Ik heb het hier al eens eerder gezegd, maar Nederlanders kunnen heel goed zeuren. En ik dus ook. Echt waar, u moet me eens horen. Over het vriendinnetje dat verhuisde, onze secretaresses die dingen vergeten door te sturen, studenten die lastig doen, en kinderen die hun tafelmanieren spontaan vergeten. Ik ben er echt een kampioen in. En ik doe het dan ook graag, met als excuus dat het nou eenmaal in de volksaard zit. Het is niet voor niks dat we in Nederland zoveel woorden hebben voor zeuren: klagen, zanniken, zeiken, mekkeren, mopperen, en ga zo maar door. En dat we liedjes hebben die zeuren over wat er allemaal mis is met de verschillende landen in de wereld. En dat het weer eigenlijk altijd te koud, te warm, te sneeuwig, of te nat is. En dat ik vriendinnen hebben die dingen tegen elkaar zeggen als, "Zullen we even lekker mopperen met een kopje thee erbij?". En je kan DixieChick wel uit Nederland halen, maar haal je Nederland ooit uit DixieChick?
Maar daar zit het probleem. Manlief snapt er namelijk werkelijk niks van. Als een echte, eerlijke, recht-door-zee Amerikaan denkt hij namelijk dat elke keer als ik zeur, ik het ook daadwerkelijk meen. En dus echt diep ongelukkig ben. Maar dat is dus helemaal niet zo.
Als rasechte Nederlanders weten wij natuurlijk wel beter. Zeuren is gewoon net zoiets als roddelen. Of samen koffie drinken. Of hardlopen. Of kantklossen. Of een huis schilderen. Het is een manier om een band te creeeren. En dat gaat ongeveer zo:
"Dit is zo ontzettend irritant, heb jij dat ook?"
"Ja! Ik vind dat ook zo frustrerend!"
"Ja! Precies!"
En zo is er genoeg conversatie materiaal ontdekt om het gesprek nog uren voort te zetten. Missie geslaagd.
Maar ja, manlief snapt dat dus helemaal niet. En elke keer als ik dus poog een band te scheppen door over iets te mopperen, komt hij, in plaats van mee te mekkeren over nare secretaresses en irritante airmen, met oplossingen aan. Ja, en dat defeats the purpose dus helemaal, zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Als je zeurt, dan wil je geen oplossingen. Dan wil je zeuren. Punt. Maar ja, leg dat maar eens uit aan manlief. Of aan de meeste Amerikanen eigenlijk. De meeste zijn niet zo van het zeuren. En hier in het zuiden al helemaal niet. Want als je zannikt, dan geef je aan dat iets misschien niet helemaal perfect is, en Oh. My. Gosh. Dat kan dus niet.
En dus ben ik noodgedwongen mijn zeuren aan het minderen. En heeft u enig idee hoe graag ik daar nou eens een potje over zou willen mopperen?
Zucht.
5 comments:
Oh heerlijk gewoon even ouwenelen, over van alles en nog wat. Je kan daarna de hele wereld weer aan ;-)
Ik heb eigenlijk ook nog niet een Amerikaan gevonden die mee ouweneelt. Vaak inderdaad oplossing gericht en dat is nou niet wat ik zocht, zoals jij ook ervaart, ha ha ha.
LOL! Leuke post. Inderdaad, er wordt hier maar weinig gemopperd of gezeurd. Wel zo positief, eigenlijk, maar soms zou je inderdaad gewoon liever een potje klagen. Overigens denk ik, dat het zoeken naar een oplossing meer iets mannelijks, dan iets Amerikaans is.
Hahaha. :-)
Ik weet trouwens eigenlijk niet waarom ik moet lachen. Want dit gedrag is natuurlijk om te huilen. En bovendien is het totaal niet herkenbaar.
Amerikanen recht door zee??
Ik vind ze allemaal maar vaag en oppervlakkig.
Groetjes,
Ellen
Ik moet zeggen dat ik dan veel veramerikaans ben; niet goed tegen zeuren kan, en ook oplossingen probeer aan te dragen. Dat zou me een saaie Nederlander maken :)
Post a Comment