Poe-hee!

Het is met enige trots dat ik u kan vermelden dat deze week mijn to-do-before-China-lijst van achtien punten is teruggebracht tot vijf. En dit blog schrijven is daar een van. Dus vier punten. Een aangezien ik dinsdag vertrek, lig ik dus tot mijn grote verrassing gewoon op schema. Zo op schema zelfs dat toen mijn schoonouders vroegen of we het leuk zouden vinden als ze dit weekend langs zouden komen, ik enthousiast "ja!" riep. En voor iemand die normaliter drie dagen van te voren al bezig is met inpakken, is dit niet normaal.

Nu was deze afgelopen week uberhaupt "niet normaal". Niet alleen waren er die achtien to-do punten (waaronder dingen zoals punt vijf: de credit card maatschappij bellen, punt twee: vaderdag cadeau regelen, en punt acht: pijnstillers en immodium kopen), maar er waren ook twee jongens die in een keer zomervakantie hadden, en dus aandacht nodig haddden. Ook besloot Zoe dramatisch ziek te worden, bedacht de editor van het boek waarin een hoofdstuk van Steve en mij verschijnt dat dit een ideale week was om ons haar commentaar en suggesties te emailen, had Jimmie het lef om jarig te zijn, en besloot de anti-virus op mijn PC dat het de speciaal-voor-China-geinstalleerde-VPN niet aardig vond. 

Maar goed, gelukkig heb ik vroeger nog wat van de Meneer Kaktus Show meegekregen, en dus ben altijd heel erg Boelkloedig. Koelbloedig.

En dus liet ik me meeslepen naar een doodenge film over Russische radio-actieve zombie liliputters, en sleepte ik op mijn beurt de jongens half de stad af op zoek naar een goed cadeau voor manlief.
En dus deelde ik Steve op woensdag mee dat het mij niet zo heel veel uitmaakte wat hij die dag in zijn planning had staan, maar dat we het commentaar van de redacteur hadden teruggekregen, en dat we dat die dag zouden verwerken en herschrijven. Niet morgen, niet overmorgen. Vandaag. Nu.
En dus spendeerde ik een aantal bange uurtjes bij de dierenarts, kreeg een hartverlamming van de uiteindelijke rekening, maar heb nu weer een hond die in ieder geval een beetje eet (alhoewel de resultaten van de onderzoeken nog moeten komen).
En dus bakte ik brownies (en moest halsoverkop bij de buren een ei lenen, om tien minuten later alsnog in de auto te moeten stappen omdat we ook in een keer zonder melk zaten, en het recept toch echt om melk vroeg). Ook kocht ik ice cream cake, en droeg Ozzie op de kamer te versieren voor zijn broer.
En ook was ik wederom de IT goden bijzonder dankbaar voor vriend W. die toevallig wel wist hoe hij de relatie tussen mijn VPN en mijn anti-virus kon herstellen.

Ik moet toegeven, ik heb niet heel veel geslapen deze week, maar het is allemaal af. En er is tijd over. Zoveel tijd zelfs, dat toen manlief vandaag voorstelde om een flink eind te gaan fietsen, ik gewoon "ja" kon antwoorden. Alleen een beetje jammer dat ik vergat dat mijn fiets shirt niet helemaal aansluit op mijn fietsbroek. En dus daar vergat zonnebrandcreme te smeren. En nu dus een pracht van een tramp-stamp-sunburn-streep op mijn rug heb staan.

Nou ja, you can't win them all. En ik bedenk me hierdoor mooi wel dat ik toch echt zonnebrand mee moet nemen naar China. En dat stond dus nog niet op mijn lijstje. Ha!