Ja maar lieverd, stel je nou eens voor, dan zou ik om de dag kunnen trainen voor de triathlon, in plaats van alleen op vrijdag wanneer ik geen les hoef te geven. Dan hoef ik geen rekening meer te houden met de openingstijden van dat stomme kleine overdekte zwembadje op de basis".
"Het is winter, " was het antwoord, "Hoe wil jij buiten zwemmen als het om het vriespunt is?"
"Nou gewoon, " zei ik, in een heel klein stemmetje, "Verwarming?"
Als manlief goed Nederlands had gekund had hij "Ben je nou helemaal belatafeld?!" geroepen. In plaats daarvan kreeg ik de speciale "only my wife" blik, en wist ik dat misschien ietwat teveel gevraagd was.

Die conversatie ging dan misschen wel niet helemaal zoals gepland, maar dat zegt niks. Misschien is verwarming ook wel niet helemaal nodig. Maar er komt een zwembad. Ooit.