Boekenwurm

Doe geen oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt. Wees blij met wat je hebt. Allemaal prachtige uitspraken over voorzichtig doen en blij zijn met de spullen die je hebt. In het alledaagse leven zijn deze uitspraken mij op het lijf geschreven. Als ik zeg dat ik slecht ben in het wegdoen van dingen, dan is dat nog een understatement. Het uitzoeken van dingen om weg te doen kan voor mij een waar drama zijn, compleet met een tranendal en zwijmelen over "vroeger". Ik geef, uiteraard, de schuld aan mijn jeugd. Vroeger zijn we zo vaak verhuisd dat ik me niet zozeer hechtte aan huizen als wel aan mijn spulletjes. Dus zo heb ik nog steeds de twee favoriete knuffels uit mijn peutertijd, Jodokus en Eendje Peggy, in de kist aan de voeteneinde van ons bed liggen (in bed vond ik toch een beetje te ver gaan). En toen tijdens de laatste verhuizing een van Opa’s schilderijen die ik al jaren heb per ongeluk weggeooid is, was ik dagenlang ontroostbaar.

Maar soms komt er toch een tijd dat je keuzes moet maken tussen al je lievelingsspulletjes. Niet alles kan altijd mee. Dat geldt als je op kamers gaat, als je gaat samenwonen, maar vooral als je intercontintentaal verhuist. Bij de laatste verhuizing heb ik een zware dobber gehad aan het maken van keuzes tussen alle spullen die meekonden, en helaas pluk ik daar nu soms nog de vruchten van. Dus, om er nog een mooie spreuk tegenaan te gooien; bezint eer ge begint!

Intercontinentaal verhuizen met de Amerikaanse luchtmacht betekent dat je gebonden bent aan een bepaald gewicht. Normaal is dat absoluut geen problem, maar omdat ik de laatste jaren een toch wel indrukwekkende hoeveelheid vak-gerelateerde boeken had verzameld, en mijn ouders aan hadden gegeven dat ze nu echt van die kast met kinderboeken op zolder afwilden, was het nu echt hoog tijd om een selectie te maken tussen de boeken die meemochten. Bij mijn wetenschappelijk publicaties was dat niet zo’n probleem. Maar de kinderboeken, daar ben ik aardig wat uurtjes mee zoet geweest. Niet in de laatste plaats omdat ik bij negen van de tien boeken het weer opnieuw begon te lezen. Ik ben altijd een fervent lezer geweest, en bij bijna alle boeken had ik geode herinneringen. Wipneus en Pim las ik al seen van de eerste kinderen in mijn klas, en de Olijke Tweeling was altijd zo lekker ouderwets (zo ging er een heel boek over “hansoppen”, wat dat dan ook mochten wezen). Alle Enid Blyton boeken zaten vol met rare uitdrukkingen zoals “dolletjes”, “gemberbier” (hoe vertaal ik ginger ale? Nou zo dus), en “Matrone”, en de leminscaat boeken (Beckman, Terlouw, Hartman) waren gewoon goed. Maar ja, ze konden niet allemaal mee. Dus maakte ik met pijn in het hart een selectie. Annie M.G. Schmidt ging mee naar Georgia; Mevrouw helderder, de stampertjes, Floddertje, en Jip en Janneke hebben nou eenmaal een speciaal plaatsje in mijn leven. Ook een aantal van de Lemniscaat boeken hebben het gered; zo staat Kruistocht in Spijkerbroek hier trots naast een of andere luchtmacht uitgave. En van de Enid Blyton boeken heb ik alleen de allereerste delen meegenomen. Destijds leek het een zinnige en doordachte keuze.

Maar ja. Toen zat ik hier dus. Vijfduizend mijl van Nederland verwijdert, en geen spannend verhalen meer van Thea Beckman over middeleeuws Frankrijk om me door een donkere winteravond heen te helpen, Pitty kwam nooit verder dan haar eerste schooljaar, en ook kon ik niet meer lezen over Stach’s avonturen om de Koning van Katoren te worden. Ik vond het stiekem maar helemaal niks. Dus toen ik afgelopen maand in Nederland was, kon ik het niet laten. Met boekenbonnen die ik voor mijn verjaardag had gekregen van slimme familieleden heb ik zeker 10 kilo aan boeken teruggekocht en mee naar Georgia genomen. De Koning van Katoren staat weer trots naast zijn broertje Oorlogswinter, en ook Thea Beckman is weer iets beter vertegenwoordigt. Ze hadden tot mijn grote vreugd zelfs een omnibus van alle Pitty boeken van Enid Blyton. Even heb ik getwijfeld. Kan een volwassen vrouw zoiets eigenlijk nog wel kopen? Maar toen bedacht dat geen van mijn vrienden het hier toch kan lezen, en het dus in feite mijn geheimpje is. Voor die lange avonden hier in het warme zuiden. En mijn collectie is nog niet compleet. Ik wil de “Geef me de ruimte” serie van Thea Beckman ook weer terug, en wie weet koop ik ook nog wel het “hansoppen” deel van de Olijke Tweeling. Geef me een paar jaar, en ze staan hier weer allemaal in de kast!

Dus als je ergens leest “Een goed boek is voor het leven”, onderschat de waarheid niet. En mocht je nog boekenbonnen over hebben, ze zijn van harte welkom!