Tussen acht en vijf

Amerika is het land van het gemak. Alles gaat bijna vanzelf; je bankzaken doe je vanuit de auto, eten kan in de auto, belasting en andere financieen kunnen allemaal online geregeld worden, je “dry cleaning” geef je af in een drive-through, en we hebben hier zelfs een quick-lube waar je gewoon in de auto kan blijven zitten. Het is soms net een beetje als de Nederlandse belastingdienst, “Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker wel”.

Toen twee weken terug onze koelkast in een keer begon te lekken, verwachtte ik dan ook niet anders dan dat het met datzelfde gemak gemaakt zou worden. We hadden ten slotte nog garantie, dus ik zag een al flitsend mannetje langskomen op een vantevoren precies afgesproken tijd, die binnen een paar minuten onze lekkende “water dispenser” zou repareren. Het begon allemaal nog veelbelovend. Nadat wij om acht uur ’s ochtends de hele keukenvloer hadden gedweild, de doorweekte spullen uit de voorraadkast hadden weggegooid, en de verzopen rijst uit alle hoeken en gaten van de keuken (en Zoe’s poten) hadden gevist, kreeg ik tot mijn grote verbazing meteen iemand van het Sears repair center aan de telefoon. Ook kon ik meteen een afspaak maken. Geweldig. Ik verwachtte een systeem zoals onze kabelmaatschappij, onze pest control, en onze Airco-repareer-man allemaal hebben; ze noemen vier blokken van twee uur, en daar kan je dan uit kiezen. Niets van dat alles. Ze zouden tussen acht en vijf langskomen. Acht en vijf!? Ik probeerde het nog voorzichtig; “Dus dat betekent dat ik de dag van te voren een specifiekere tijd kan afspreken?”
“Nee mevrouw”
Ik werd wanhopig; “Op de dag zelf dan?”
Maar nee. De reparateur zou tussen acht en vijf langskomen. Meer wisten ze niet. En nee, ik kon ook geen telefoonnummer krijgen van het lokale bedrijf dat de route bepaalde.

Gelukkig stond op de betreffende vrijdag het mannetje van Sears al om half negen op de stoep, waardoor ik niet mijn hele rooster om hoefde te gooien. Alleen kon hij die dag niet de koelkast repareren omdat hij een onderdeel nodig had. En laat hij dat onderdeel nou juist niet bij zich hebben. Het onderdeel zou in de loop van de week aankomen, en dan zou hij de volgende vrijdag het installeren. Dan moest ik alleen wel even een nieuwe afspraak maken. Zo gezegd zo gedaan. Deze keer beloofde de mevrouw van Sears mij zelfs dat ze een verzoek zou indienen of ik vroeg op de route ingepland kon worden. Maar helaas. De reparateur kwam om half vier aanzetten. Dat werd dus niet zwemmen, niet fietsen, en ook niet douchen (want stel je toch eens voor dat die man voor de deur zou staan).

Ik ben me eens af gaan vragen hoe de wereld er volgens Sears uitziet, en het enige waarop ik uit kom is een soort mix tussen June Cleaver, “Toen was geluk heel gewoon” en “The Brady Bunch”. Een wereld waarin vrouwen met gebloemde schortjes en gepermanent haar braaf thuis wachten tot manlief thuiskomt van een dag op kantoor. Het huis is blinkend schoon, en ruikt heerlijk naar sudderlapjes, want ja, vrouwlief gaat toch het huis niet uit, en kan zich dus perfect aan de taak van huisvrouw kwijten.

Als dit in Nederland zou gebeuren, zou ik er niet op of om van kijken. Ten slotte staat Nederland nou niet echt bekend om zijn service. Maar dat dit hier in de VS gebeurd, daar kijk ik toch wel even van op. In het land van de glimach en het gemak lijkt dit toch echt achterhaald. Maar helaas, zolang manlief noch ik nog steeds geen koelkastenexperts zijn, hebben we ons er maar, heel Nederlands, bij neer te leggen.