Vensterbankstereo-itis

Er zijn veel dingen uit Nederland die ik mis: drop, familie, brinta, vrienden, om er een paar te noemen. Maar als er een ding is waarvan ik echt dankbaar ben dat het uit mijn leven is verdwenen, dan is het wat ik vensterbankstereo-itis noem. Vensterbankstereo-itis, u kent het wel, de Nederlandse overtuiging dat alles dat in de vensterbank staat er a) in tweevoud moet staan, b) deze twee stukken absoluut, compleet identitiek moeten zijn, en c) dat deze twee stukken precies symmetrisch geplaatst moeten zijn.

Hier in het diepe zuiden hebben we namelijk heel veel dingen (boiled peanuts, katoen, perzikgaarden, pecanbomen, en echte racisten), maar we hebben a) geen diepe vensterbanken, en b) absoluut geen behoefte om als er al een vensterbank aanwezig is daar iets symmetrisch in te zetten.

Kijk, het is natuurlijk wel eeuwig zonde dat we hier in de VS totaal niet bekend zijn met de "doorzoncultuur", dat wil zeggen, het feit dat alle huizen uitgerust zijn met zo'n groot raam in hun woonkamer dat iedereen in de straat met gemakt bij de buren naar binnen kan kijken. Als je hier 's avonds een wandelingetje maakt dan is er helaas niet zo veel te zien naast pecanbomen, perzikgaarden, en katoenvelden. De meeste huizen hier hebben maar kleine ramen, en in 99% van de huizen zijn deze ook nog eens bedekt met luxaflex tegen de eeuwige zon. Tel daarbij op dat in veel huizen de huiskamer niet aan de voorkant van het huis zit, en in je het allerbeste geval in een inkijkje krijgt in een rommelige tienerslaapkamer, en u kunt zich voorstellen dat een avondwandelingetje hier lang zo interessant is als in een gemiddeld Nederlands dorp.

Vandaag, tijdens mijn fietstochtje, heb ik een kleine, doch totaal niet representatieve steekproef gehouden, en ben tot de conclusie gekomen dat zelfs wanneer huizen a) een huiskamer voor in het huis hebben, b) een groot raam in de huiskamer hebben, en c) daar geen luxaflex voor hebben hangen, er nooit sprake is van enige vorm van Vensterbankstereo-itis. In de meeste gevallen hebben mensen een lamp en een stoel voor het raam staan (en zelfs geen televisie, zodat je, zoals in Nederland, tot de conclusie kan komen dat echt iedereen om zeven uur naar Goede Tijden Slechte Tijden kijkt), en misschien, als je mazzel hebt, een kaars in de vensterbank, maar daar houdt de vensterbank decoratie toch echt op.

Kijk, iedereen moet natuurlijk met hun vensterbanken doen wat ze zelf willen. Maar ik word zelf altijd een beetje kriebelig als werkelijk iedereen in een straat precies dezelfde twee Xenos vazen in hun vensterbank heeft staan. Van die gezellige originele creaties die het zo leuk doen met de gordijnen. En dan zo'n leuke kaars in zo'n enige grote glazen kaarsenhouder precies in het midden. En waar ik, in zowel Duitsland als Nederland, altijd helemaal kriebelig van werd was wanneer jouw vensterbankdecoratie (of gebrek daaraan) een onderwerp van gesprek van je buren werd. Dat werd dan vaak gelijk genoemd met een opmerking over dat we toch zo weinig onze ramen lapten.

We hebben hier dan misschien mensen die nog echt een bank uit de jaren 80 hebben, compleet met bloemetjesgordijnen en behang met een printje (en dat is een onderwerp op zich), maar er zal hier niemand iets zeggen over je vensterbanken, je ramen, of het feit dat je pas gisteren je rood-wit-blauwe 4th of july krans op de deur vervangen hebt door je herfstkrans. Helemaal niemand. En dat, lieve mensen, is pas echt enig.