Een workaholic met excuses

Het is officieel: Ik ben workaholic.
Ik heb net even zitten tellen, en ik heb vandaag officieel 26 dagen achtereen gewerkt. Zesentwintig dagen. Zonder pauze. Het moet natuurlijk niet gekker worden. Maar dit weekend neem ik een pauze, echt. Ik heb denk ik zowaar zelfs niks te doen dit weekend. Het moet natuurlijk nog niet gekker worden, maar het is waar. De midterms zijn dan voorbij, mijn artikel is af, en mijn online cursus is in elkaar gezet. De schoonmaakmevrouw komt volgende week voor het eerst, dus ook daar hoef ik me niet druk om te maken. Het is ongelooflijk.

En weet u wat nog ongelooflijker is? Ik vind het niet eens erg, zo zesentwintig dagen achtereen werken. Ik zou eigenlijk nog best wel door kunnen dit weekend. Maar ja, getrouwd, kinderen, en dat wil ook allemaal aandacht, dus ik niet dat dat gaat gebeuren.

Wat ik wel erg vind zijn alle dingen (en mensen) die ik hierdoor heb laten liggen. Beloftes die ik uit heb moeten stellen, afspraken die ik af heb moeten zeggen. En vandaar dit excuus-blog.

Allereerst mijn welgemeende excuses aan Bibi (en dus ook Cisca maar haar geweldige idee om al haar bloglezers elkaar een cadeautje te laten sturen). Ik moet het cadeautje nog steeds regelen. Het is schandalig, ik weet het. Misschien doet het je goed te weten dat je al een maand op de "to do" lijst op de koelkast staat, met naam en al? En vanwege je aparte naam is nu heel de familie en de vrienden die ondertussen langs zijn geweest op de hoogte van Cisca's idee, mijn cadeau-idee voor Bibi, en wie Bibi is (een koele kruidenvrouw uit PA natuurlijk!).

Daarnaast mijn oprechte "sorry" aan mijn moeder. Je mag me hierbij officieel onterven. Ik weet het, je hebt me al een maand geleden gevraagd te kijken voor die fliptops of topflips of weet ik veel wat, en ik ben nog steeds niet op pad geweest. Sorry. Is het minder erg als ik je vertel dat ik al drie weken nieuwe pantykousjes nodig heb, en bij gebrek aan tijd om nieuwe te kopen nu maar twee verschillende, met elk een andere kleur, draag?

Ook een enorme sorry aan Vic, Marieke, Margot, en al die andere mensen die ik al weken moet emailen. Excuses. Ik kan het leuk verpakken, en zeggen dat ik eigenlijk toch niks nieuws te vertellen had ("ik werk nog steeds hard"), maar ja, dat maakt het niet helemaal goed natuurlijk.

En natuurlijk mijn oprechte exuses aan het zwembad, dat allang opgeruimd had moeten worden, maar nog steeds moedeloos in de achtertuin staat. En nu ik toch huishoudelijk bezig ben; sorry veranda, ik ga die enorme spin echt van het weekend compleet met web en al verwijderen. En ramen, ook jullie ben ik niet vergeten hoor. Ik zal van het weekend manlief opdracht geven jullie allemaal eens goed te soppen.

Familie, vanaf nu af aan ben ik weer normaal. Beloof. Geen sprintjes meer de trap op omdat ik in een keer een geweldig idee heb voor het artikel. Geen verbod meer op boven spelen. Geen werk-gerelateerde discussies met mezelf onder het eten ("En wat als ik nou eens die alinea daar heen verplaats..wat zei je schat? Je wil meer mais? Ja hoor..")

En last but not least: mijn bloglezers. In plaats van semi-diepgaande verhandelingen over leven in het zuiden hebben jullie de laatste weken allemaal neuzelstukjes op jullie bord gekregen; lijstjes, verhalen over de vrouwendokter, en weet ik veel wat voor een onzinnige dingen. Welgemeende excuses hiervoor. Vanaf nu ga ik mijn best doen er weer een cultureel-verantwoord blog van te maken. En het volgende onderwerp heb ik al:
De Amerikaanse liefdesrelatie met het bed.