Pages

Wednesday, August 4, 2010

Heur haar

Het is weer eens hoog tijd voor een Nederlands verhaal. En vandaag wil ik het hebben over wenkbrauwen. En dan niet alleen die van mij, maar die van de gemiddelde Amerikaanse vrouw in het zuiden.

Na ruim drie jaar in dit deel van de wereld, denk ik dat ik de voorzichtige conclusie kan trekken dat Amerikaanse vrouwen (ten minste in dit deel van het land) een hekel hebben aan haar. Niet op hun hoofd. Dat niet. Hun kapsel kan niet groot en dik genoeg zijn. Nee, ik heb het dan voornamelijk over haar dat niet op hun hoofd zit. Op hun benen, armen, en dan voornamelijk de wenkbrauw. Want het is, aldus de vrouwen in het zuiden, natuurlijk uber-duidelijk dat moeder natuur c.q. onze Lieve Heer hier een enorme fout heeft gemaakt. En dus wordt er geschoren, geharst, ge-eplieerd, en ge-electrocuteerd dat het een lieve lust is. Het hele jaar door.

Nu wil ik absoluut niet stellen dat Nederlandse vrouwen als een soort Yeti's door het leven gaan, met hamsters onder hun oksels en bossen op hun benen, maar ik zie toch wel een iets groter pragmatisme in hun aanpak van het haar. Zo heb in meerdere vriendinnen uit Europa, en het noorden van de VS, die, net zoals ik, in de winter echt niet elke dag hun benen scheren. Of die de zachte blonde haren op hun bovenbenen niet als een vloek van boven zien, maar ze gewoon lekker laten zitten (en ik durf het bijna niet te zeggen, maar wederom, net zoals ik). Of die, en laat mijn lokale vriendinnen het maar niet horen, hun wenkbrauwen gewoon laten voor wat ze zijn.

Vooral wat betreft wenkbrauwen lijken de vrouwen hier ware "hair nazi's". Ik ken geen enkele vrouw die hier oorspronkelijk vandaan komt, die niet om de drie weken bij de lokale waxing strip haar wenkbrauwen laat bijwerken. En die niet een noodgeval-pincet in elke handtas heeft voor het geval een haartje het lef heeft om buiten het prachtige geharste model naar boven te komen.

Toegegeven, ik epileer al jaren mijn wenkbrauwen. Ondanks mijn lichte haar, heb ik namelijk prachtige Brooke Shields wenkbrauwen, die binnen de korste tijd uitgroeien tot ware oerwouden met eigen stammen, koloniale wetgeving, en kerkgemeenschappen. En dus pak ik eens in de zoveel tijd een pincet, en werk het bij tot een iets netter boogje. Let wel, ik zei: iets netter. Dus als er eens een haartje besluit een eigen lijn te trekken, dan maak ik me daar meestal niet zo heel druk om.

Let wel, ik zeg meestal. Want soms, terwijl we koffie aan het drinken zijn, of winkelen, of aan het koken, dan vraagt een van mijn vriendinnen soms heel terloops of ik mijn wenkbrauwen hars. En voor diegene van jullie die bekend zijn met het "southern discourse", dit is dus zuidelijk voor "Je wenkbrauwen moeten echt weer eens bijgewerkt worden." Dit wordt dan vaak gevolgd door een gedetailleerde discussie over welke lichaamsdelen de verschillende vriendinnen allemaal laten harsen, en hoe fijn dat wel niet is. Een vriendin heeft met zelfs een keer toevertrouwd dat ze weigerde te bevallen met een "messy bikini line", en dat ze dus twee weken voor de baby zou komen, nog even haar bikini lijn heeft laten harsen.

Juist.

Op zulk soort momenten denk ik altijd aan B, de vriendin die uit het midwesten komt, en die mij ooit toevertrouwde dat zij slechts het minimale met haar wenkbrauwen doet. Haar standaard antwoord als mensen iets vragen over haar wenkbrauwen, benen, of welk lichaamsdeel dan ook is, "If you can see the hairs, you're way too close dude."

En daar hou ik me denk ik ook maar aan. Dus. Back off!

3 comments:

Bibi said...

LOL ik vind het wel een goeie die van vriendin B. Ben het daar ook mee eens, maar ik heb als halve aziaat makkelijk praten met amper haar om te harsen of scheren.

Pascale said...

Jouw verhaal deed me aan dit filmpje denken: http://www.youtube.com/watch?v=3-5l3C_gcCg
Ik pieker er niet over om zulk gemartel te ondergaan!

Annemiek said...

Haha een bikiniwax voor de bevalling! Alsof je er dan zo charmant bij ligt.
Ik heb nog nooit geharsd en zal er ook nooit aan beginnen :)