Guy Smiley

Thanksgiving betekent in onze familie een vijf-uur durende road trip naar de schoonfamilie. En met twee kinderen betekent dat ook zorgen voor vermaak. Zonder luxe DVD syteem, en met de weet dat het radio aanbod, naarmate we verder de boondocks van Alabama en Florida inrijden, gereduceerd wordt tot Country, Classic Country, en Old School Country, is het vermaken van de kinderen een soort familie-sport geworden. Toen wij vroeger op verre reizen gingen, konden we ons nog vermaken met het tellen van Nederlandse auto’s, of een bepaald soort merk auto, maar hier komen we zo weinig verkeer, en bebouwing tegen, dat de kinderen daar na vijf minuten klaar mee zijn. En dus zijn we aangewezen op onze eigen creativiteit.

Ons grootste succes is nog steeds manliefs imitatie van Guy Smiley, de beroemde televisie presentator uit Sesame Street (zie ook hier). Met een bijna identitieke stem, presenteert manlief soms urenlang hele programma’s die altijd beginnen met “This is Guy Smiley, reporting live from the inside of this car!”. Daarna volgt dan altijd iets in de trant van “And today I have with me two baboons in the backseat!” of “And today I will be talking to the first man who laid a turd (gelach van de achterbank) bigger than his face! So tell me, what did your face think about that?”. Soms word ik ook “gevraagd” om mee te doen, en zo heb ik al Dolly Parton mogen spelen, Miss Piggy, en “The crazy woman from an even crazier country”.

Wat het ook altijd goed doet is meezingen met de muziek op de radio, maar dan met zelfverzonnen teksten. Zo werd gisteren een liedje van een flinke schreeuw-en harde-gitaar-band veranderd in een tekst over een jongen met een fout kapsel; “I had a really bad day, cause I couldn’t get my hair to stay, and when I went outside, I looked so bad people thought I died, but I was only freezing, and so then I couldn’t stop sneezing”. De jongens worden daar ook steeds bekwamer in, en de oudste verzint sinds kort bij elk liedje van een bepaalde band een hele saga omtrent zijn leven “in a box in Mississippi”. Bij muziek van Drowning Pool wordt er altijd een soort mini-moshpit in de achterbank gehouden, en bij alle banjo en gitaar muziek kan de airguitar natuurlijk niet achterwege blijven. Het is al meerdere keren voorgekomen dat we bijna in de berm belanden om manlief het niet kon laten om even mee te tokkelen met een of andere foute 80s rockband.

Woordspelletjes zijn ook altijd populair. Zo zijn de “knock knock” grapjes nog steeds niet saai, en lag ik gisteren helemaal in een deuk om de lang-vergeten “Why is six afraid of seven? Cause seven eight (ate) nine!”. En recentelijk hebben de kinderen recentelijk “That’s what she said” uitgevonden. Dus toen manlief en ik de truck aan het inladen waren, en ik vroeg of hij het van de voor of achterkant wilde doen, riepen de kinderen triomfantelijk vanuit de cab; “That’s what she said!”. Gepast? Nee. Leuk? Jazeker.

En uiteraard krijgen we ook steeds meer diepzinnige vragen. Zoals waarom er Motel 6’s zijn, Motel 8’s, maar geen Motel 7’s. En waarom sommige boeren een wit hek hebben en anderen een zwart. En hoe katoen nu eigenlijk geplukt wordt. En ga zo maar door. Het is in ieder geval nooit saai bij ons in de auto. Maar als iemand nog tips of ideetjes heeft, dan zijn deze van harte welkom!