Ik ben er niet

Ik ben er niet.

Nou ja, ik ben er natuurlijk wel, maar ik zit verstopt in mijn kantoor, met mijn deur dicht en mijn telefoon uit. Als mensen aankloppen hou ik lekker mijn mond, en mijn mail check ik alleen als ik zin heb.
Er is niks mis hoor. Ik heb geen zenuwinzinking, dipje, of andere nare levenservaring. Ik heb het gewoon echt. heel. erg. druk. Op zich ook niet echt een fijne ervaring, maar eentje die te overkomen is. En als je het zo druk hebt als ik, en je hebt om de haverklap studenten en collega's voor je deur staan die antwoord willen op vragen als: Wil je koffie? Heb je koffie? Heb je al tijd gehad om naar mijn voorstel te kijken? Wat vind jij van de curriculum voorstellen? Heb je mijn mail al gezien? Mag ik mijn paper vijf uur later inleveren? Wanneer heb jij tijd voor een vergadering? Ik ben veel te laat begonnen, wat moet ik nu doen? Dan krijg je je werk dus nooit af.
Niet dat ik mijn werk ooit af ga krijgen. Die illusie heb ik losgelaten. Maar het zou fijn zijn als ik in ieder geval op schema liep in het achterlopen.
En eigenlijk is dit allemaal mijn eigen schuld. Nee, niet omdat ik nou perse deze baan wilde (ook al telt dat wel een beetje mee), maar omdat ik me weer voor iets nieuws heb opgegeven. Werk-gerelateerd, maar wel weer iets nieuws. Waarom? Volgens mij had het iets te maken met vooruitgang willen boeken in mijn carriere. Maar nu ben ik eerder geneigd te denken dat het komt omdat ik me gewoon verveel ofzo.
Twee maanden terug kregen alle medewerkers een oproep om zich aan te melden voor ons "online college". We moesten cursussen opgegeven die we wel online zouden willen geven. Denkende aan mijn enorme reistijd, en een toekomst van thuiswerken in pyjama, gaf ik twee van mijn cursussen op. Twee maanden lang heb ik niks gehoord, en ik was allang overtuigd dat mijn cursussen het niet gered hadden. Welnee! Ze zijn gewoon allebei goedgekeurd. Asjemenou. En eventjes leek het allemaal rozegeur en manenschijn; er zou extra salaris tegenoverstaan, er zou professionele begeleiding aangeboden worden, en ik zag het helemaal zitten.
Maar ja. Toen hoorde ik dat de cursussen van de zomer gegeven moeten worden. En dat het opnemen van podcasts voor elk college niet genoeg is. Nee joh. De college aantekeningen moeten ook online, en deze moeten natuurlijk netjes en duidelijk zijn, en volledig van referenties voorzien worden. Juist. Dus ik moet mijn boekenkast induiken om bij elk feitje te kijken waar dat ook al weer vandaan kwam. Was het Conboy? Of toch McQuail? Of misschien wel de oude editie van McQuail? Elk college moet afgesloten worden met een quiz, een discussion assignment, en een aantal graded assignments. En dit moet allemaal voor 11 mei online staan.
Nee, ik word niet gek. Nog niet. Ik vertel mezelf gewoon dat mijn gebroken teen dus niet voor niets was. Al die tijd die ik normaal aan het hardlopen was, kan ik nu besteden aan mijn werk. Fijn.

Er klopt iemand. Ik ben er niet hoor. Echt niet.