De Fietsende Llama

Vanochtend was het sinds December eindelijk zo ver: manlief en ik konden een lange fietstocht maken. Voor het eerst in weken lag er geen sneeuw, liep het kwik niet onder nul, en was er geen snijdende wind die koud genoeg was om de edele delen van een aap af te doen vriezen. Nee, vanochtend was het zo'n dertien graden, windstil, en het zonnetje scheen. Manlief en ik waren dus in onze nopjes.

Ik ben echter wel achter een groot nadeel van fietsen met lekker weer gekomen: alle honden langs onze route liggen ook weer buiten. Lagen deze harige viervoeters in de vrieskou van November en December nog binnen voor de open haard te ronken, nu was het blijkbaar warm genoeg voor hen om weer lekker buiten in de tuin rond te dartelen. Een tuin waar negen van de tien keer geen hek om heen zit. En een tuin die meestal aan de straat grenst. Waar manlief en ik op fietsen.

Uiteraard heb ik niks tegen honden. Ik vind het geweldige knuffelbeesten, en als het mij lag zouden we een huis vol hebben (nou ja, als het aan niet clean-freakige mij lag). Maar ik vind honden toch beduidend minder wanneer ik met zo'n twintig mijl per uur kom aanrijden, en de fiere viervoeters blij gelukkig bijna voor mijn fiets springen. Als ik met dertig mijl per uur een heuvel afsuis, en er komt dan zo'n klein monster uit een oprit gesuist, dan slaat mijn onvrede al snel om in een lichte vorm van hysterie. Er komt namelijk een keer een dag, dat beloof ik u, dat ik met fiets en al over de kop sla omdat een hijgende chihuaua niet doorheeft dat ik niet op een dubbeltje stil kan staan.

Nu moet u weten dan onze hele county een "leash law"heeft, wat zoveel inhoudt als dat mensen hun hond, jawel, aan de lijn moeten houden. Alleen moet u ook weten dat het overgrote deel van onze county uit backroads and boonies bestaat, en dat geen hond (sorry) daar iets zal eggen van een loslopende, ahum, hond. Veel mensen hebben zelfs meerdere honden (gezellig!), en laten die soms dag en nacht buiten rond struinen als een soort beveiliging slash ongediertebestrijding slash methode om hun huis schoon te houden. Dus als fietser heb je gewoon pech gehad.

Nu heeft onze lokale fietswinkel een geweldig product voor precies dit soort problemen. Het heet "dog off", of zoiets onschuldigs, en is een mengsel van citroenwater dat in een klein spuitbusje zit. De bedoeling is dat je het in de ogen van de hond spuit, die dan spontaan denkt dat-ie doodgaat, en dus subiet ophoudt met jou, en je fiets, te achtervolgen. Ik heb het vorig jaar, na een hartverlammend incident met de poedel van een paar straten verderop gekocht, maar eigenlijk nog nooit gebruikt. Weet u, ik vind het namelijk zielig. Nu is het dat helemaal niet (in ieder geval volgens onze lokale shelter-mevrouw), want de hond merkt het na een paar minuten al niet meer, maar toch. Ik vind het gewoon niet aardig. Daarbij komt het probleem dat je dat spul echt niet op je eigen gezicht wil krijgen, en sja, om nou eerst de windrichting te meten, en dan pas de hond te grazen te nemen, dat is ook zo wat. En daarbij, ik vergeet dat ding altijd.

Dus het was tijd voor een nieuwe oplossing. En laten we die vandaag nou eens ontdekt hebben. Spuug.
Ja, serieus, gewoon spugen. Naar de hond. Ze schrikken zich helemaal te pletter, en gaan daarna zoeken waar je spuug terecht is gekomen zodat ze dat fijn kunnen besnuffelen, terwijl jij als fietser lekker door kan peddelen. Ideaal.
Vandaag heb ik dus op alle honden gespuugd. Ik schat dat ik zo'n vijftien keer "getuft"heb, op een ritje van 25 mijl. Persoonlijk heb ik volgens mij in heel mijn leven bij elkaar nog niet eens vijftien keer gespuugd, maar goed. Dat record is nu dus wel verbroken. En zo ook mijn imago van net meisje. Ik ben in feite een llama op een fiets geworden. Trap, trap, trap, hond, spuug, trap, trap, trap, trap, hond, spuug, hond, spuug, spuug. Ranzig, maar het werkt. Misschien moet ik dat maar eens in een potje stoppen en op de markt brengen. Wie weet.