Gek

“Ik word gek, harstikke gek, helemaal gek...”
Brigitte Kaandorp ~ Brigitte: De Musical

Soms weet ik het, net als Brigitte, even niet meer. Dan begin ik me zelfs serieus af te vragen of ik misschien gewoon degene ben die ze niet allemaal op een rijtje heeft. Ik bedoel, ben ik nou gek, maar waarom vinden de studenten hier dat ik ervoor verantwoordelijk ben dat zij zich gemotiveerd voelen?

Deze week is, zoals ik al eerder schreef, de week van de midterms, de tentamens die midden in het semester gegeven worden. En dit semester lijkt dit halfwegpunt een nog groter drama dan voorgaande jaren. Het toppunt was tijdens mijn “Senior Project” college. In dit college moeten de studenten de ruwe versie van hun afstudeerproject bij het midterm inleveren, zodat ik hun voortgang kan beoordelen. Een theoretisch goed idee, alleen hebben dit semester acht van de tien studenten niks ingeleverd. En toen ik ze daarop wees, en opmerkte dat ik niet vond dat ze hun best deden, riep een van de studenten; “And how are we supposed to feel motivated if you tell us we’re not trying?! We are trying, and you make us feel like crap this way!”

Dat was eentje die ik nog nooit gehoord had. En na enig denken werd het me duidelijk; ik word hier als docent verwacht mijn studenten te motiveren. Dat is iets nieuws voor mij, als ik eerlijkben. Natuurlijk probeer ik mijn studenten enthousiast te krigen voor hun werk, ze te motiveren om steeds beter hun best te doen. Maar ik ben zelf niet van de overtuiging dat mensen motiveren betekent dat je ze niet de waarheid kan vertellen. In mijn mening horen mijn studenten zichzelf te motiveren. Zij hebben een bepaald doel voor ogen, afstuderen, een carriere, verder studeren, het maakt niet uit. En daarin horen ze, in mijn mening, zichzelf te enthousiasmeren. Ik zal ze aanjuichen en bijsturen indien nodig, maar daar houdt mijn rol op. Mijn studenten zijn het daar dus niet mee eens.

Na enige navraag onder collegae ben ik er achter dat zij dit ook zo ervaren, en het, net zoals ik, een erg vreemd uitgangspunt vinden. Studenten op de universiteit horen zichzelf te sturen, het is ten slotte geen high school meer.

Dus hoe komt dit dan? En waarom is het zo anders dan in Europa? Of zelfs in andere delen van de VS? Misschien komt het omdat hier in het zuiden meer een “coddle” cultuur heerst; een cultuur waarin kinderen bij alles volledig aan de hand genomen worden. Zo valt het mij wel eens op dat veel van de “lokale” ouders hier ontzettend veel voor hun kinderen doen. Is een kind zijn of haar lunch vergeten? Dan komt moeders het naar school brengen. Moet Sue-Lynn of Steve een groot project doen, en is kindlief te laat begonnen, dan gaan alle hens aan dek en helpen papa en mama mee, desnoods tot ‘s avonds laat, om het alsnog in orde te maken. Ook scholen lijken soms mee te doen. Er zijn regels voor werkelijk alles; van kleding, tot taalgebruik, tot gedrag in de cafeteria, tot wat mee te nemen naar de les, tot het wel of niet naar de WC mogen. En deze staan allemaal stuk voor stuk beschreven in pagina’s tellende student handbooks. En een klas overdoen als het niet goed gaat? Dat gebeurt hier in Georgia al helemaal niet. Niet alleen is dat slecht voor de naam van de school, welke op “graduation rates” beoordeeld wordt, maar het zou ook heel slecht zijn voor het ego van het kind.

Laat ik wel duidelijk zijn; ik heb helemaal geen probleem met duidelijke regels. Ik weet graag waar ik, en de kinderen aan toe zijn. En ook al zijn manlief en ik niet van het “coddling parenting”, en hebben we kinderen regelmatig zonder handschoenen, muts, of lunch naar school gestuurd als ze deze kwijt, of vergeten waren, we zullen ze heus wel helpen als er weer eens een of ander crea bea project op stapel staat.

Maar waar ik wel een probleem mee heb, of denk te hebben, is dat zo veel verantwoordelijkheid bij de kinderen zelf weggenomen wordt. Ze worden overal door anderen doorheen gelaveerd, zonder zelf over na te hoeven denken (“is het beleefd om midden in de les naar de WC te gaan?”) of verantwoordelijkheid te hoeven nemen (“ach, ik ben mijn jas kwijt, mama koopt wel een nieuwe”). En dan krijg je volgens mij studenten die dus verwachten dat hun professor ze, net als hun ouders en leerkrachten op school, overal doorheen sleept. Want dat is, zoals zij het zelf regelmatig tegen mij zeggen, mijn baan.

Nu is mijn baan, volgens mij, studenten iets bij te brengen over mijn vak. Om ze te stimuleren na te denken, en zichzelf elke keer te overtreffen. Om ze, a la Vygotsky, uit hun comfort zone te halen, en ze zo tot een bepaald niveau van functioneren te krijgen. Maar ik ben niet verantwoordelijk voor hun success. Of hun motivatie. Die moeten ze zelf verzorgen.

Maar ja, misschien ben ik toch wel gek.