Mijn wingman

Vandaag was het eindelijk zo ver: mijn eerste fietsrit na mijn ongeluk. En na twee weken waarin ik niet veel meer kon dan zitten, lopen, en liggen, en ontzettend goed klagen over mijn rug, werd het hoog tijd dat ik weer iets aan sport ging doen. Het was niet dat ik niet wilde hoor. Integendeel. Ik was drie dagen na het ongeval alweer klaar om op mijn fiets te springen. Alleen was was mijn rug het daar niet zo mee eens. Begrijpelijk. Maar ja, toen ik na een week nog steeds na de minste beweging plat op de vloer kon gaan liggen, was ik het ergens wel een heel klein beetje beu. En toen dat tien dagen duurde, was ik het toch wel een heel klein beetje heel erg beu. Mijn 'heating pad' draaide overuren, en in de auto werd het aanklikken van de 'bun warmers' net zo standaard als het aanzetten van de airco. Na twee weken, vandaag dus, was ik er echt helemaal klaar mee. En met mij, de rest van de familie, tot aan de honden toe, dus ook. Gelukkig werkte mijn rug vanochtend mee, en na een kwartier op mijn trouwe kameraad 'mr. Heating pad' gelegen te hebben, sprong ik samen met manlief op de fiets.

Het was geweldig. De wind op mijn gezicht, de zon op mijn armen, het ruisende geluid van de wielen, het was fantastisch. Totdat we de grote weg opdraaide, en de eerste auto me inhaalde. Lichtelijk in paniek wijkte ik uit naar rechts, bijna tegen manlief aan, "Hon, die auto kwam niet eens bij je in de buurt"
"Ja maar, hij ging wel mooi niet naar de linkerbaan." we stapten weer op de fiets, en toen een tweede auto naar de linkerbaan uitweek alvorens langs ons te razen, dook ik weer in een, "Dit is best wel eng."
De derde auto, die er voor koos om niet geheel naar de linkerbaan uit te wijken, kreeg een, "Are you out of your freaking mind?! Really?!" naar zijn hoofd. En toen moest ik toch echt tot de conclusie komen dat ik best wel eens een klein traumaatje aan het ongeluk overgehouden kon hebben. Een kleintje, maar een trauma nonetheless.
Gelukkig had ik manlief niet voor niks meegenomen. Na de tweede of derde auto ging hij schuin achter me rijden, zodat hij iets verder op de weg reed dan ik. Zijn redenering? Zo zouden ze hem eerder zien dan ik. En deden ze dat niet, dat zouden ze hem eerst aanrijden. Zo'n jongen wil je op zo'n moment toch gewon zoenen? Hij noemde zichzelf mijn wingman, en dankzij mijn wingman verliep het uurtje op de fiets perfect.

Nou alleen allemaal even duimen dat mijn rug dat ook vindt.