The end of our vacation in The Netherlands is almost in sight. One part of me can't wait to finally unpack all of our souvenirs and sleep in my very own bed, but another part of me is sad that the three weeks have flown by so fast. We spent some time today doing mandatory shopping (no trip to Holland is complete without the stroopwafels, brinta, and drop), and I found myself doing what I do every trip: saying goodbye to every small thing around me (goodbye Albert Heijn, goodbye sheep, goodbye town, goodbye bike).
The past three weeks have been fun, but slightly draining as well. At times I've felt it was more of a visit than a vacation. I felt like I was on tour, seeing old friends and family, as opposed to taking a break from a very hectic life back home. And although I was able to talk to some friends as though I had left just yesterday, at times I found that relationships just weren't what they seemed. Even though I knew this was going happen, it's still a little sad to be confronted by the reality of it. But I know that in the years to come, this is probably going to become easier with each visit. After all, as time goes by, I know I won't be able to keep in touch with everyone, and I know that Georgia will start to seem like my home more than it does now. In a few years, I should be able to really go on vacation here, and not feel like I'm somehow trying to find a life here that no longer exists. The good friends will stay in my life, they will come and see me in Georgia, and become part of my life now, and not be a memory of a past life. In short, there will be no need to feel like I should have "Dixiechick on tour" t-shirts made anymore, and an even greater desire to buy Delft's Blue goods.
But for now there is still one full day left to enjoy the company of my family, one last bike ride across the es, one last look at the cows, the fields, the quaint rows of houses, the traffic signs. I better go and enjoy it to the fullest!
3 comments:
Inderdaad, het wordt makkelijker. De eerste jaren voelde ik me net als jij, constant op bezoek, maar steeds meer leerde ik (ook vanwege de kinderen) assertief te zijn en als mensen ons wilden zien combineerden we dat of met een bezoek aan iets toeristisch daarvoor of na of we ontmoetten hen bij een attractie. Zo heb je je cake en eet je hem ook. Goede reis terug!
Goh, dat ging inderdaad heel snel voorbij, ik schrik er zelf van.
Ik zie het leven als een weg die je aflegt, en onderweg kom je mensen tegen die ook een stukje van diezelfde weg afleggen. Maar op elk kruispunt kunnen mensen er voor kiezen om een andere weg in te slaan. Misschien lopen ze nog een tijdje op een parrallel-weg, zodat je ze nog een beetje van in de verte kan zien, of op een andere kruising kom je weer bekenenden tegen. Maar elke kruising kan niet enkel een verlies van wandelgezellen zijn, maar tevens een nieuwe loper naar de ontdekking van andere boeiende (en minder boeiende) mensen!
Dus ga je weg, daar waar je hart zegt dat je hem moet gaan!
Goede terugreis!
Nu je het zegt, dat 'on tour' zijn was het voor mij die eerste vakanties ook. Door de jaren heen zijn er heel wat mensen afgevallen waar ik geen contact meer mee heb. Er zijn alleen mensen over gebleven waar ik zo de draad weer mee op kan pakken al zie je ze bijna nooit.
Onze familie organiseert elk jaar een barbeque, en als ze weten dat wij komen doen ze dat in die tijd. Dan hebben we meteen alle ooms, tantes, neven en nichten weer gezien en het bespaart heel wat bezoekjes!
Die vakantie van je is inderdaad omgevlogen!
Post a Comment