Ik wilde eigenlijk schrijven over hoe beu ik de winter hier ben. De achterlijke kou waardoor we al weken niet normaal kunnen hardlopen, en waardoor we het fietsen hebben moeten beperken tot korte trainingssessies op de trainer in de woonkamer. Maar dan besef ik me dat het merendeel van mijn lezers al maanden begraven is onder vele centimeters sneeuw, en mijn klaagzang misschien niet echt kan waarderen.
Toen bedacht ik me dat ik een heel educatief blog kon gaan schrijven over de wetten omtrent persvrijheid, de toepasbaarheid daarvan op studentenbladen op een universiteit, en de onmerkbare druk die soms op een advisor uitgeoefend kan worden. Maar ja, het is een lange week geweest, mijn halve hoofd is nog verdoofd na een bezoek aan de tandarts, en dus leek me dat niet zo'n goed idee. Die houdt u nog van mij tegoed.
En dan zit je hier, als Nederlander in Amerika, met je goede gedrag. En je kan werkelijk niks bedenken waarover je op een puntige manier een gezellig kletsverhaaltje over kan schrijven. Alles is zo gewoon, zo normaal, zo, zo, ja, zoals het hoort. Toen ik vandaag een vrouw om vier uur 's middags in pyjama uit haar auto zag stappen moest ik echt hard nadenken voordat ik me uberhaupt bedacht dat dat misschien niet helemaal de norm was. En toen ik een serie foto's uit Nederland bekeek was ik me hardop aan het afvragen wat er mis was met alle mannen dat ze allemaal in polo's met met lichtelijk onzinnige opdrukken liepen.
Soms vraag ik me wel eens af in hoeverre ik ongemerkt assimileer. Is het feit dat ik een oud Nederlands kinderboek uit de jaren vijftig ("Moes ver-telt") in ons nieuwe kastje heb gezet een teken? Van het weekend heb ik op de plank er onder een aantal oude Nederlandse sprookjes en mijn oude kinderbijbel gezet. Toegeven, de reden waarom juist die boeken er belanden is vooral omdat de kaften mooi kleurden met de rest van ons interieur, en ik de laatste tijd op een soort "Eigen Huis en Tuin" kick ben. Maar dan nog. Ben ik nu ook zo'n Nederlander die haar Nederlanderschap vooral viert door uiterlijk vertoon van typische Nederlandse dingen, maar verder zo on-Nederlands is als de girl-next-door? Ik drink nog steeds veel melk, en heb op eens -ontieglijk- zin in yogidrink, maar zijn dat misschien de laatste stuiptrekkingen? Ik hoop het toch van niet zeg. Gelukkig gaan we over een maand of wat even naar Nederland. Weer even cultuur snuiven. Ik hoop dat het dan alsnog goed komt.
5 comments:
Vergeet je Nederlandse dropverslaving niet :)
Je assimileert wel. Dat begint met spaties tussen woorden als "eronder"... ;-)
hihi ik ken het wel... dat je in de walmart loopt, (dat heb ik dan, want dat is onze enige winkel) en dat het je niet eens meer opvalt hoe slecht gekleed de meeste mensen erbij lopen of dat je er ineens zelf ook zo bij gaat lopen.(is vandaag gebeurd!:-() En dan toch, heel typisch, een verjaardagskalender op de wc hebben hangen met een pennetje eraan, terwijl ik dat in Nederland absoluut niet wilde.
Och, niks mis met assimileren. Pas als je zelf in pyama naar Walmart gaat is het te ver gegaan :)
LOL, Annemiek, dat dacht ik ook. Eens merkte een Nederlandse, die hier pas heen was verhuisd, na een bezoek aan ons huis, op, dat ik toch wel erg "Amerikaans" was. Alsof dat iets vies was, of zo. Na zoveel jaar ben ik ook op veel gebieden Amerikaans denkend en handelend, logisch. Ik ben trots op wie *ik* ben, mengeling Nederlands-Amerikaans en dus uniek ;).
Post a Comment