Eindelijk is het zover: mijn eerst echte Amerikaanse presidentsverkiezing. De eerste waarin ik mee mocht stemmen, en dus de eerste waarbij ik echt het gevoel heb iets te verliezen heb. En lieve mensen, wat een nagelbijter. Al weken, wat zeg ik, maanden is het feest met reclames, nieuws uitzendingen, en rijen van nutteloze statistieken over alle mogelijk denkbare stemgroepen. En dan vandaag is het eindelijk zover. D-day. Of, nou ja, E-day. De dag der alle dagen. De dag waarop iedereen mag stemmen, en dan zeker weet dat ze de komende drie-en-een-half jaar van eindeloze telefoontjes, smakeloze reclames, en bergen post verlost zijn.
En in tegenstelling tot vorige keer is het op het moment dat ik dit schrijf, nog helemaal niet zeker wie er gaat winnen. Er wordt gesproken over een gelijkspel, of een situatie waarbij de winnaar van de kiesmannen niet de meerderheid van de stemmen heeft, of zelfs een herhaling van de verkiezing van 2000, waarbij het Hoge Gerechtshof uiteindelijk het doorslaggevende woord moest geven. Er zijn hele ramp scenario's uit de doeken gedaan, inclusief eentje waarbij het congres uiteindelijk voor president en vice-president moest stemmen, en we met President Romney en Vice-President Biden opgescheept zouden zitten.
En ik kan u zeggen: dat is allemaal veel minder vermakelijk wanneer je zelf gestemd hebt. In 2000, toen ik tijdens de verkiezing en de ellenlange nasleep in Texas zat, was het hele circus eerder ongelooflijk dan zorgwekkend. En toen in 2004, de hele verkiezing af leek te hangen van vijf counties in Ohio, was ik veel meer bezig met de moord op Theo van Gogh, dan dat maffe circus waar ik toch niet aan mee mocht doen. In 2008, met honderden studenten die maar niet op konden houden over het feit dat we misschien wel eens een zwarte president zouden kunnen hebben, werd het al iets echter, maar toch was het meer een interessant antropologisch verschijnschel, dan een toekomst-bepalende ontwikkeling.
Nu, anno 2012, is het allemaal anders. Niet alleen mag ik stemmen (en heb ik dat ook met gepaste trots gedaan), maar ook heb ik, door Amerikaan te worden, me toch wel onlosmakelijk aan dit land, haar politici, en haar toekomst vast gelegd. En dan zijn verkiezingen in een keer veel minder grappig, of apart, of circus-achtig. Het is in een keer serious business, people.
En dus loop ik nu al een uur door het huis te ijsberen, op zoek naar afleiding, terwijl ik eigenlijk mijn ogen niet van de televisie af kan houden. Zenuwslopend is het, zeg ik u. Wie had ooit kunnen weten dat Amerikaan worden zo slecht voor mijn hart zou zijn.
No comments:
Post a Comment