Als er een waarheid als een koe is, dan is het wel dat ik gek ben op drop. Zeg maar gerust verzot. En een van de grote problemen waar ik altijd tegenloop als ik weer eens in het buitenland woon is dat ze daar of helemaal geen drop kennen, of drop die zo vies zoet is dat het de naam drop eigenlijk niet eens verdient. Drop moet hard, zout, salmiak, of in de vorm van een auto zijn, anders is het geen drop. Maar goed, dat kennen ze alleen in Nederland.
Gelukkig heb ik ondertussen al heel wat oplossingen gevonden. Nederlandse vrienden en familie sturen zo en nu dan wat op, er zit soms een Nederlands winkeltje in buurt, en sinds de opkomst van het internet, is er overal wel drop te bestellen. Mits je bereid bent een dollar of acht voor een klein zakje kokkindjes te betalen, dat wel. Maar goed, meestal zit ik nooit meer dan een maand of wat zonder drop. En, het is echt waar, ook voor de echte dropverslaafde went ook dit.
Alleen heb ik sinds kort een veel groter probleem. Ik ontdekte het voor de kerst, toen mijn nichtje en een goede vriend samenspanden om mij, tijdens zijn vakantie aan de westkust, een hele doos met drop op te sturen. En afgelopen weekend, toen dezelfde vriend me weer een survival pakketje opstuurde, kon ik het toch echt niet meer ontkennen.
Ik ben drop ontwend.
Niet de smaak, oh nee. Er is nog steeds niet zo heerlijk als na twee maanden zonder een zout dropje in je mond te steken. Maar de hoeveelheid. Vroeger at ik rustig een hele zak dropvisjes of een doos autodrop in een keer leeg. Soms twee keer, maar dan had je het ook wel gehad. Als ik drop in mijn bezit had, dan hield ik altijd een waar drop-fest: boek erbij, bak met dropjes op schoot, en eten maar. Maar ja, sinds kort zit ik dus na drie dropjes gewoon helemaal vol. En wat nog erger is, krijg ik ook enorme dorst (want ja, al dat heerlijke, slechte zout he?). Mijn smaakpappillen willen echt wel meer, maar mijn maag trekt het niet. Hoe triest kan een mens zijn. Kan je niet eens meer behoorlijk jezelf ongans eten aan een partij drop. Dat is toch wel het begin van het einde hoor. Ik bedoel, hoe weet je of je echt aan het on-Nederlandsen bent? Nou, here's your sign, zoals ze hier in Amerika zo mooi zeggen. Het is volgens mij toch echt begonnen.
En wat doe ik? Ik prop mezelf gewoon alsnog vol met drop, dorst of niet. Ontwenning, ik dacht het niet.
3 comments:
Ik heb die ontwenning ook, met als gevolg drie volle potten drop. Ik eet het gewoon niet zo vaak meer, al vind ik het nog heerlijk. Vanavond ga ik wel een paar handen naar binnen werken, nu ik dit blog heb gelezen ;).
He wat toevallig. Gisteren realiseerde ik me opeens dat ik ook drop ontwend ben. Ik heb nog een paar zakken maar denk niet dat ik ze ooit op ga krijgen. Ik vind het nog steeds wel lekker maar niet zo heeel erg meer.
Behalve dan dropstaafjes en engelse drop maar die kan ik hier in het dorp ook kopen en wat die zwart wit tabletjes die smelten in je mond, die zou ik nog wel veel kunnen eten.
Volgens mij is het gewoon de leeftijd hoor. We worden oud!
Ik eet ook bijna nooit drop meer af en toe en dan niet meer dan een paar. En ik woon nog gewoon in Dropland, dus daar kan het niet aan liggen.
Post a Comment