E-dag: Beetje laat en een griepje

Ik was dus helemaal van plan om dinsdag avond, of als het moest, vroeg op woensdag iets te schrijven over de overwinning van Obama. En uit te leggen hoe ik dit het beste in het Nederlands kon doen, omdat de kans bestaat dat mijn Amerikaanse lezers pro-Romney waren, en ik hen niet voor het hoofd wilde stoten. Ik zou zelfs een alineatje of twee wijden aan de mate waarin de VS werkelijk uit twee kampen bestaat, die zover mogelijk, in een complete andere wereld leven.

Maar toen werd ik ziek, en kwam er van al dat bloggen helemaal niks.

U moet weten dat ik, letterlijk, al zestien jaar niet ziek ben geweest. Ja, ik ben wel eens verkouden, en heb geloof ik ook ergens een keer  bronchitis gehad in al die jaren, maar ik ben al zestien jaar lang koorts vrij. Niks geen dagen verplicht bankhangen, het afwisselend koud en warm hebben, en veel drinken. Ik, ondanks dat ik dankzij mijn studenten, waarschijnlijk met alle mogelijkheden vormen van het griepvirus in aanraking gekomen ben, ik werd nooit ziek.

Tot gisteren dan. Gisterochtend voelde ik al dat ik niet helemaal lekker in mijn vel zat. Dat ik moe was na slechts vier uur slaap, dat was te verwachten, maar een rare hoofdpijn en rare rillingen wezen op iets anders. Natuurlijk ging deze koppige held op sokken gewoon naar haar werk, waar ze dankzij twee Tylenol en wat Ibuprofen het op zich redelijk vol hiel. Tot een uur vier dan, toen het trillen van mijn vingers zo erg werd, dat ik amper mijn computer kon afsluiten.

Bij thuiskomst bleek dat ik de maar liefst 103 graden koorts had (voor onze Celcius-liefhebbers, dat is dus 39.5). Dus, daar ging ik, op de bank, veel drinken, bergen dekens, en proberen te eten. En toen ik gisteravond stelde ik dat morgen (vandaag dus) echt naar mijn werk moest, dreigde manlief met het onklaar maken van mijn auto, "En je weet dat ik weet hoe dat moet.".
"Nou dan neem ik de truck"
"Nou, dan maak ik die ook onklaar. En dan bel ik Dan (mijn technisch aangelegde schoonvader) dat hij je niet mag vertellen hoe het te maken."

Belachelijk, snotterde en proestte ik.

Nu is er gelukkig een ding waar ze in de VS wel heel goed in zijn: over-the-counter medication. Dingen die je in Nederland alleen op recept kan krijgen, zijn hier vrij verkrijgbaar. En, dames en heren, wat is dat geweldig. Ik heb iets voor het hoesten, iets voor mijn hoofdpijn, iets voor de pijn op de borst, en een soort mega-zinc-vitamine pil. En natuurlijk alle geweldige pijnstillers die we hier kennen. Dingen waarvan ik ga slapen, en dingen waarvan ik wakker word. Niks zeuren met stomen, en uren in een dokter's wachtkamer zitten. Je gaat naar je lokale CVS of Kroger of Publix, en voila. 

Maar ja, ziek in de VS is helaas wel gewoon hetzelfde als ziek in Nederland. Aangezien ik me ondertussen toch aardig belabberd voelde, gaf ik toe aan manlief. Momenteel is de koorts, dankzij twee Tylenol en wat ibuprofen, redelijk normaal (nou ja, 100.3 graden, oftewel 38 zoveel), maar persoonlijk vrees ik dat het morgen ook niks word.

Jongens, dit kan niet hoor. Ik heb things to do, places to go, en thuis zitten terwijl ik me niet lekker voel, en dus ook niet behoorlijk kan bloggen, TV kijken, of ander vermakelijke dingen doen, is echt helemaal niks voor mij. En dan hebben we het nog niet eens over alle gemiste hardloop-, fiets-, en zwemkansen. Duimen jullie mee dat het snel weer beter gaat?