The winter that never ends

I so didn't mean to leave you all hanging after my wordless wednesday post two weeks ago. I really didn't. But I had two grant proposals and some minor drama involving a co-author to deal with, and so my poor little blog fell to the wayside. One day I will tell you all about my grant proposals and co-author drama, and knowing me, that will probably be in July. Next year. I mean, I haven't updated my picture albums since Christmas 2012, so to say I'm behind on life is an understatement.
Anyhow, I digress.

Several of the pictures I posed two weeks ago (which you can revisit here) showed copious amounts of snow and ice. And as I'm typing this, the temperatures are only just now peeping out of the twenties. Fahrenheit. That means that on this day, March 26, 2014, at 9:24am, it's still freezing. I can't even begin to tell you how completely abnormal this is. When I last posted, I was writing about the deep freeze we were facing. It was quite dramatic, I was on the phone with the Dutch news two days in a row, we had to deal with burst pipes, dying plants, and levels of car window scraping I haven't dealt with since my days in Germany. Once the temperatures soared into the low 50s once again, we assumed we were done with the craziness.

Oh no.
The first picture in the series was taken about two weeks after that first initial freeze. We had snow, y'all. Snow. Two inches of it. It started on a Tuesday, and didn't start to think about melting away until Thursday afternoon. It was nuts. My supervisor pretty much forbade me from coming into work on Tuesday, and with campus closed on Wednesday, I was safe and sound. But definitely baffled. Being the little workaholic that I am though, I went into work on Thursday, and thanks to that I can now attest to the fact that yes, those signs posted before bridges (the ones that say "caution, bridge ices before road) are right. I am also delighted to report that almost six years after wondering about the purpose of those very signs on this  blog, they are there for a reason. Fortunately, every single other driver in Georgia was too scared to get on the road (or stuck in the traffic jam to end all traffic jams), and so I just had fun testing the driving-on-ice skills I acquired in Germany.

And then, spring began, right?

Oh no. You see, the picture of my car covered in ice? That was taken another two weeks later, when Georgia was hit by an ice storm. Most people around here didn't even know what that was until they realized that the rain coming down was made up of pellets of ice.

Also, funny story there.
Ice, like rain, will fill up your pool. Who knew, I know, but there you have it. And as you all know from last summer's woes with rain and pools, you can't let a pool fill up above the liner, because the liner will pop out. And then DixieChick will have a heart attack. So ideally, one drains the pool a little when the water gets too high. It's an easy enough job - turn off the filter, set the system to "waste", turn the filter back on, and voila. Perfection. Or at least a pool that drains.
However, when it's ten below and there's ice coming down from the sky, one may not pay attention to the water level in the pool, and go to bed assuming all will be well.
Never assume. Especially during an ice storm.
Because, you see, ice does fill up your pool rather quickly, and with temperatures below freezing, the system won't let you turn off the filter (it's a nifty little safety thing called "freeze protect"). And guess what you need to do to set the system to "waste"? (hint: the answer is about ten lines up). Yep, you need to turn the filter off.

So there you are, it's six in the morning, ice is coming down in steady sheets, your pool level is dangerously close to the top of the liner, and you can't turn your filter off. What does any self-respecting woman do?
Well, I don't know.
I can tell you what I did, which was teach the kids a new series of very inventive cuss words, try to siphon the pool, which apparently doesn't work with an in-ground pool, and then as a last resort sob into husband-dear's voicemail (as he was away from his desk, as these things go) that our pool was going to overflow and we were going to have pay for a new liner and the world as we know it was going to end. (Don't judge, it's been a rough semester, y'all).

And once again husband-dear saved the day. Seriously, without him, I don't know what I would have done. Gotten a bucket and started draining the pool by hand I guess. No, he pointed out that our pool system, like all electrical systems, has a breaker. Yes, my twenty-two years of education have not been wasted at all. Not at all.
So anyway, husband-dear explained you could just flip the breaker instead of turning off the filter, switch the valve, and flip the breaker back. Now my image as an independent woman might have been saved had I been the one to do that. But no, unfortunately, that image is tainted for good. You see, by the time the husband reached me, I was on my way to work, cussing myself out for now being late for a meeting too. So instead my poor, underappreciated, hard-working spouse came home, drained the pool, and went back to work.

Can't help lovin' dat man o' mine!

So anyway, this is a very roundabout way to tell you all that I'm seriously done with winter and ready for spring. And summer. And vacation. Bring it on!

Frozen, or why OCD is a pain.

One month, twelve days of Christmas, and one new year's celebration later, and things are back to normal (whatever that may be). Ozzie ended up spending ten days in the hospital, and in spite of my rant to you all, we actually had several friends and a neighbor step up and help us out with dinner. The in-laws came up to see Ozzie, grandpa charmed the nurses by making up a country song using the information the board Ozzie's room ("Today's goal is pain control, and Heather is your nurse. Cassidy takes vital signs and hopes it's nothing worse.."), I baked dozens of cookies and breads to thank all the staff on the floor, and the first time Ozzie went to the bathroom to do a normal #2, there was much rejoicing in the land (or at least in room 211).
I know, you really needed to know that.
You're welcome.

So then there was Christmas, New Year's, and then a new ice age began. Or, as we apparently like to call these things in 2014, a polar vortex broke out. The kids and I had just returned to school, when the warning came that temperatures would fall to the low teens that night. Now while the low teens may be completely normal to all y'all yankees, down here it was all "WE GON' DIE". For real.  We don't do teens. Ever. We do forties. Thirties, maybe. But never do we see anything that starts with a "1". Until this week. So on Monday night, husband-dear and I bundled up our palm trees using blankets, sheets, and free weights (yes, for real. Listen, palm trees are expensive, and we weren't about to let those pricy suckers die), set all of our outside faucets on dripstand, and I spend many, many hours agonizing over my pool pump. Obviously, our brand-spanking new pool pump comes with a freeze protect function, which means you're good when it freezes. And I'm sure that people not burdened by way too much education would just take that for granted and move on, but I made the bad decision several years ago to spend way too much time researching probabilities and statistical anomalies, and so I insisted on setting the timer on the pump to run for 24 hours too. And checking the skimmer for ice every few hours. I know. In a salt pool. But there you have it.

And you know what, OCD or not, all went well. The pump ran, the skimmer remained ice-free, the palmtrees continued to live, and the water from our faucets created love pieces of ice sculpture on the frozen grass. Until Wednesday night.

On Wednesday night, when I was driving home, thankful that this vortex would be moving on within 24 hours, I got one of those calls that started with, "Honey, I have some bad news. But it's not really bad."
The bad-but-not-REALLY-bad news was that our backwash pipe had frozen and burst. And this is not good, but not terrible-tear-your-hair-out-forget-about-retirement either. See, a backwash pipe's sole function is to drain the dirty water you just backwashed out of your pool somewhere away from the pool. It's connected to your pump, but it's an "exit only" pipe, and unless you're backwashing, there's no water in it.
Correction.
There SHOULDN'T be any water in it.
That is unless your pool builders suddenly start acting like absent-minded professors, and decide to lay the pipe at a slight angle TOWARDS the pump, which allows water to collect in said pipe. Which then freezes when all hell breaks loose and temperatures drop into the single digits.

But I didn't freak out.
Hm.
Well, I didn't freak out while anyone could hear me. Let's just say I did some stress-relieving vocalizing after I hung up with husband-dear and before calling our pool builders.
But they reassured me all would be well, and they would send someone by in the morning.

All would have been well and I would not have been writing this post if my OCD hadn't kicked in. And the husband's. In all honesty, he triggered my tendency to worry by saying something to the effect of, "Maybe you should reschedule for them to come on Friday when you're home, so you can make sure they don't lay the pipe at an angle again."
Naturally, my worrywarted self agreed. (and so really it's all his fault. Obviously).
So on Thursday I called to reschedule to today.

And then the skies opened up on Friday morning with rain. Lots and lots of rain. Endless rain. Inches of rain. And apparently laying PVC-pipe in the rain is just not the greatest idea in the world, so when I called the pool place, they rescheduled for next week.
At first, I thought nothing of it. But then it clicked. It was raining. A lot. The water level in the pool was already to the top of the skimmer, which meant I would probably have to drain the pool sometime tomorrow. And guess what pipe you use to drain the pool?
The backwash pipe.

Frick.
For about ten seconds, I had a heart attack, and had visions of liners popping out of the rail, major bills, and lots of hassle. Then, for the next ten seconds, I berated myself for worrying so much about things. Any normal person would have had the pool people fix the pipe on Thursday. But not me. For about two seconds, I debated a minor breakdown involving tears, but instead, I decided to put all that education to good use. I opened up Google, an empty word document, and within five minutes, had three solutions written out in a smartly bullet-ed list:

1. Use the pipe and just let the water run into the front yard. Possibly use the downspout water diverter to direct water away from pump, pool, and house.
2. Get husband-dear to doohickey together a temporary solution involving a metal clamp and a collapsible hose (collapsible hose available, plenty of spare clamps in the garage)
3. Rent a cover pump (similar to a sump pump) to siphon water out of the pool, which were available for rent in town for $27 a day at a place open Mon-Sat from 8am-5pm (phone number and directions included).

An email to husband-dear later, and we had an action plan. As of right now, Friday night, 7pm, I can tell you that #2 was rejected, on account of how the pipe was 2 inches in diameter, and the hose only 1.5", and we're leaning towards #1. Fortunately, it has also stopped raining.

I hope this is the end of the frozen-backwash-pipe tale, but I will keep you posted.
For now I will leave you with the one word that captures it all and that has seen a lot of usage in my current texting traffic: Ugh.

Why Dutch books make me cry: code-switching and husband-dear

I have a confession to make. Well, three actually: 1) my husband barely speaks Dutch, 2) this is my fault, and 3) I don't care all that much.

Having said that, I do envy Dutch women whose American husbands can speak Dutch. Who can join in on conversations, watch Dutch movies with them, and who, subsequently, have no problem holding a conversation with various elderly relatives who may not speak English. Who, when you try to discuss something about the kids in front of the kids, can switch back and forth between English and Dutch as though it's a piece of cake, and who understand why "Shall we but" truly is very funny. To me, it just seems to add another layer of ease to one's daily life.

Interestingly, I know of people who believe that being fluent in a spouse's native tongue is a lot more than just an added bonus to daily life. The other day, in fact, I read a blog that posited  that unless you speak someone's native language, you don't truly know them. A fact that would imply that, since husband-dear's Dutch doesn't go beyond "Een kopje koffie klinkt erg lekker, ja.", he has yet to meet the real Dixiechick. In general, this idea appears to ring true. After all, if you were raised speaking one language, grew up immersed in its culture and discourse, then that language (and its subsequent cultural, social, and ideological implications) has defined who you are. And although expressing yourself in your spouse's language might become second nature after a while, it is still that: second nature. You can be as fluent as humanly possible, unless your significant other speaks your language, there will be a cultural gap between the two of you, no matter how minor.

Now, although there (I'm sure) plenty of gaps between husband-dear and myself (I mean, if someone can tell me why he thinks it's acceptable to get up at 6:30 on a weekend, that would be great), a cultural-language gap isn't one of them. Although my parents raised me speaking Dutch, I grew up in countries other than The Netherlands, and not only quickly became fluent in English, but also became an expert at code-switching. I learned that there was a language used for school, for home, and for the outside world. The Netherlands, its cultural values, social beliefs, and popular culture became something restricted to vacations and care packages filled with drop and the latest gossip magazine. And when we moved back, I never felt at home the way I did before we left, and in fact spent the better part of the next few years trying to get away again (and mostly succeeding at it too).

So when I met husband-dear, speaking English was something I never even thought about. I had always thought of English as my second native language (as evidenced my mounds of drama-filled, woe-is-me-teen-angst-riddled, English-language journals), husband-dear didn't speak Dutch, and so I just spoke the language that had always come easiest to me anyway: English. When we argued, we argued in English. When I cried, I cried in English. When I had nightmares, they were in English. There were no "this comes easier to me in Dutch" moments for me, ever.

In spite of all of that, though, I really did want husband-dear to learn Dutch. I'm not sure why, but I did. Perhaps I really wanted him to be able to talk my 90-year old grandfather. Or perhaps I was worried about getting  dementia, and, like so many others, reverting to the language I learned first. Or, and this is just a teeny, tiny possibility, but perhaps I figured that since I had moved halfway around the world for him, the least thing he could was learn to speak Dutch. Whatever the reason was, husband-dear threw himself into it with his usual vigor. He purchased Rosetta Stone, and for weeks harassed me with questions about prepositions, conjugations, and other things I, due to my own lack of education in the Dutch language, didn't know. He would pick up the phone with "Het paard eet een wortel", and "De man staat op het dak", and we would instate "only Dutch" afternoons at our house. We really tried. We did. But at the end of the day, I would always switch back to English. Not him, nope, me. It was just easier than trying to speak Dutch with someone who is just learning. Especially when there was no dire need to speak Dutch fluently yet (my grandmother is still able to translate for him, and I have yet to show a sign of dementia).

So once he picked up the basics, and I stopped showing a real interest, husband-dear put his considerable energy into other endeavors. And I was OK with that. Still am, really. I can express myself in English just fine, and don't really see a need for my poor overworked husband to spend hours per week studying a language his wife doesn't even care to speak.

But then last night I suddenly uncovered a reason why I maybe should have pushed the matter more. I was organizing some of my old Dutch children's books. Books that are destined for other Dutch-Americans with children who do speak Dutch. And with each book that passed through my hands, I remembered reading it. I remembered twirling my hair and losing myself in each novel, whether it was about crusades, world war II, boarding schools, horse farms, or an imaginary place called Thule. I remembered how lonely I used to be as a child, and how these books became my friends, and helped me create my own fantasy-world where I would retreat to when things were not as easy as they could have been. And then I realized: because my husband cannot read Dutch, that is a part of me he would never know. In spite of all of my language skills, the immersion in cultures other than the Dutch one, there was one part of me that was undeniably Dutch. It was a sad thought.

Of course, when I told husband-dear, he said three things: 1) You can tell me about each and every book, 2) If there are movies made about these books, we can watch them together, even if they're in Dutch, and 3) I will start learning Dutch again, if you'd like me to.

And that is why he rocks, both in Dutch and in English.

So Perfect

Eigenlijk wilde ik als titel van dit blog de "echte" titel van het gelijknamige liedje van P!nk gebruiken, maar gezien de toch wat tedere ziel van veel van mijn NederAmerikaanse lezers (waaronder die van mijzelf), kon ik dat niet over mijn hart verkrijgen. Dus u zult het zonder het geweldige "f-word" moeten doen.

Maar goed, mijn punt is dat dat dus de reden is waarom ik de laatste tijd wat minder blog; ik ben namelijk druk bezig om proberen perfect te zijn. En dan heb je natuurlijk geen tijd meer voor blogs, en andere dingen die niet superproductief, supergezond, of supereducatief zijn. Dat begrijpt u vast wel.

Persoonlijk vind ik dat mijn hele, lichtelijk absurde, streven naar pefectie toch wel het beste samengevat wordt in een app die ik laatst gedownload heb: de MyFitnessPal. Ik kan het iedereen die behoefte heeft aan een personal trainer en dietist met Amerikaanse vriendelijkheid maar Duits niet-aflatend oog voor detail en punktlichtheid van harte aanraden.
Zo moet je, bij het installeren van de app, je lengte, gewicht, en fitness doel opgeven (afvallen, aankomen, op gewicht blijven). Je kan dit niet overslaan, en mag het zelfs in ponden of in kilo's doen, maar invullen zul je, want "it helps us to better help you achieve your goal". Had ik al gezegd dat het echt een vriendelijk doch onverbiddelijke app is?
De app biedt je dan de mogelijkheid om per dag precies aan te geven wat je eet ("grape tomatoes. Indicate serving size: 1, 2, 3, 4,..." u begrijpt het, daar is het oog voor detail), en vertelt je precies wat voor een voedingswaarden daarin zit (kopje koffie met Truvia: 30 calorieen, 1 kiwi: 90 calorieen, een rijstewafel, 45 calorieen). En dan kun je natuurlijk ook bijhouden wat je die dag aan sport hebt gedaan, ook weer tot op pijnlijk detail (bicycling: mountain biking, cyclo-cross, bicycling, stationary bike; effort: 10-12mph, 12-24mph, etc.), en dan berekent de app hoeveel calorieen je daarmee verbrandt hebt. En zo krijg je dan aan het einde van de dag een prachtige pie-chart met daarin hoeveel procent van je dieet die dag uit carbs, protein, suiker, etc. bestond, en hoeveel calorieen je netto over of onder je streefaantal zit. 
Om het geheel nog leuker te maken, kan je, a la Facebook, via MyFitnessPal ook "friends" worden met je real-life vriendjes en vriendinnetjes, die dan via allerlei updates op de hoogte gehouden worden van jouw fitness, "Kay has just burned 350 calories running a 6mph pace for 30 minutes" en je dagelijkse vooruitgang, "Kay has completed her daily food intake diary and is under her daily calorie intake". De echte diehards kunnen deze updates dan ook meteen publiceren op hun Facebook paginas of Twitter feeds. Sociale controle via de sociale media; wat wil een mens nog meer.

U begrijpt dat dit dat dus het echt een app voor mij is (nummertjes! sport! pie charts!). Hoe kan ik er voor zorgen dat ik nog productiever en gezonder leef, zodat ik op mijn 120e (met wallen tot op mijn, dan vast versleten, knieeen) de oudste vrouw ben die de New York Marathon loopt?

Pfftt.

Eigenlijk wil ik gewoon met een zak chips op de bank naar een film kijken, maar ja, daar is dan weer geen app voor. Jammer hoor.

De opkomst van het cynisme

Vier jaar, vijf maanden, vijf dagen, en pak en beet vier uur. Dat is ongeveer hoe lang het heeft geduurd voordat het cynisme over mijn werk toesloeg. En nee, ik was niet eerder cynisch, echt niet. OK, ik schreef wellicht cynische stukjes over de hopeloosheid van sommige studenten en ondersteunend personeel, maar er school altijd ergens een sprankje hoop. Er was humor, zelfspot, of een onderliggend optimisme. En vanaf vandaag zo rond twaalf uur zal het nog hard werken worden om dat vast te houden.

Nu vraagt u zich misschien af of er is groots, meeslepends, monumentaals is gebeurd vandaag dat tot deze vaststelling heeft geleid, en, nee, helaas is dat niet het geval. Gisteren was ik weer begonnen, net als elke eerste week van Januari, met frisse tegenzin, maar stiekem ook wel weer flink wat enthousiasme over hoe ik dit semester de colleges zou veranderen. En vanochtend kwam het cynisme in een keer op zetten. Ik was bezig case studies uit te kiezen voor mijn filosofie college, en was hardop een beetje aan het mummelen, zo van "This one looks boring, oh, that one might be OK. Oh, I bet they'll love that one" (sorry, ik mummel altijd in het Engels, behalve wanneer ik droom over Nederlandse vrienden en familie, en dan mummel ik, volgens manlief, in het Nederlands).

Maar goed, zo was ik gezellig bezig, totdat uit het niets een luide stem in mijn hoofd het vrolijk gemummel overstemde met een donderend, "Ja, doe eens effe normaal, je denkt toch zeker niet dat die studenten van jou dan ook maar een van je case studies leuk gaan vinden he? Je krijgt weer net zoveel gezeur en gezever als vorig jaar. En het jaar daarvoor. En het jaar daarvoor, en daarvoor." Blijkbaar spreekt mijn cynische ik onvervalst Nederlands. Met een licht bekakt accent. Maar de stem was nog niet klaar; "Je weet precies hoe het gaat, "Oh, Dr. D., I couldn't do the case study, because my car broke down." "Oh Dr. D., I couldn't do that thing you assigned, it was JUST TOO HARD! Waarom doe je in hemelsnaam zoveel moeite?".

Sjips. De stem had gewoon gelijk.

Het hielp niet dat ik erna een telefoontje kreeg van onze secretaresse met de vrolijke mededeling dat omdat onze coordinator niet bereikbaar was (lees: hij had zichzelf nog een paar extra ongeoorloofde verlofdaagjes toebedeeld op een mooi, wit, zonnig strand), ik nu al zijn "advisees" zou krijgen, en of ik de vijf die bij hun kantoor stonden, even overnemen.

Oh ja, en ook hielp het telefoontje vijf minuten later niet, van een advisee van mijn coordinator die vroeg wat ze moest doen nu het computerprogramma waarmee je je voor je colleges inschreef eruit lag. En toen een telefoontje van een student die vandaag een formulier van A naar B moest hebben, maar pas Maandag op de uni zou zijn, en of ik dat dus even wilde doen. En toen een vraag van een student waar Professor H. toch was, en of ik wist waneer hij terug kwam, en of ik wist hoe zij hem kon bereiken, en of ik wist wat ze moest doen als Professor H. haar advisor was, en ze toch echt formulier Z nu door hem ondertekend moest hebben.

Meteen kreeg ik allerlei visioenen over hoe het semester weer zou verlopen. En hoe ik er weer allerlei komische blogjes over zou schrijven. En hoe ik weer elke avond doodmoe op de bank zou neervallen.

En op eens was daar het cynisme. En had ik er allemaal even niet zo'n zin meer in.

Dus nu heb ik een taakje voor mezelf, en voor u, mijn altijd geweldig optimistische lezers: Hoe krijg ik dat cynisme weer terug de doos* in? Want uiteraard heeft niemand iets aan een cynische Dr. D., ikzelf nogwel het minste. Alle adviezen zijn welkom.

*van Pandora wel te verstaan.

Vensterbankstereo-itis

Er zijn veel dingen uit Nederland die ik mis: drop, familie, brinta, vrienden, om er een paar te noemen. Maar als er een ding is waarvan ik echt dankbaar ben dat het uit mijn leven is verdwenen, dan is het wat ik vensterbankstereo-itis noem. Vensterbankstereo-itis, u kent het wel, de Nederlandse overtuiging dat alles dat in de vensterbank staat er a) in tweevoud moet staan, b) deze twee stukken absoluut, compleet identitiek moeten zijn, en c) dat deze twee stukken precies symmetrisch geplaatst moeten zijn.

Hier in het diepe zuiden hebben we namelijk heel veel dingen (boiled peanuts, katoen, perzikgaarden, pecanbomen, en echte racisten), maar we hebben a) geen diepe vensterbanken, en b) absoluut geen behoefte om als er al een vensterbank aanwezig is daar iets symmetrisch in te zetten.

Kijk, het is natuurlijk wel eeuwig zonde dat we hier in de VS totaal niet bekend zijn met de "doorzoncultuur", dat wil zeggen, het feit dat alle huizen uitgerust zijn met zo'n groot raam in hun woonkamer dat iedereen in de straat met gemakt bij de buren naar binnen kan kijken. Als je hier 's avonds een wandelingetje maakt dan is er helaas niet zo veel te zien naast pecanbomen, perzikgaarden, en katoenvelden. De meeste huizen hier hebben maar kleine ramen, en in 99% van de huizen zijn deze ook nog eens bedekt met luxaflex tegen de eeuwige zon. Tel daarbij op dat in veel huizen de huiskamer niet aan de voorkant van het huis zit, en in je het allerbeste geval in een inkijkje krijgt in een rommelige tienerslaapkamer, en u kunt zich voorstellen dat een avondwandelingetje hier lang zo interessant is als in een gemiddeld Nederlands dorp.

Vandaag, tijdens mijn fietstochtje, heb ik een kleine, doch totaal niet representatieve steekproef gehouden, en ben tot de conclusie gekomen dat zelfs wanneer huizen a) een huiskamer voor in het huis hebben, b) een groot raam in de huiskamer hebben, en c) daar geen luxaflex voor hebben hangen, er nooit sprake is van enige vorm van Vensterbankstereo-itis. In de meeste gevallen hebben mensen een lamp en een stoel voor het raam staan (en zelfs geen televisie, zodat je, zoals in Nederland, tot de conclusie kan komen dat echt iedereen om zeven uur naar Goede Tijden Slechte Tijden kijkt), en misschien, als je mazzel hebt, een kaars in de vensterbank, maar daar houdt de vensterbank decoratie toch echt op.

Kijk, iedereen moet natuurlijk met hun vensterbanken doen wat ze zelf willen. Maar ik word zelf altijd een beetje kriebelig als werkelijk iedereen in een straat precies dezelfde twee Xenos vazen in hun vensterbank heeft staan. Van die gezellige originele creaties die het zo leuk doen met de gordijnen. En dan zo'n leuke kaars in zo'n enige grote glazen kaarsenhouder precies in het midden. En waar ik, in zowel Duitsland als Nederland, altijd helemaal kriebelig van werd was wanneer jouw vensterbankdecoratie (of gebrek daaraan) een onderwerp van gesprek van je buren werd. Dat werd dan vaak gelijk genoemd met een opmerking over dat we toch zo weinig onze ramen lapten.

We hebben hier dan misschien mensen die nog echt een bank uit de jaren 80 hebben, compleet met bloemetjesgordijnen en behang met een printje (en dat is een onderwerp op zich), maar er zal hier niemand iets zeggen over je vensterbanken, je ramen, of het feit dat je pas gisteren je rood-wit-blauwe 4th of july krans op de deur vervangen hebt door je herfstkrans. Helemaal niemand. En dat, lieve mensen, is pas echt enig.

Ontsmettingsgevaar

Toen hier in Amerika de paniek omtrent de Mexicaanse griep (of de varkensgriep, zoals deze hier ietwat politiek correcter genoemd werd) opkwam, leek het wel alsof de hand ontsmetters niet aan te slepen waren. Op elke muur, naast elke deur, op ieder gangpad in de supermarkt kwam zo'n ding te staan. Ook hier op mijn werk verschenen van de ene op de andere dag honderden van die handige bakjes met handontsmetter. Naast elk klaslokaal, naast het snoep automaat, in elke toilet, werkelijk overal kwam je ze tegen. Voeg daar aan toe dat op alle WCs op de universiteit, de supermarkt, en de mall ook in een keer bordjes verschenen over hoe men de handen het beste schoon en proper kon houden, en u begrijpt: De gemiddelde Amerikaan had nog nooit schonere handjes gehad.

Alhoewel ik helemaal voor het niet ziek worden ben, ben ik zelf eigenlijk helemaal niet zo'n voorstander van al die ontsmettende middeltjes. Natuurlijk wil niemand iets engs oplopen, en al helemaal de Mexicaanse griep niet, maar ik ben zelf toch echt meer van het ouderwets handen wassen met zeep en water. En niet alleen omdat ik van al dat ontsmettingsmiddel enorm droge en gebarsten handen krijg, maar ook omdat ik (door mijn verpleegkunde-slash-moeder) opgevoed ben met het idee dat een beetje bacterieen juist goed voor je zijn. Krijg je een sterk immuunsysteem van enzo. En persoonlijk kan ik dat op geheel anecdotische basis dan ook helemaal beamen: ik ben namelijk nadat ik meerdere jaren in een studentenhuis gewoond heb, waarvan de keuken het best als een kwekerij voor allerlei nieuwe vormen van penicilline geclassificeerd kon worden, werkelijk nooit meer ziek geweest.

Dus ik gebruik handontsmetter alleen als er geen water en zeep in de buurt is, en lysol doekjes (doekjes met een bacterie-dodend middel) worden alleen ingezet wanneer alle andere middelen falen, of de Georgia clay weer eens bijzonder hardnekkig is.

Verder ben ik eigenlijk meer een voorstander van je omgeving schoon houden. Handen ontsmetten is harstikke leuk, maar heeft volgens mij weinig zin als je daarna de deur naar je klaslokaal openmaakt met een klink die sinds de opening van het gebouw niet meer is schoongemaakt. Je handen braaf een minuut lang wassen maakt weinig uit, lijkt mij, als je daarna een telefoon hoorn of een muis vaspakt die de schoonmaker in geen jaren heeft aangeraakt.

En daar zit het 'em nou net: dat gebeurt hier dus ook niet. Als ik mijn toetsenbord omkeer (en ja, dat doe ik regelmatig, ik heb namelijk een draadloos geval dat zo nu dan ge"reset" moet worden, met een knopje dat, jawel, op de onderkant zit), dan vallen er genoeg kruimels uit om een hele maaltijd van te maken. De telefoon ziet er smoezelig uit, en mijn, de stoflaag op mijn printer is zo dik dat-ie bijna op dieet kan. En voordat u nu collectief roept dat Amerikanen "dus" grote viezerikken zijn; dit is op geen enkele universiteit waar ik gewerkt of gestudeerd heb ooit anders geweest. Alle kantoren zijn altijd stoffig en een beetje smoezelig. De toiletten zijn om door een ringetje te halen, maar alle werkplekken zien er altijd uit alsof ze eens een goede poetsbeurt zouden kunnen gebruiken.

Dus eens in de zoveel tijd leen ik de lysol spray van het secretariaat en neem mijn kantoor onder handen. Dit tot groot vermaak van de collega's, want die kennen mij als de vrouw die nooit de handontsmetters in de hal gebruikt, nooit een flesje "hand sanitizer" te leen heeft, en in plaats daarvan liever naar het toilet loopt om haar handen te wassen, en die dan ook nog eens lyrisch kan debatteren over hoe slecht al die ontsmettingsmiddelen wel niet zijn.  Maar ja, als ik vingerafdrukken van studenten op mijn witte deur kan zien, dan weet ik dat het weer eens tijd wordt voor een kleine schoonmaakbeurt.


Dit is eigenlijk een heel lang verhaal om te vertellen dat ik vandaag mijn perforator liet vallen. U kent ze wel, van die handige dingen waarme je gaatjes in papier maakt, maar die helaas ook zo'n reservoir vol met uitgesneden rondjes hebben. Ik hoef u natuurlijk niet te vertellen dat mijn vloer nu bedekt is met confetti. En toen ik me afvroeg of ik morgen misschien onze stofzuiger mee naar het werk moest nemen om dat op te ruimen, besloot ik in een keer dat ik het hele "in een kantoor kijken en even een doekje zwaaien is schoonmaken" eigenlijk helemaal beu ben.  Ik heb thuis al werk zat om het huis toonbaar te houden, en ik heb er eigenlijk geen zin meer in om dat op mijn werk ook nog eens te moeten doen.

Ik bedoel, dat schoonmakers je spullen niet mogen verschuiven, dat snap ik. Maar mijn bureau is altijd opgeruimd aan het einde van de dag, en nog zit het onder het stof. Dat schoonmakers niet aan je computer mogen komen, snap ik ook. Maar waarom kunnen ze nou niet even mijn telefoon hoorn opppakken en afdoen met een doekje? Of even de deurklink afnemen? Als we hier binnen 48 uur vijfhonderd handontsmetters opgehangen krijgen, dan kunnen we ook best onze schoonmaakploeg leten hoe we een kantoor goed schoonmaken. Vind ik dan.

Noem me gerust een Truus de Mier, maar ik zou het toch wel erg fijn vinden als mijn werkplek qua reinheid iets meer in de buurt zou komen van mijn handen. Maar ja, daar ben ik vast de enige in.

Tuut-tuut-tuut-tuut.

p.s. En als iemand me zou kunnen vertellen hoe "hand sanitizer dispensers" in het Nederlands heetten, dan zou ik die persoon eeuwig dankbaar zijn, want zelfs Google wist het niet.