Heet: Lang leve de kuisheid!

Terwijl de rest van Amerika overstroomt, of in brand staat, is het hier vooral warm. Heel erg warm. Zelfs voor de gemiddelde Georgian die voor een graadjeof dertig haar hand niet meer omdraait is het de laatste weken ontzettend warm. Natuurlijk is het hier in Georgia wel vaker ontzettend warm, maar nooit zo vroeg. En nooit zo ontzettend warm. Om u een beeld te geven; het heeft sinds 1 juni maar liefst een keer geregend. Afgelopen vrijdag, om te precies te zijn. De regenbui duurde een half uur, en ging gepaard met donder en bliksem. Ondertussen ligt de temperatuur sinds 1 juni rond de 100F (38C), en dat is zelfs voor hier bijzonder ongewoon.

Zo ongewoon dat het meertje om de hoek op een paar plassen na droog ligt. Onze maple heeft er voor dit jaar maar de brui aan gegeven, en verliest dus, ondanks ons extra sproeien, sinds afgelopen weekend al haar bladeren. Er is al minstens 15cm water uit het zwembad verdampt, en de enige reden dat onze rozenstruiken nog leven is omdat ik deze elke dag braaf water geef.

Het is dus eigenlijk gewoon belachelijk warm.

En ik snap nu eindelijk ook waarom vrouwen (en mannen) in het midden oosten met lange broeken/jurken lopen. Want ik doe dat sinds kort namelijk ook. Nee, ik loop niet in een burka, en draag ook geen wijde zwarte gewaden, maar ik draag wel vaker een lange rok, of een halflange broek.

En voordat u nu allemaal denkt dat de hitte naar mijn hoofd is gestegen, ik kan u echt verzekeren dat dit heel goed werkt. Allereerst is het namelijk dat je, hoe weinig je ook aan hebt, toch wel zweet. Het maakt niet uit of je in een bikini of een broekpak loopt, je zult het vrij snel (in het broekpak misschien ietsje sneller) ontzettend warm krijgen. En zweten. In feite is er dus, naast een bizarre vorm van narcissme, totaal geen reden om in de zomer in hotpants/korte, dunne, en oorschijnende jurkjes/ieniemineie topjes te lopen. Het nadeel aan dit soort minieme kledingkeuzes is zelfs dat je naast het heel warm hebben, ook nog eens fijn verbrandt.

Daarnaast heeft het dragen van een lang broek het enorme grote voordeel dat je benen nooit of te nimmer aan elkaar plakken. En voor diegenen onder jullie die nu hun neus ophalen en iets roepen in de trant van ,"Eeeuw! Nou, zulke dikke benen heb ik niet hoor!", heb ik drie woorden: kom naar Georgia. Dik, dun, kort, lang, alles plakt aan elkaar. Geloof me. Behalve wanneer je een lange broek draagt. Nu raad ik niemand aan om in een spijkerbroek te lopen, maar een linnen broek kan ik iedereen aanraden.

En een lange rok/jurk is helemaal een uitkomst. Niet alleen omdat je je niet continu druk hoeft te maken of er allerlei ongewenste lichaamsdelen uit het minimale topje/broekje/rokje hangen, maar vanwege het ruisen. Jawel, ruisen. Rokken in boeken uit de jaren vijftg "ruisden" altijd, en dat doen ze eigenlijk nog steeds. Als je namelijk in een lange rok loopt, dan beweegt de rok, door de beweging van je benen heen en weer, en voila, een verkoelend briesje. Ook kun je, wanneer je zit, lekker een stuk stof van de rok pakken, deze heen en weer wapperen, en voila, hetzelfde briesje.

Ideaal, ik zeg het u.

En ook al draag ik een enorm korte spijkerbroek met t-shirt terwijl ik dit typ, ik voel heel binnenkort weer een lange rokken dag aankomen. Als de temperatuur niet zakt ten minste. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen. Terug naar de lange rokken uit Staphorst en Amersfoort!
Echt waar.