Toerist in Nederland

Grappig hoe ik me de laatste twee dagen echt de toerist in Nederland voel. Toen ik afgelopen November voor het eerst in Nederland was sinds de verhuizing voelde ik me absoluut geen toerist. Ik voelde me eerder iemand die zich niet helemaal meer op haar plek voelde, maar dat ergens wel tegen willens en wetens in verwacht had. Ik liep door mijn oude woonplaats heen en verwachtte me weer thuis te voelen, maar in plaats daarvan voelde ik me in mijn “hoodie” en spijkerbroek helemaal niet op mijn plek. Nu is dat ongemakkelijke gevoel gelukkig verdwenen. Voor het eerst voel ik me duideljik op bezoek in (eigen?) land, en dat maakt het allemaal erg leuk.

Deze eerste week breng ik door bij mijn ouders in hun vakantie huisje in Twente, en alhoewel ik altijd wel wist dat dit een heel mooi gebied was, heb ik dat nu, als toerist, pas echt door. Zo staat er een molen midden in het dichtstbijzijnde dorp die ik al die jaren niet eens opgemerkt heb, maar waarvan ik nu bijna een foto wilde maken. Want sja, het is toch maar een hele mooie molen eigenlijk, en die hebben we niet in Georgia. En toen we gisteren gingen fietsen heb ik genoten van de door bossen omringde wegen, waar de bladeren zo dik waren, dat de zon er maar net doorheen kwam. Ook de oude boerderijen hier, met hun rieten daken en veelal groene luiken zijn echt prachtig. Vanochtend besloot ik een rondje over de es hard te lopen, en het was geweldig om over de weilanden te kilometers ver te kunnen zien. De rijen populieren, boerderijen, en velden met gele bloemetjes, en wit met zwarte koeien blaakten allemaal in het zonlicht, en waren zo op en top Nederlands dat ik echt een heerlijk vakantie gevoel kreeg. Wat me wel opviel was dat ik hier, in tegenstelling tot in Georgia, helemaal geen joggers tegenkwam, maar wel tientallen fietsers. En tot mijn grote plezier zaten er maar een paar in spandex op een mountainbike, en zat de rest gewoon in normale kledij met een mandje voorop en de regenjas in de fietstas achterop, op zo’n lekker grote Nederlandse fiets.

En terwijl ik vorige keer me nog ergerde aan de langzame service in restaurants, merk ik dat ik het nu als een soort “local quirk” zie, net zoals Nederlanders zich (waarschijnlijk) vermaken met de super-enthousiaste Amerikaanse serveersters. Ergens heeft het wel wat om lekker lang op je eten te moeten wachten; je hebt in ieder geval genoeg tijd om bij te praten! En dat is er natuurlijk genoeg te doen. Naast de nodige toeristische activiteiten, zoals het Openlucht Museum waar ik altijd van kan genieten, is het de komende tijd natuurlijk ook een komen en gaan van familie en vrienden. Nu alleen nog een Jamin vinden, en mijn vakantie kan niet meer stuk!