En het regent...

…nog steeds.

Het regent nu al dagen. Als ik mijn blog van 16 Maart moet geloven dan regent het eigenlijk al twee weken. En niet van die Nederlandse miezer regen, nee, van die harde plensbuien die je binnen enkele seconden volledig doorweken. Lake Lanier vlakbij Atlanta, dat de laatste paar jaar bijna tien meter te laag stond, is al bijna weer terug op peil, de lokale rivieren en meren dreigen te overstromen, en de riolering kan het al lang niet meer aan. Het enige lichtpuntje dat ik zie is dat gisteren manlief, in zwembroek en slippers, de fertilizer zo op het gras kon strooien, en niet de sprinklers aan hoefde te zetten om het in te laten weken. Na dit karweitje in de stromende regen geklaard te hebben kwam manlief grijnzend, en doorweekt (vandaar ook de zwembroek), weer naar binnen, want we hadden zo toch zeker wel een paar dollar op onze waterrekening bespaart.

Ik moet toegeven dat de dankbaarheid van een paar weken geleden nu bijna volledig is omgeslagen in een lichte sikkeneurigheid. Niet alleen wil ik de zon weer terug, maar ook heb ik wel genoeg van de hele Georgia-regen-ervaring.

Zo hebben wij bijvoorbeeld geen bijkeuken. Als je via de voordeur binnenkomt, val je zo de woonkamer in. Kom je vanuit de achtertuin? Dan sta je in de keuken. En voor wie via de garage binnenkomt, die moet door onze laundry room. Twee weken regen, een hond, twee jongens, en een man die niet altijd even oplettend is, en je begrijpt het meteen; ik heb de laatste twee weken voornamelijk voorovergebogen met een dweil in mijn handen gestaan. Het enige positieve wat ik geleerd heb is dat erg blij ben met onze donkere houten vloer, want daar zie je de beruchte Georgia red clay ten minste niet op.

En wat dacht je van studenten die niet naar college komen omdat het regent? Voor een Nederlander zoals ik die, ongeacht het weer, naar de universiteit kwam fietsen is dit totaal onbegrijpelijk. De meeste studenten hier wonen op de campus, en hoeven dus alleen maar een paar honderd meter naar het leslokaal te komen lopen. Maar als het hard regent, dan mag je blij zijn als de helft van je studenten komt opdagen. Mijn collega’s kijken er niet van op, want, zoals eentje gisteren zei, “het regent ook wel erg hard hoor”. Maar ik kan die Nederlandse kijk blijkbaar maar heel slecht van me afschudden. Als het regent, dan doe je een regenbroek aan, je doet je capouchon op, en je hoopt dat je geen grote plassen in combinatie van vrachtauto’s tegenkomt. Niet in Georgia. Daar bellen de studenten je na het college gewoon op om te vragen wat ze gemist hebben en wanneer ze langs mogen komen om het met je door te spreken.

Maar het meest vervelende aan dit weer is toch wel het feit dat regen in Georgia nooit alleen regen is. In Amerika is alles groter, en dus ook het weer. En daarom gaat regen hier bijna altijd gepaard met onweer en tornadoes. En wederom heb ik het niet over Nederlands onweer, maar over donderklappen die je auto doen trillen en bliksemschichten die de hele hemel verlichten. Onweer dat bij ons van het weekend bijna een hele dag en nacht heeft voortgeduurd. En aangezien het in Georgia bijna altijd warm is, en warmte en vochtigheid klaarblijkerlijk de ideale condities zijn voor tornadoes, heb je die er ook nog eens bij. Alsof de eeuwige regen nog niet genoeg was. Gisteren was het werkelijk feest. Terwijl ik naar huis reed onderbrak de National Weather Service ongeveer om de vijf minuten de muziek op de radio met weer een “severe weather warning”, waar in anderhalf uur tijd ook nog eens drie tornado warnings voorbij fietsten. De aankondigen gaan zoiets als; “The national doppler radar has shown a tornado currently in Donaldsonville, moving east through Worth county at a speed of 45 mph.” Voor de mensen in Worth county is dat vast heel duidelijk, maar voor een automobilist als ik, die de county bordjes alleen in een flits voorbij ziet komen is het eerder een reden om me acuut enorm druk te gaan zitten maken. Kom ik door die county? Ben ik er al doorheen gekomen? En hoe loopt deze weg? Het heet “north”, maar volgens mij gaat hij ook een beetje oostwaarts. Zie ik daar een tornado? Het toppunt was gisteren toen de service aankondigde dat er een tornado gesignaleerd was op de weg waar ik op dat moment reed. Alleen gaven ze niet aan waar op die weg de tornado op dat moment was. Als je bedenkt dat deze weg zeker 50 mijl lang is, begrijp je dat ik zeker tien minuten lang achter elke bocht een tornado zag.

En voor het weekend hebben ze weer 30 centimeter regen voorspeld. In plaats van een zwembad, denk ik dat ik maar eens aan die ark ga beginnen.