Marikenloop

Hardloopgek die ik ben dacht ik dat het leuk zou zijn als ik, terwijl ik op bezoek ben in Nederland, mee zou doen aan een hardloopwedstrijd. Een vakantie niet gesport is een vakantie niet geleefd, ten slotte. Dus toen ik erachter kwam dat de Marikenloop een week na mijn aankomst zou plaatsvinden, was de keuze snel gemaakt. Wie wil nou niet meedoen aan de grootste women-only loop in Nederland? Dus schreef ik me enthousiast in voor de 10k. Toen ik in de dagen voor de loop voelde hoe verschrikkelijk koud het was geworden, werd het enthousiasme echter iets getemperd. Niet dat hardlopen in de kou zo erg is, maar meer omdat ik, met mijn hoofd nog in Georgia, helemaal niks met lange mouwen had meegenomen. Ik zag mezelf al helemaal bibberend in met een vuilniszak om tegen de wind een uur lang door de bossen rennen. Maar gelukkig was het afgelopen zondag stralend zonnig weer, en kon ik vol goede moed aan de loop beginnen, en weer eens heerlijk observeren hoe zo’n race er in Nederland aan toe gaat.

Het allergrootste verschil merk je meteen als eerste: de starttijd. Terwijl je in de VS vaak voor dag en dauw al aan de startlijn verschijnt (bij onze laatste race was het net licht toen het startschot ging), beginnen de meeste races in Nederland niet voor het middaguur. Voor mensen die de avond voor een race graag nog even een doorzakkertje nemen is dit misschien ideaal, maar voor serieuze vroege vogels als ik is het beduidend minder. Niet dat ik nou sta te springen als we weer eens om half zeven in de auto zitten op een zaterdagochtend, maar het maakt je hele dag wel makkelijk. Je werkt na het opstaan een flink ontbijt weg, rent een uurtje of wat, gaat naar huis, douchet, en hebt dan nog meer dan voldoende tijd om terug in bed te duiken, een uurtje te slapen, en dan je dag weer helemaal opnieuw te beginnen. Afgelopen zondag mocht het helaas niet zo zijn. Nadat ik om acht uur wakker was geworden moest ik nog zes uur wachten tot het startschot. En sja, wat doe je dan? Wil je dan toch een groot ontbijt eten? Of misschien toch maar een grote lunch? En hoe ver van te voren wil je er eigenlijk zijn? Normaal is het een kwestie van opstaan en gaan; nu met al deze keuzes raakte ik helemaal in de war.

Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en stond ik braaf om half twee op het warm-up veld, met als zekerheid toch maar een vuilniszak aan. En het eerste dat me opviel was dat ik er echt uitzag als een zwerver. Ik roep altijd dat ik een “running hobo” ben, maar hier was ik dat echt, zelfs zonder vuilniszak. Terwijl ik in de VS totaal niet opval met mijn running outfit, was ik hier duidelijk een vreemde eend in de bijt. De dames om mij heen droegen allemaal prachtig hardloop pakjes, met prachtige bij elkaar passende shirts en broekjes, mooi weggewerkte MP3-player houdertjes, en in sommige gevallen zelfs oorbellen in de kleur van hun shirt. Ik had de starende blikken van de mensen om mij heen niet echt nodig om door te hebben dat ik er vreemd uitzag. Ik loop altijd in een heel oud strak kort broekje, met daarover een lila wijder broekje (waarom? Geen idee eigenlijk, maar het zit lekker), dat dan weer totaal niet past bij het grijze shirt van de Base Chapel dat ik aan had. Sja, een modeshow zou ik zeker niet winnen. Maar het gaf stiekem toch wel een goed gevoel toen de wind aanzwol, en iedereen om mij heen klaagde van de kou en ik met mijn vuilniszakje nergens last van had..ha!

Wat wel echt heel leuk was, was dat hier van de race een hele happening gemaakt werd. In plaats van een kleine speech over de te volgen route gevolgd door een startschot, of zoals bij een enkele race, het volkslied gevolgd door een gebed, was hier een heel optreden van een bandje, gevolgd door een professionele warming up compleet met de nodige rek-en strek-oefeningen. En ook al werden de kruisingen hier niet door zes politie-auto’s met zwaailichten afgezet, er stonden wel veel meer mensen langs de route, een enorm voordeel van het later laten beginnen.

Al met al ging de race erg goed, ik was twee minuten eerder binnen dan ik had gepland, en tot nog toe heb ik nog geen blessures opgemerkt. Maar ik weet niet of ik dat later beginnen wel zo’n goed idee vind, want al was het wel erg jammer dat het na de race echt de laat was om nog terug naar bed te gaan.